Καλή χρονιά

Αναρωτιέται κανείς πότε πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος....
Πότε ήταν που ανταλλάξαμε ευχές και φιλιά για το 2012 και τώρα να το κι αυτό που έγινε σελίδα της ιστορίας....και μάλιστα από αυτές που γρήγορα θέλουμε να προσπεράσουμε.

Δύσκολη χρονιά και ένα είναι το βέβαιο. Η οικονομική κρίση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα σύμπτωμα. Ένα ακόμη σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει χάσει την συνεκτικότητά της, μιας εποχής που έχει χάσει τα ιδανικά της, ενός κόσμου που κλονίζεται.

Με προβληματισμό παρακολούθησα όλες αυτές τις μέρες τους συνανθρώπους μου να τρέχουν πάνω - κάτω μέσα σε μαγαζιά , τράπεζες και δρόμους , να γεμίζουν σακκούλες, να καταναλώνουν ξανά και ξανά μέχρι τελικής πτώσης...το πνεύμα των ημερών, λέει....
Εγώ γιατί πίστευα πάντα ότι αλλού είναι το νόημα και η ουσία του πράγματος;

Η ελπίδα, ωστόσο, κι έτσι ακόμη, δεν σβήνει.
Ο καθένας χαράζοντας τη δική του πορεία και μένοντας προσηλωμένος σε αυτήν με πείσμα και πίστη μπορεί να κάνει την διαφορά.
Και σίγουρα η πορεία αυτή είναι για τον καθένα διαφορετική. Αυτό όμως την κάνει και πιο ενδιαφέρουσα...

Καλή χρονιά σε όλους.
Καλή δύναμη και καθαρή καρδιά....

«…του Αγίου Έρωτα»
Οι ποιητές και οι καλλιτέχνες από πολύ παλιά έβρισκαν ευχαρίστηση να παριστάνουν τον Έρωτα σαν μικρό αγόρι γυμνό , με χρυσά φτερά στους ώμους και τόξο στα χέρια να ρίχνει τα μαγικά βέλη του πάνω στις καρδιές όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και των θεών. Πίστευαν ότι αυτός οδηγεί τα ερωτικά ζεύγη στην ένωσή τους και ότι μαζί με τον Ίμερο , τον Πόθο και την Πειθώ υπηρετεί και συνοδεύει την Αφροδίτη από την οποία άλλωστε είχε γεννηθεί.
Αυτή η εκλαϊκευμένη και εύπεπτη εκδοχή που έφτασε μέχρι και τις μέρες μας προσαρμόστηκε εύκολα στον εμπορευματικό χαρακτήρα της κοινωνίας μας και έγινε καταναλώσιμο προϊόν. Αποκορύφωμα αυτής της τάσης η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου , «του Αγίου του Έρωτα» , που αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία για εύκολο και γρήγορο κέρδος από τους επιτήδειους.
Στ’ αλήθεια είναι ν’ απορεί κανείς αν έχει μείνει τίποτε όρθιο – από ιδεολογίες έως και αρχαίους θεούς! – από τους μηχανισμούς της διαφήμισης και της κατανάλωσης
Πέρα ωστόσο από τις αφελείς απεικονίσεις και τα χαριτωμένα στερεότυπα , θα άξιζε να αναζητήσουμε την βαθύτερη ουσία που κρύβει ο Έρωτας.
Πολύ προτού να γίνει ελκυστικό θέμα για περιγραφές και για έργα τέχνης , ακόμα προτού κυριέψει τη λαϊκή φαντασία , ο Έρωτας λατρευόταν σαν θεός της φυσικής εκείνης δύναμης , που κυριεύει τη ζωή όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και όλων των έμψυχων και άψυχων όντων του κόσμου και που τα κάνει να ενώνονται και να γεννοβολούν. Με αυτή τη θεμελιακή σημασία του ο Έρωτας πέρασε στις ελληνικές κοσμογονίες σαν μια από τις πρώτες δυνάμεις που ξεπηδούν από το Χάος και που με την ενέργειά τους συνθέτουν τον κόσμο. Μ ε αυτή την ιδιότητα του ο Έρωτας θεωρείται τόσο παλαιός θεός , ώστε δεν γεννήθηκε από κανέναν…
Την εκδοχή αυτή του Έρωτα υμνεί και ο Σοφοκλής στο περίφημο χορικό της Αντιγόνης:
«…νικα δ’ εναργής βλεφάρων «.. της γόνιμης νύφης νικά
ίμερος ευλέκτρου λαγαρός των βλεφάρων ο πόθος
νύμφας , των μεγάλων που κυβερνά συντροφικά
πάρεδρος εν αρχαις θεσμων..» με τους άλλους θεσμούς τους μεγάλους..»
Μοιάζει λοιπόν η δύναμη αυτή να οδηγεί μέσα από το Χάος στην σύνθεση και την αρμονία. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτή η σύνθεση προκύπτει πάντα μέσα από την ένωση αντιθετικών ζευγών με κυρίαρχο αυτό του αρσενικού – θηλυκού. Καρπός του Έρωτα λοιπόν είναι η Ζωή αλλά και ο Κόσμος που προκύπτει , όταν οι δυνάμεις του Σύμπαντος «διαλεχθούν» και λειτουργήσουν αλληλοσυμπληρωματικά. Η αρχαία ελληνική μυθολογία αποτύπωσε με φαντασία και παραστατικότητα όλο αυτό το κοσμικό «γίγνεσθαι» στις γοητευτικές της αφηγήσεις.
Ο Πλάτωνας , πάλι , στο Συμπόσιο βάζει στο στόμα μιας ιέρειας από τη Μαντίνεια , της Διοτίμας , που μύησε τον Σωκράτη στην φιλοσοφία , τον παρακάτω μύθο:
Ο Έρωτας είναι ένας «δαίμονας» , μεσολαβητής ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους. Γεννήθηκε από την ένωση του Πόρου και της Πενίας , μέσα στον κήπο των θεών , έπειτα από ένα μεγάλο δείπνο , στο οποίο είχαν προσκληθεί όλες οι θεότητες. Σ’ αυτή του την καταγωγή οφείλει μερικά ιδιάζοντα χαρακτηριστικά: στην αναζήτηση πάντοτε του αντικειμένου του ως Πενία ( = στέρηση) ξέρει πάντοτε να επινοεί έναν τρόπο , για να φτάσει στο σκοπό του ως Πόρος( = πέρασμα). Χωρίς να είναι όμως καθόλου ένας παντοδύναμος θεός , ο Έρωτας είναι μια δύναμη διαρκώς ανικανοποίητη και ανήσυχη…
Η αίσθηση αυτή του ανικανοποίητου είναι κατεξοχήν χαρακτηριστικό των σκεπτόμενων και δημιουργικών ανθρώπων˙ είναι μια δύναμη που δεν σ’ αφήνει ποτέ να εφησυχάζεις , που αναζητά πάντα τις προκλήσεις , που δεν «βολεύεται» στα εύκολα και σίγουρα σχήματα και νόρμες.
Εδώ ωστόσο χρειάζεται κάποια προσοχή γιατί αυτή η αίσθηση της ανησυχίας και του ανικανοποίητου είναι εύκολο να οδηγήσει σε μια προσέγγιση επιφανειακή που καθιστά κάθε τι στη ζωή μας εφήμερο και φευγαλέο. Γι’ αυτό ίσως ο Έρωτας είναι ικανή αλλά όχι και αναγκαία συνθήκη για την διεκπεραίωση ενός έργου ή για την στερέωση μιας σχέσης˙ απαραίτητο συμπλήρωμα και ουσιαστική παράμετρος για κάτι τέτοιο είναι η Αγάπη.
Σε μια πιο φιλοσοφική του θεώρηση ο Έρωτας είναι η επιθυμία να κάνουμε κτήμα και το Ωραίο και το Αγαθό , για να φτάσουμε στην ευτυχία.
Ωραίο , Αγαθό , Ευτυχία˙ έννοιες για τις οποίες έχει χυθεί πολύ μελάνι και που ωστόσο παραμένουν ασύλληπτες για τον κοινό νου.
Στην εποχή μας , εποχή αποθέωσης της Ύλης και της Τεχνολογίας , αναρωτιέται κανείς αν κρύβεται κάπου στις ψυχές μας αυτή η επιθυμία για το Ωραίο και το Αγαθό , αν αυτή η δημιουργική δύναμη εξακολουθεί να κινεί το Σύμπαν.
Ίσως επιβιώνει στην επαφή του ανθρώπου με τη Φύση – όπου αυτή είναι μπορετή , αφού το αστικό τοπίο την αποδεκατίζει μέρα με τη μέρα – ή στην Τέχνη , που γεννιέται από την ανάγκη του ανθρώπου να δώσει υπόσταση στην ομορφιά…

Μια βόλτα με τον προαστιακό

Η φίλη μου επέμενε πως ο Λουτρόπυργος είναι μια όαση στην έρημο του Λεκανοπεδίου και μάλιστα εύκολα προσβάσιμη , ένα 50΄λεπτο με τον προαστιακό.

Είπα να ανακαλύψω του λόγου το αληθές και ξεκίνησα από το σταθμό Πελοποννήσου στον Πειραιά με κατεύθυνση την περιοχή της Ελευσίνας - κάπου εκεί βρίσκεται ο Λουτρόπυργος.

Το ταξίδι με το τραίνο είναι πράγματι από τα ωραιότερα. Από τα μεγάλα παράθυρα βλέπεις τον κόσμο να περνά σαν ταινία και συ καθισμένος αναπαυτικά απολαμβάνεις. Αν θες , βάζεις και στ' αυτιά σου το mp3 και το ταξίδι "απογειώνεται"...

Με αυτήν την εντύπωση τουλάχιστον ξεκινάς...στην πορεία ανακαλύπτεις πως μπορεί οι εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια σου να μην προσφέρονται διόλου για ποιητικές ενατενίσεις.

Όπου και να γύριζα το βλέμμα μου κατά την διάρκεια της διαδρομής έβλεπα σκουπίδια , απίστευτες ποσότητες πλαστικού παράλληλα με τις ράγες του τραίνου.

Έβλεπα μουντά και παλιά κτήρια που κάποτε φιλοξενούσαν εργοστάσια ή βιοτεχνίες και τώρα έχουν μείνει μισογκρεμισμένα , εστίες μόλυνσης και καταφύγιο όσων δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Είδα ανθρώπους πολλούς στις διασταυρώσεις των γραμμών του τραίνου με τις μεγάλες οδούς να ζητιανεύουν. Άλλους να στρώνουν το τραπέζι τους κάτω από γέφυρες ή να ξαπλώνουν σε πρόχειρα στρώματα φτιαγμένα από χαρτί.

Είδα καθώς πλησιάζαμε στην Ελευσίνα , το Θριάσιο πεδίο ....άχαρες αλάνες , σπίτια φτωχικά , μιζέρια.

Ρουφ , Σταθμός Λαρίσης , Λιόσια , Ασπρόπυργος , Μαγούλα...η δυτική Αττική που θυσιάστηκε στο βωμό μιας ανάπτυξης , που , αλίμονο , δεν βοήθησε τον τόπο να ορθοποδήσει , απλά έκανε κάποιους ακόμη πλουσιότερους και απαιτητικότερους.

Έφτασα στον Λουτρόπυργο με σφιγμένη καρδιά.

Ωστόσο , επρόκειτο πράγματι για όαση , είχε δίκιο η φίλη μου. Πεύκα παντού , όμορφα σπίτια και η θάλασσα να προσκαλεί κάποιους τολμηρούς για μια τελευταία βουτιά.

Απέναντι η Σαλαμίνα.Θυμήθηκα την ναυμαχία.Λένε πως στην περιοχή αυτή στρίμωξαν οι Έλληνες το στόλο του Ξέρξη. Τίποτε δεν απομένει πια , μόνο μια μακρινή ανάμνηση για όσους το ψάχνουν λίγο παραπάνω.

Η Ελλάδα των 2 όψεων , η Ελλάδα των αντιφάσεων. Άκουσα πως ο πρωθυπουργός μας θα βραβευθεί από κάποιον φορέα για τις προσπάθειες του να μην πτωχεύσει η χώρα.Εγώ θα τον συμβούλευα και αυτόν και όλους τους υπόλοιπους του σιναφιού , που τέτοιες μέρες έχουν βάλει τα καλά τους και ετοιμάζονται για τις εκλογές του Νοέμβρη , να πάρουν τον προαστιακό και να κάνουν την διαδρομή που έκανα και γω.Ίσως τότε , αν έχουν λίγο φιλότιμο , που δεν νομίζω , να μην το παραλάβουν το βραβείο...

Νίκος Καββαδίας - Federico Garcia Lorca

Κάτι η Πρωτομαγιά , κάτι οι δύσκολες μέρες που περνούμε , έγινε πάλι επίκαιρος ο ποιητής. Και πότε άλλωστε δεν ήταν;

Καλή πρωτομαγιά

Επικοινωνώ , επικοινωνείς , επικοινωνεί;

Καιρό τώρα τους παρατηρώ στο μετρό , στα λεωφορεία , στα πεζοδρόμια.... άνθρωποι και κινητά , μια ιστορία αγάπης!!!

Ανήκω σε μια γενιά που έζησε και χωρίς τα κινητά-που μπορούσε να δίνει ραντεβού και να βρίσκεται χωρίς να τα έχει ανάγκη , που επικοινωνούσε άμεσα και όχι έμμεσα μέσω sms , που άκουγε μουσική δυνατά και όχι με ένα ακουστικό στ' αυτί , που δεν έβγαζε φωτογραφίες κάθε λίγο και λιγάκι και μάλιστα δημιουργώντας σκάνδαλα με αυτές...

Περισσότερο όμως , αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η έλλειψη οποιασδήποτε ιδιωτικότητας. Χωρίς να το θέλω γίνομαι μάρτυρας αυτήκοος!!!διαφόρων συζητήσεων που δεν με αφορούν , που με ενοχλούν κάποιες φορές , που προκαλούν την θυμηδία...

Τι μας συμβαίνει αλήθεια; Τι μας λείπει και προσπαθούμε να το αναπληρώσουμε μέσω μιας συσκευής; Αντιλαμβανόμαστε άραγε πόσο γελοίοι γινόμαστε με τέτοιες συμπεριφορές ή μάλλον , όχι γελοίοι , τραγελαφικοί...

Επικοινωνώ , επικοινωνείς , επικοινωνεί;;;;

Καλή χρονιά φίλοι μου και καλά μυαλά...

Καλά Χριστούγεννα

Σε όλους τους αναγνώστες του sgourologiou και τους απανταχού blogger εύχομαι ολόψυχα "χρόνια πολλά" και το 2010 να πραγματοποιηθούν ακόμη και οι πιο κρυφές τους επιθυμίες...

Το πνεύμα των ημερών...

Δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος που να υποστηρίζει σοβαρά ότι οι μέρες που διανύουμε μέχρι τις διακοπές των Χριστουγέννων εμφορούνται από πνεύμα κατάνυξης και πνευματικής προετοιμασίας για τον ερχομό του "μικρού Χριστού". Αυτό που πρυτανεύει θα έλεγα ότι είναι ο "τύπος" και το "φαίνεσθαι"...Να στολίζουμε τα σπίτια μας , για να φαίνονται εντυπωσιακά και να ξεχωρίζουν από αυτά των γειτόνων μας , να αγοράζουμε με όλους τους τρόπους και με κάθε τίμημα , γιατί ο Άγιος Βασίλης πλέον θεωρείται προστάτης του υπερκαταναλωτισμού - αλήθεια , πόσα παιδιά γνωρίζουν την πραγματική του ιστορία; - και να προετοιμάζουμε λουκούλεια γεύματα , αν και δεν έχει προηγηθεί και καμιά νηστεία , ώστε να έχουν και κάποιο νόημα όλα αυτά.

Το πνεύμα των ημερών λοιπόν...ελπίζω κάποιοι να βρούν έναν "εναλλακτικό" τρόπο συμμετοχής σε όλο αυτό το "πανηγύρι" που θα δώσει πραγματικό νόημα στον εορτασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς και θα κρατήσει κάτι από την μαγεία των παιδικών μας χρόνων , τότε που ο Άγιος Βασίλης δεν διαφήμιζε κομπιούτερ και κινητά , τα μελομακάρονα τύλιγαν με την μυρωδιά τους το σπίτι , γιατί δεν τα αγοράζαμε από το ζαχαροπλαστείο , αλλά τα φτιάχναμε μόνοι μας και η ψυχή μας έβρισκε θαλπωρή στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο το κατάφορτο με παιχνιδάκια από ξύλο και γυαλί και όχι τις πλαστικούρες που είναι πλέον του συρμού...

ΥΓ: απανταχού συνάδελφοι , μην ελπίζετε πως το υπουργείο μας θα κλείσει τα σχολεία μια βδομάδα νωρίτερα λόγω της γρίπης των χοίρων...o tempora , o mores...