Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Σχολικές γιορτές...μια ακόμη διεκπεραίωση;

Σχολικές γιορτές...μια ακόμη διεκπεραίωση;

Πλησιάζουν οι μέρες για την πρώτη σχολική γιορτή της χρονιάς , αυτήν της 28ης Οκτωβρίου. Σε πολλά σχολεία , φιλόλογοι , κατά κύριο λόγο , λες και η διαχείριση της ιστορικής μνήμης είναι αποκλειστική υποχρέωση του εν λόγω κλάδου , θα αναλάβουν να οργανώσουν μια γιορτή με όλα τα τυπικά και ανούσια , κατά τη γνώμη μου , στοιχεία: πατριωτικά ποιήματα με σημαίες και στεφάνια...,τραγούδια εποχής Βέμπο - και πιστέψτε με , δεν έχω τίποτε εναντίον της εν λόγω τραγουδίστριας , απλά την θεωρώ παρωχημένη , κείμενα προς απαγγελία.
Οι μαθητές...τους φαντάζομαι από τώρα...θα μιλάνε , θα κάνουν χαβαλέ , θα γελάνε και ελάχιστα θα αντιληφθούν από το μήνυμα της ημέρας.
Πάντα με έπιανε μια ανησυχία για τις γιορτές και τα ταρατατζούμ και ως νεοδιόριστη φιλόλογος φοβόμουν το "μπαλάκι" της οργάνωσης μιας σχολικής γιορτής-το οποίο φυσικά μου ήρθε...από την πρώτη μου χρονιά.
Στην αρχή ακολούθησα την πεπατημένη , ποιήματα , χρονικά της ημέρας και κάνα τραγουδάκι από την χορωδία με τα φιλότιμα πιτσιρίκια να δίνουν τον καλύτερο ξελαρυγγιστικό εαυτό τους....Και κει που βλέπαμε στον προτζέκτορα τον γνωστό πίνακα του Βρυζάκη με την έξοδο του Μεσολλογγίου ,να σου ξαφνικά η Ευτυχία η θεολόγος του σχολείου να προβάλλει ως νύφη στην οθόνη....(όταν η οθόνη του υπολογιστή μείνει ανενεργή πολύ ώρα εμφανίζεται το screensaver....και ο υπολογιστής ήταν δανεικός από τον σύζυγο της Ευτυχίας...)Έπεσε το γέλιο της αρκούδας!!!!
Μετά το πρώτο εθνικοαπελευθερωτικό φιάσκο αποφάσισα να αλλάξω πορεία και εμπνεόμενη από προσπάθειες άλλων φιλότιμων συναδέλφων το έριξα στα θεατρικά δρώμενα σε συνδυασμό με βιντεοπροβολές. Αυτή η συνταγή λειτούργησε πολύ καλύτερα και προκάλεσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο φιλοθεάμον και απαιτητικό μαθητικό κοινό.
Η αλήθεια είναι πως και εγώ αισθάνθηκα καλύτερα , γιατί τα παιδιά συμμετείχαν ενεργά και με αυθορμητισμό στην γιορτή και δεν ήταν απλά μια τυπική διεκπεραίωση γι' αυτά , αλλά κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο. Δεν ξέρω πόσοι από τους μαθητές μου θα θυμούνται πότε έγινε η μάχη στα Δερβενάκια , όλοι όμως θα θυμούνται τον Λευτέρη να κάνει το άγαλμά του Κολοκοτρώνη από το μεγάλο μας τσίρκο του Καμπανέλλη...και ο ίδιος φυσικά θα το θυμάται και θα κρυφοκαμαρώνει ίσως γι΄αυτό
Η πρότασή μου λοιπόν: Μην φοβάστε να αναλάβετε γιορτές , αρκεί να μην τις δείτε στεγνά και τυπικά. Δώστε λίγο από τον χρόνο σας , βάλτε και τα παιδιά στο παιχνίδι , δώστε τους ένα λόγο να ενθουσιαστούν και να εμπλακούν και όλα θα κυλίσουν αρμονικά

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Αποχαιρετισμός στα όπλα...

Είναι καιρός τώρα που επέστρεψα από την "περιπέτεια" των νησιών , κουβαλώ όμως ακόμη μαζί μου ένα "φιλαράκι" από τα λίγα που μου έμεινε πιστό σ' αυτήν την πορεία ζωής , τον Στρατηγό...
Ο στρατηγός είναι ένα Opel Kadett του 1983 , οικογενειακό κειμήλιο , που ενώ ζούσε την ευτυχισμένη περίοδο της συνταξιοδότησής του αραγμένος μόνιμα στην Σκοπευτηρίου , βρέθηκε ξαφνικά στα χέρια μου να αλωνίζει την Άνδρο για δυο συναπτά έτη...
Και που δεν πήγαμε με τον στρατηγούλι...από Συνετί και Κατακαλαίους μέχρι Αποθήκες και Ζόργκο. Είχαμε ιδιαίτερη αδυναμία στους χωματόδρομους...
Όταν πια την δεύτερη χρονιά του έβαλα και μοντέρνο ηχοσύστημα - σε πείσμα των κακόπιστων που μου έλεγαν ότι είναι για πέταμα τα λεφτά που δίνω - ποιος μας έπιανε!!!
Άκουγα τον Άρμστρονγκ να τραγουδά "what a wonderful world" και διέσχιζα το δρόμο Χώρα - Κόρθι βλέποντας τα πιο απίθανα χρώματα στον ουρανό...όντως ο κόσμος ήταν υπέροχος...
Υπήρξαν βέβαια και οι δύσκολες στιγμές , όταν τον έπιανε το τζαναμπέτικο και δεν έπαιρνε μπροστά που να του ' ταζες βενζίνη...Είχαμε γίνει γνωστοί σε όλα τα ηλεκτρολογεία της Άνδρου πότε γιατί αλλάζαμε μίζα και πότε καρβουνάκια...
Φεύγοντας από την Άνδρο τον φόρτωσα με τα τζουμπλέκια μου κι αυτός αδιαμαρτύρητα , ως γάιδαρος , τα κουβάλησε στην Αθήνα.
Από τότε δεν ζει πια μέρες δόξας και επέστρεψε στο πόστο του στην Σκοπευτηρίου. Καμιά φορά τον πάω βόλτα στο Κορωπί , στο νέο μου σχολείο , αλλά μάλλον θα κομπλάρει με τα τόσα αυτοκίνητα και τα φορτηγά , ως γνήσιος στρατηγός όμως δεν το δείχνει ποτέ κι ας του κορνάρουν , για να πάει πιο γρήγορα , κι ας τον κοιτούν υποτιμητικά...
Τώρα μετράει μέρες καθώς περιμένει την απόσυρση που θα τον οδηγήσει - φευ - σε κάποιο διαλυτήριο αυτοκινήτων
Υπάρχει όμως και κάτι που κανένα διαλυτήριο δεν θα εξαφανίσει-τις στιγμές ελευθερίας και ξενοιασιάς που ζήσαμε με το βαρύ και άχαρο , κατά τα άλλα , αυτοκίνητο που ήρθε και έγινε κομμάτι της ζωής μου γι' αυτά τα δυο περιπετειώδη χρόνια...
Αντίο στρατηγούλι