Πάει καιρός...

Πάει καιρός..
ένας χρόνος σχεδόν που το "σγουρολόγιο" έμεινε άνευ αναρτήσεων...
Προσωπικές ενασχολήσεις, σπουδές και τρεχάματα, και το "σγουρολόγιο" έμεινε κενό.

Πάει καιρός...
το "σγουρολόγιο" δεν φανταζόταν πως οι μισθοί θα συνέχιζαν να συρρικνώνονται, οι φόροι και οι λογαριασμοί να μεγεθύνονται και η Χρυσή Αυγή να φιγουράρει στις δημοσκοπήσεις ως τρίτο κόμμα!!!...το "σγουρολόγιο" ανατριχιάζει λίγο σε αυτήν την σκέψη, αναρωτιέται τι θα σκεφτόταν η γενιά της κατοχής, αν ζούσε στις μέρες μας...

Πάει καιρός...
τα σχολεία, ωστόσο, άνοιξαν και πάλι....αυτή τη φορά χωρίς φανφάρες περί project, ηλεκτρονικών τάξεων και άλλων φληναφημάτων...άλλαξε και η υπουργός, και οι κυβερνήσεις...το μόνο που δεν αλλάζει, σκέφτηκε το "σγουρολόγιο" είναι το μαύρο μας το χάλι...

Πάει καιρός...
τι καλοκαίρι και αυτό που μας αφήνει μετά δυσκολίας μεγίστης...20 του Οκτώβρη και κείνο εκεί μουλαρωμένο! δε λέει να το πάρει απόφαση...κάποιοι βέβαια σκέφτονται ...καλύτερα, γιατί με το κρύο και χωρίς χρήματα, πως θα ζεσταθούμε; Το "σγουρολόγιο" δεν έχει προβλήματα θέρμανσης...όσο τουλάχιστον υπάρχει ηλεκτρισμός, θα υφίσταται και αυτό, μικρό πλην τίμιο μέλος της παγκόσμιας κοινότητας ......λογίων

Παράθυρο με θέα...

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...κι ωστόσο είναι δυο χρόνια τώρα που έφυγα από την Άνδρο.

Κάθε φορά , ωστόσο , που την επισκέπτομαι , νιώθω το ίδιο αίσθημα που αισθάνεται κανείς όταν επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Αυτή η ζεστασιά και η οικειότητα που όλοι έχουμε ανάγκη και μας φορτίζει θετικά , ώστε να συνεχίζουμε τον αγώνα της καθημερινότητας.

Μικροί Οδυσσείς που επιστρέφουμε στην Ιθάκη μας και μετά από λίγο αναζητούμε νέες περιπέτειες....μα το σημείο το σταθερό και ο προσανατολισμός μας δεν χάνεται , γιατί η Ιθάκη είναι πάντα εκεί και μας περιμένει.

Η Άνδρος είναι τόπος ευλογημένος μα , όπως όλες οι Κυκλάδες , ιδιαίτερος. Πρέπει να τον σεβαστείς , για να σε σεβαστεί και αυτός.

Οι τελευταίες κακοκαιρίες άφησαν έντονα τα σημάδια τους στις "κακοτεχνίες" των ανθρώπων. Σε όσα εφήμερα και άναρχα κατασκευάζουν εκείνοι πιστεύοντας πως θα κυριαρχήσουν στην Φύση και την Ζωή - μα αυτό δεν συμβαίνει. Κι αν για λίγο φαίνεται έτσι , τελικά ο χρόνος δείχνει την αξία και την ουσία στο κάθε τι.

Ένιωσα την ανάγκη να ξεφύγω από την σύγχρονη και μίζερη εικόνα του νησιού και να αναζητήσω εκείνη την άλλη , την ίδια και απαράλλαχτη αιώνες τώρα , την πραγματική Άνδρο των μονοπατιών , των πηγών και των ξωκκλησιών.

Μια όμορφη διαδρομή με οδήγησε από το Κόρθι στο Γιαννισαίο.

Θαύμασα την σοφία των απλών ανθρώπων που σεβάστηκαν το περιβάλλον και συν-υπήρξαν αρμονικά μαζί του για χρόνια πολλά.

Είδα την γοητεία της πέτρας που στολίζει το νησί και δημιουργεί κατασκευές γοητευτικές στην απλότητά τους.

Είδα τον μόχθο του παλιού Ανδριώτη να φτιάξει αναβαθμούς , για να κρατήσει το χώμα και να καλλιεργήσει τη γη.

Είδα την Φύση να φορά την καλύτερή της φορεσιά , για να με προυπαντήσει...

Για όσους επισκέπτονται το νησί αυτό ή άλλους τόπους και στέκονται στην επιφάνεια των εφήμερων αποδράσεων θα είχα να προτείνω μια άλλη οπτική γωνία....

ένα παράθυρο με θέα

Συμφωνία του Σ

Σε συναντώ...

Σε ακούω...

Σου μιλάω...

Σε αγκαλιάζω...

Σε φιλάω...

Σε έχω...

Σε σφίγγω...

Σε αιχμαλωτίζω...

Σε απορροφώ...

Σε πνίγω...

Σε αγαπώ;

Χόρχε Μπουκάι , "Ιστορίες να σκεφτείς"

Ενθύμιον

Η μητέρα μου , καλή της ώρα , έχει ένα κακό.

Είναι άνθρωπος της τακτοποίησης...

Στην τελευταία λοιπόν εφόρμησή της στο πατάρι του σπιτιού προς χάριν της τακτοποιήσεως βεβαίως - βεβαίως....ανακάλυψε ως άλλος αρχαιολόγος κάποια τετράδιά μου της Α΄ δημοτικού που με ευλάβεια είχε τόσα χρόνια φυλάξει ως ενθύμιο.

Εγώ με κάτι τέτοιες "ανακαλύψεις" δυσανασχετώ , είναι η αλήθεια , γιατί οι καρποί τους καταλήγουν στο δικό μου σπίτι...χάριν τακτοποιήσεως , όπως είπαμε.

Στην αρχή της είπα: "Πέταξέ τα , τι τα φυλάς;"

Μετά , δεν άντεξα , είπα να τους ρίξω μια ματιά....

Τετράδια της Α΄δημοτικού , σχολικό έτος 1980

Τετράδιον Αριθμητικής με τις πρώτες πράξεις και δίπλα ζωγραφισμένα κάτι χαριτωμένα μηλαράκια-κάθε μήλο και μια μονάδα

Τετράδιον ορθογραφίας "Νάτος ο Τίμος με το τιμόνι!" και τα κόκκινα γράμματα της δασκάλας "Γράψε πιο κοντά τα γράμματα της κάθε λέξης"

Τετράδιον αντιγραφής , χωρισμένο στα δυο , επάνω ωραίες ζωγραφιές και κάτω το κείμενο

(οι ζωγραφιές ήταν του μπαμπά , δεν σχεδίαζα καλά και έφτιαχνα καλικατζούρες....)

Τετράδιον Σπουδής...από δω θα σας αντιγράψω κάτι περισσότερο:

Τα γράμματα

Πόσα γράμματα μεγάλα

μούμαθε η καλή δασκάλα

Πόσα γράμματα πολλά

μακρουλά και στρογγυλά

Σε μπελά μπήκα μεγάλο

πέστε μου που να τα βάλω;

Μες τη σάκα δε χωρούν

είναι τόσα που να μπουν.....;

Τελικά , 30 χρόνια μετά , ακόμα με αυτά τα γράμματα καταγίνομαι. Ναι , βρήκα τον μπελά μου με αυτά , είχε δίκιο το παιδικό ποιηματάκι...που να το φανταστώ τότε που πάσχιζα να το αντιγράψω σωστά με τις δασείες και τις περισπωμένες του-τις πρόλαβα και αυτές!

Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων

Χαρτοκιβώτια....

Τις μέρες αυτές μετακομίζω σε νέο σπίτι.

Έχω ζήσει τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της δουλειάς μου αρκετές μετακομίσεις , όσες δεν είχα βιώσει μέχρι τα τριάντα μου. Δεν μου ήταν πάντα εύκολο. Με ενοχλούσε αυτή η αίσθηση της αλλαγής , η μεταφορά των δικών μου πραγμάτων από δω και από κει. Και κάθε φορά έπρεπε και πάλι να ριζώσω , και πάλι να αισθανθώ οικεία σε ένα χώρο , να τον νιώσω χώρο μου.

Αυτή είναι η τέταρτή μου μετακόμιση και ελπίζω να μην χρειαστεί για αρκετό καιρό να το κουνήσω από τη νέα μου φωλιά...αν και συν τω χρόνω έμαθα να αποδέχομαι το Ηρακλείτειο εκείνο "τα πάντα ρει".

Χαρτοκιβώτια λοιπόν , γι' άλλη μια φορά , γεμάτα βιβλία , σημειώσεις και προσωπικά αντικείμενα. Δώρα από φίλους , μικρής ίσως οικονομικής αξίας , αλλά μεγάλης συναισθηματικής. Το πορτραίτο του Κίμωνα , το καρουσέλ της Σοφίας , η παλαιστινιακή μαντίλα της Νίκης...

Οι πρώτοι μου κατάλογοι , κάποιες εκθέσεις των μαθητών μου στην Κέα , φωτογραφίες από εκδηλώσεις και εκδρομές...

Αυτό όμως που χαίρομαι περισσότερο είναι τις νέες μου βιβλιοθήκες. Θα τις γεμίσω με τα βιβλία μου που τόσο καιρό "δεινοπαθούσαν" στριμωγμένα στα κουτιά. Καιρός και γι' αυτά να αναπνεύσουν...

Όταν έρχονται οι φίλοι...

Η μουσική διακριτικά ακούγεται στο δωμάτιο - το "Χαμόγελο της Τζοκόντα" , που πάντα με ταξιδεύει γλυκά. Από το παράθυρο βλέπω τις απέναντι θλιβερές πολυκατοικίες-όταν ο καιρός είναι μουντός , όπως σήμερα , φαίνονται ακόμη πιο άσχημες...
Συντροφιά μου το καναρίνι που πριν δυο-τρεις μέρες το βρήκαμε και το μαζέψαμε από τον δρόμο-ξεστρατισμένο κι αυτό , καταδικασμένο σε ισόβια δεσμά , γιατί εκτός παραφυλάει η γάτα...
Γράφω στον υπολογιστή , όπως πάντα , ασκήσεις και σημειώσεις για τα παιδιά-είναι καιρός πλέον που το χαρτί μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας...
Μικρό διάλειμμα...
Πατάω ο υπολογιστής μου - οι εικόνες μου - οι φωτογραφίες μου-...............................
Πρόσωπα και τοπία γεμίζουν την οθόνη-εδώ μια ομάδα μαθητών στις ελιές , εκεί ο μυστακοφόρος να "τσακίζει" ένα μπριζολάκι , δυο-τρεις συναδέλφισσες να χορεύουν και πιο κει η παλιά μου διευθύντρια σε σύλλογο να κρατάει το κεφάλι της πονοκεφαλιάζοντας με τα δεινά του δημόσιου σχολείου...
Όταν έρχονται οι φίλοι μου , τους καλοδέχομαι. Θυμάμαι και γελώ με εκείνα που τότε φαίνονταν βουνό και τώρα είναι πλέον μια ανάμνηση. Ξεχνώ τα δυσάρεστα , η βελόνα κολλάει στα ευχάριστα , στα ανθρώπινα , σε αυτά που μας έφεραν πιο κοντά.
Η οθόνη κλείνει-επιστροφή στις ασκήσεις. Τετάρτη γράφουνε τεστάκι στην Ιστορία τα παιδιά , πρέπει να το ετοιμάσω

Μεθεόρτια...

Έτσι είθισται...

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο βγήκε από την γωνία του σαλονιού. Τα στολίδια του μπήκαν ξανά στα κουτάκια τους και τα δώρα που βρίσκονταν στη σκιά του μοιράστηκαν σε αυτούς για τους οποίους προορίζονταν. Τα φωτάκια έσβησαν...

Οι δρόμοι άδειασαν από τα λαμπιόνια και τις γιρλάντες και στα μπαλκόνια δεν υπάρχουν πια φωτεινοί "αναρριχώμενοι" Αη Βασίληδες.

Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν ξανά στην καθημερινότητά τους , αφού έζησαν για λίγο την ψευδαίσθηση της γιορτινής ανάπαυλας και ξόδεψαν μισθούς και δώρα σε εορταστικές αγορές. Κι ο νέος χρόνος μας κλείνει το μάτι...είναι μπροστά μας , έτοιμος να μας δοθεί , γεμάτος προσδοκίες , υποσχέσεις και οράματα. Θα πιστέψουμε πάλι ότι όλα θα πάνε καλά , ότι ο χρόνος που πέρασε πήρε μαζί του κάθε κακό , το πήρε και το σήκωσε....που λένε.

Έτσι είθισται...

Αποχαιρετισμός στα όπλα...

Είναι καιρός τώρα που επέστρεψα από την "περιπέτεια" των νησιών , κουβαλώ όμως ακόμη μαζί μου ένα "φιλαράκι" από τα λίγα που μου έμεινε πιστό σ' αυτήν την πορεία ζωής , τον Στρατηγό...
Ο στρατηγός είναι ένα Opel Kadett του 1983 , οικογενειακό κειμήλιο , που ενώ ζούσε την ευτυχισμένη περίοδο της συνταξιοδότησής του αραγμένος μόνιμα στην Σκοπευτηρίου , βρέθηκε ξαφνικά στα χέρια μου να αλωνίζει την Άνδρο για δυο συναπτά έτη...
Και που δεν πήγαμε με τον στρατηγούλι...από Συνετί και Κατακαλαίους μέχρι Αποθήκες και Ζόργκο. Είχαμε ιδιαίτερη αδυναμία στους χωματόδρομους...
Όταν πια την δεύτερη χρονιά του έβαλα και μοντέρνο ηχοσύστημα - σε πείσμα των κακόπιστων που μου έλεγαν ότι είναι για πέταμα τα λεφτά που δίνω - ποιος μας έπιανε!!!
Άκουγα τον Άρμστρονγκ να τραγουδά "what a wonderful world" και διέσχιζα το δρόμο Χώρα - Κόρθι βλέποντας τα πιο απίθανα χρώματα στον ουρανό...όντως ο κόσμος ήταν υπέροχος...
Υπήρξαν βέβαια και οι δύσκολες στιγμές , όταν τον έπιανε το τζαναμπέτικο και δεν έπαιρνε μπροστά που να του ' ταζες βενζίνη...Είχαμε γίνει γνωστοί σε όλα τα ηλεκτρολογεία της Άνδρου πότε γιατί αλλάζαμε μίζα και πότε καρβουνάκια...
Φεύγοντας από την Άνδρο τον φόρτωσα με τα τζουμπλέκια μου κι αυτός αδιαμαρτύρητα , ως γάιδαρος , τα κουβάλησε στην Αθήνα.
Από τότε δεν ζει πια μέρες δόξας και επέστρεψε στο πόστο του στην Σκοπευτηρίου. Καμιά φορά τον πάω βόλτα στο Κορωπί , στο νέο μου σχολείο , αλλά μάλλον θα κομπλάρει με τα τόσα αυτοκίνητα και τα φορτηγά , ως γνήσιος στρατηγός όμως δεν το δείχνει ποτέ κι ας του κορνάρουν , για να πάει πιο γρήγορα , κι ας τον κοιτούν υποτιμητικά...
Τώρα μετράει μέρες καθώς περιμένει την απόσυρση που θα τον οδηγήσει - φευ - σε κάποιο διαλυτήριο αυτοκινήτων
Υπάρχει όμως και κάτι που κανένα διαλυτήριο δεν θα εξαφανίσει-τις στιγμές ελευθερίας και ξενοιασιάς που ζήσαμε με το βαρύ και άχαρο , κατά τα άλλα , αυτοκίνητο που ήρθε και έγινε κομμάτι της ζωής μου γι' αυτά τα δυο περιπετειώδη χρόνια...
Αντίο στρατηγούλι