Πάντα γελαστοί και γελασμένοι....

Λίγες σκέψεις θα μοιραστώ μαζί σας τώρα που η σχολική χρονιά έχει σχεδόν ολοκληρωθεί.
Το πρώτο που άκουσα σήμερα στην Επιμόρφωση που παρακολουθώ είναι πως οι ξενόγλωσσοι θα έχουν ως δεύτερη ανάθεση στα Γυμνάσια την Νεοελληνική Λογοτεχνία...
Ωραία λοιπόν , ένα - ένα τα μαθήματα του κλάδου μου , του "δοξασμένου" ΠΕ 02 φυλλορροούν....μετά την Ιστορία , ήρθε η ώρα της Λογοτεχνίας και ποιος ξέρει; Και τα Αρχαία κάποια στιγμή ως "ξένη γλώσσα" μπορεί να ανατεθούν στους ξενόγλωσσους συναδέλφους-γιατί όχι; Αφού έτσι κι αλλιώς το νέο σχολείο που οραματίστηκε η Υπουργός και η παρατρεχάμενοί της θα χωρίζεται σε πεδία ευρύτερα....τι στο καλό , για ένα κωλομάθημα που θα λεγε και ο αλήστου μνήμης Γιαννόπουλος θα χαλάμε τις καρδιές μας; Ας πάει και το παλιάμπελο λοιπόν!!!
Ο άλλος πόνος μου είναι η Επιμόρφωση που παρακολουθώ , η περίφημη "Μείζων Επιμόρφωση" στην οποία τρομάρα μου κληρώθηκα να πάω και καταχάρηκα κιόλας η ανόητη , γιατί στάθηκα μια φορά σε κάτι τέτοιο τυχερή....

Άνθρακες ο θησαυρός!!!!

Η επιμορφώτρια διόλου εμπνευσμένη , απλά διεκπεραιωτική , θα έλεγα , και χωρίς να πολυπιστεύει σε ό,τι λέει. Τα χαρτιά και τα προγράμματα που μας μοίρασαν γραμμένα από ανθρώπους που αναρωτιέμαι: "Έχουν μπει ποτέ σε τάξη;" ή "Πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκαν;" Άσε που όλα μοιάζουν πανομοιότυπα , αν διαβάσεις ένα , είναι σαν να τα έχεις διαβάσει όλα....το copy - paste σε όλο του το μεγαλείο!!!!
Η γλώσσα των κειμένων ξύλινη , ανερμάτιστη , μάλλον θυμίζει μεταγλώττιση ξένων κειμένων...και κάτι όροι βαρύγδουποι και κενοί περιεχομένου: αναστοχασμός , διάδραση , εγκάρσιες δράσεις ,project...

Απελπισία....

Το μόνο θετικό η αλληλεγγύη των συναδέλφων , τα βλέμματα , γεμάτα νόημα , που ανταλλάσσουμε , τα νεύματα που δείχνουν εγκαρτέρηση; αηδία; τι; και προς τι;
Και φυσικά το χιούμορ που μας σώζει και η ελπίδα που πάντα πεθαίνει τελευταία. Οι περισσότεροι είναι πολύ μεγαλύτεροί μου , με χρόνια εμπειρίας στις πλάτες τους και με την όρεξη ακόμη να δοκιμάσουν την τύχη τους , μπας και τούτη τη φορά κερδίσουν κάτι ουσιαστικό από την συμμετοχή σε τέτοιες διαδικασίες....αλλά δεν βαριέσαι.
Στο ίδιο έργο θεατές ...μια ζωή!

Το Βατερλώ της Λογοτεχνίας

Ήρθε η ώρα να εξεταστούν οι μαθητές μας στην γ' γυμνασίου και στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Η αλήθεια είναι πως δεν θεωρώ το συγκεκριμένο ανθολόγιο από τα πιο επιτυχημένα , πόσω μάλλον , αφού αναγκάζομαι από τις οδηγίες του υπουργείου να διδάσκω με χρονολογική σειρά τα κείμενα και όχι κατά το δοκούν...

Όπως έχω και άλλοτε σημειώσει , ωστόσο , αυτό έχουμε , με αυτό θα δουλέψουμε!

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται...και αυτό που ήταν ξεκάθαρο εξαρχής ήταν ότι με το τμήμα μου μιλούσαμε "άλλη γλώσσα". Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν υπάρχει έστω και στοιχειώδης επικοινωνία ανάμεσά μας...πατάτες , έλεγα , ντομάτες απαντούσαν!!!!

Επειδή το μάθημα αυτό καλλιεργεί την αισθητική , είναι μάθημα έκφρασης και διατύπωσης σκέψεων , παρηγορούσα τον εαυτό μου για τις κακές τους επιδόσεις λέγοντας πως "δεν είναι και μπακάλικο η λογοτεχνία να τα μετράς όλα με το ζύγι , τρεις το λάδι , τρεις το ξύδι , πέντε το λαδόξυδο..."

Κι έτσι κύλησε η χρονιά , χωρίς τίποτε να αγγίξει τους έφηβούς μου , προς μεγάλη μου απογοήτευση...ούτε ο Βιζυηνός με το ανατολίτικο παραμύθι του , ούτε ο Καβάφης με την ειρωνεία και τον σκεπτικισμό του , ούτε "φευ" ο Ελύτης με το ιερατικό "Άξιον εστί".

Αυτός ο τελευταίος επιλέχθηκε και ως κείμενο προς εξέταση για το τέλος...

Είπαμε , τι στο καλό , 100 χρόνια από την γέννησή του , ας τον τιμήσουμε...και τον τιμήσαμε δεόντως!!!

Αν ζούσε ο μεγάλος μας ποιητής θα πήγαινα να του ζητήσω συγγνώμη για το ατόπημά μου να τον παραδώσω βορά στα χέρια ανυποψίαστων μαθητών που του άλλαξαν τα φώτα κανονικότατα!!!

Ό γέγονεν , γέγονεν , ωστόσο , και η λυπηρή αυτή εμπειρία , με οδήγησε σε κάποιες σκέψεις:

Μήπως αντί για σεμινάρια και επιμορφώσεις στις νέες τεχνολογίες και στους διαδραστικούς να καθίζαμε πάλι στα θρανία και να ακούγαμε "πως δει την λογοτεχνίαν διδάσκειν";

Γιατί , ομολογώ , όσο κι αν με ενοχλεί , πως η ευθύνη για όλο αυτό βαρύνει εμάς , τους διδάσκοντες περισσότερο , που δεν βρίσκουμε τρόπους να συγκινήσουμε και να πλησιάσουμε τους μαθητές μας. Πολλές φορές δεν φτάνουν οι αγαθές προθέσεις...

Υπάρχει κανείς μεγαλόσχημος να μας το πει; Από αυτούς που φτιάχνουν τα σχολικά εγχειρίδια , τις διδακτικές οδηγίες και τα άλλα ηχηρά παρόμοια;

Μήπως αντί να τυποποιούμε ένα ακόμη ζωντανό υλικό και να το βάζουμε στη φορμόλη των εξεταστικών διαδικασιών , να το αφήναμε στην ησυχία του και να ασχολούμασταν με το πως η νέα γενιά θα ανοίξει πάλι τα βιβλία , θα διαβάσει και θα εμπνευστεί από τους ήρωες των μυθιστορημάτων, θα τραγουδήσει με πάθος τους μεγάλους ποιητές μας, θα μάθει να κρίνει και να αμφισβητεί δημιουργικά και θα ξεκολλήσει από τις οθόνες και τις ηλεκτρονικές σειρήνες που την έχουν απόλυτα ξεμυαλίσει;

Ένα είναι το σίγουρο. Του χρόνου θα το σκεφτώ πολύ να διδάξω Λογοτεχνία...

Δεντροφύτευση στο Σέσι Κορωπίου

Την Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου οι μαθητές της γ΄τάξης του 2ου γυμνασίου Κορωπίου πραγματοποίησαν συμβολική δεντροφύτευση γύρω από το καταφύγιο κυνηγών στην περιοχή Σέσι Κορωπίου. Αρωγός στην προσπάθειά τους στάθηκε ο ΣΠΑΥ , σύλλογος που έχει συσταθεί από τους δήμους που βρίσκονται γύρω από τον πολύπαθο Υμηττό και δραστηριοποιείται σε περιβαλλοντικές δράσεις.

Δεν είναι η ώρα να μιλήσει κανείς για το τι έχει απομείνει από αυτό που ήταν κάποτε ο Υμηττός , η Πεντέλη ή και η Πάρνηθα ακόμη. Το ζήτημα είναι να δώσει κανείς ερεθίσματα που μπορεί στο μέλλον να οδηγήσουν σε πιο ώριμες και λιγότερο ανεύθυνες συμπεριφορές.

Να διαπλάσουμε πολίτες με περιβαλλοντική συνείδηση...

Αυτό που περισσότερο με ευχαρίστησε ήταν πως είδα μεγάλη προθυμία από τους μαθητές να μπουν στη δράση και να μάθουν πράγματα.

Άνοιξαν τις λακκούβες , ανέλαβαν τα δεντράκια και τα έβαλαν στα καινούρια τους "σπιτάκια"...καλορίζικα!

Τους έδωσαν μάλιστα και ονόματα. Ο Χαρίλαος (Τρικούπης ) βρέθηκε πλάι σε ποιον άλλον; Τον Θεόδωρο (Δηλιγιάννη)

Το'χει η μοίρα τους τελικά να μείνουν ακόμη και ως δέντρα αχώριστοι...

Μια πρόταση για την διδασκαλία της Βυζαντινής Ιστορίας

Φέτος διδάσκω σε δυο τμήματα της δευτέρας γυμνασίου το μάθημα της Βυζαντινής και Μεσαιωνικής ιστορίας. Ομολογουμένως , αυτή η περίοδος δεν είναι και η πιο αγαπημένη των παιδιών. Εξάλλου , θεωρούν δύσκολη την απομνημόνευση λεπτομερειών , ονομάτων και χρονολογιών , όπως συμβαίνει και με κάθε περίοδο της ιστορίας βέβαια.

Το βιβλίο δεν θα το χαρακτήριζα ιδιαίτερα επιτυχημένο. Είπαμε να κρατήσουμε τα ουσιώδη , αλλά μου φαίνεται ότι οι συγγραφείς το παράκαναν...κεφάλαια ουσιωδέστατα όπως π.χ η στάση του Νίκα ή ο εκχριστιανισμός των Σλάβων περνούν με απλές αναφορές , σαν να διαβάζει κανείς περιοδικό , χωρίς αφήγηση και εμβάθυνση επί της ουσίας.

Εν πάση περιπτώσει ,αυτό έχουμε με αυτό θα δουλέψουμε , που λένε!

Από τα λίγα κεφάλαια της Βυζαντινής Ιστορίας στα οποία υπάρχει οδηγία να διδαχθούν περιληπτικά και προς μεγάλη μου έκπληξη! είναι και αυτό που μιλά για την επικράτηση του χριστιανισμού τους πρώτους αιώνες του Βυζαντίου , τις διώξεις έναντι των Εθνικών και την τελική σύνθεση χριστιανισμού και ελληνισμού που επήλθε με την συνδρομή των Πατέρων της Εκκλησίας.

Με μισή καρδιά ακολούθησα τις οδηγίες , ωστόσο ως φιλόλογος δεν άντεξα και πρόσθεσα μια , κατά τη γνώμη μου , απαραίτητη πινελιά στην "περιληπτική" κατά τα άλλα διδασκαλία-μια επιλογή από ποιήματα του Κ.Καβάφη γύρω από την εποχή (Ιωνικόν , Ιερεύς του Σεραπίου , Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας) καθώς και τον περίφημο χρησμό που έδωσε η Πυθία στον Ιουλιανό.

Παρακίνησα δε τα πιτσιρίκια μου , που με ενθουσιασμό μου δήλωσαν πως διαθέτουν όλα internet στο σπίτι , να αναζητήσουν στο youtube το περίφημο βίντεο του Κ.Γαβρά για το μουσείο της Ακρόπολης και να το συζητήσουμε στο επόμενο μάθημα.

Δεν ξέρω ποιος φωτισμένος νους πρότεινε περιληπτική προσέγγιση σ΄ένα τέτοιο κεφάλαιο , καμιά φορά ωστόσο το να κάνει κανείς και λίγο του κεφαλιού του δεν βλάπτει...

Δοκιμάστε το...λειτουργεί!

Μας χωρίζει μια βδομάδα περίπου από την έναρξη των μαθημάτων , αλλά όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ το αντιλαμβανόμαστε πως η νέα σχολική χρονιά έχει ξεκινήσει.

Κάποιοι από μας στις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου , άλλοι χωμένοι στη χαρτούρα και την γραφειοκρατία του νεοελληνικού κράτους , κάποιοι υπεράριθμοι και με το άγχος της "διάθεσης" ή της απόσπασης , πάντως όλοι έτοιμοι (;) για τις προκλήσεις της νέας χρονιάς...

Εύχομαι σε μαθητές και δασκάλους να βρουν εκείνο το κάτι που θα τους γεμίσει αισιοδοξία και θα τους κάνει να δουλέψουν με όρεξη και χαμόγελο. Ξέρω πως φέτος δεν θα είναι εύκολο διόλου , μα δεν είμαστε απλοί υπάλληλοι , είμαστε λειτουργοί , ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Και μια προσωπική ευχή-ας μην βρεθώ ξανά στη θέση να αρχίζω μια νέα σχολική χρονιά μετρώντας απώλειες...υπάρχουν κάποιες που δεν καταπίνονται με τίποτε.

Διορθώνοντας...

Το πιο άχαρο κομμάτι της χρονιάς είναι , ίσως , αυτό των εξετάσεων του Ιουνίου - Μαίου , οι λεγόμενες προαγωγικές ή απολυτήριες , ανάλογα με την τάξη.

Άχαρο διότι ο καθηγητής /τρια ως άλλος Προκρούστης καλείται να μετρήσει πάνω σε ένα πολύ συγκεκριμένο "κρεββάτι" τις γνώσεις που αποκόμισαν οι μαθητές του κατά την διάρκεια της χρονιάς. Και φυσικά αλλού "τραβάει" τις βαθμολογίες , μήπως και φθάσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα , και αλλού "κόβει" ως άλλος Αλέξανδρος τον γόρδιο δεσμό....αμείλικτος!!!

Σε ορισμένα μαθήματα μοιάζει σαν να μίλαγε άλλη γλώσσα αυτός και άλλοι να καταλάβαιναν οι μαθητές του...αλλού πάλι η επικοινωνία μοιάζει επιτυχημένη (αν βέβαια κριτήριο επιτυχούς επικοινωνίας μεταξύ μαθητών και δασκάλων είναι η 20 βαθμη κλίμακα...)

Πολλοί συνάδελφοι φιλοσοφώντας καταλήγουν στο vanitas vanitatum omnia vanitas...

Άλλοι αδιαφόρουν , τους περνάνε όλους και κοιμούνται ύπνον ελαφρύ τα βράδια...

Άλλοι δεν θέλουν να βγάλουν το όνομα του κακού στο σχολείο και συμβιβάζονται...

Σε άλλους απονέμεται μεταξύ σοβαρού και αστείου από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους το "βραβείο του χρυσού ψαλιδιού"...

Κάποιοι τέλος μένουν αναρωτώμενοι αν στραβός είν' ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε...

Καλή διόρθωση συνάδελφοι και εύχομαι τον ύπνον ελαφρύ...

Πανελλήνιες ξανά...

Σε τρεις μέρες θα δούμε πάλι το ίδιο έργο να παίζεται , ένα έργο που χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο μονότονο και άνευρο- οι Πανελλήνιες εξετάσεις...

Πριν 10-15 χρόνια όλη η Ελλάδα χόρευε στους ρυθμούς τους και καρδιοκτυπούσε στις εισόδους του Υπουργείου Παιδείας περιμένοντας την ανάρτηση των αποτελεσμάτων τους.

Στις μέρες μας μια άχρωμη εικόνα τους θυμίζει κάτι από τις "παλιές δόξες"...το μόνο που , δυστυχώς , μένει ίδιο και χειρότερο είναι η εξαπάτηση χιλιάδων νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους και η συστηματική αφαίμαξη του πορτοφολιού τους.

Ένα δημόσιο σχολείο απαξιωμένο στα μάτια των ίδιων του των πρωταγωνιστών , μαθητών και καθηγητών , ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που ζουν μέσα από το κύκλωμα της παραπαιδείας , σχολές επί της ουσίας ανύπαρκτες που περιμένουν πως και πως το φοιτηταριό να τις γεμίσει , για να μην κλείσουν και μαζί με αυτές να μην μαραζώσει και η τοπική οικονομία που στηρίζεται στην ύπαρξή τους...

Και κάπου εκεί τα παιδιά μας , το μέλλον του τόπου μας , που στα καλύτερα και πιο δημιουργικά τους χρόνια ασχολούνται με πράγματα που τίποτε δεν έχουν να τους διδάξουν για τη ζωή...Η ζωή είναι εκεί έξω αλλά αυτά είναι χωμένα μέχρι το λαιμό σε βιβλία , φωτοτυπίες , βοηθήματα και κυνηγούν , τι αλήθεια; Μια θέση στον ήλιο;Πόσους πτυχιούχους άνεργους χωράει αυτός ο τόπος;

Γι' αυτό χάρηκα και το κείμενο της φίλης μου της Ανεστασίας που μιλάει για έναν μαθητή της στην Άνδρο που θεωρεί πρότυπο ζωής έναν ψαρά ο οποίος επέλεξε συνειδητά να ασχοληθεί με τη θάλασσα , που τόσο αγαπούσε , και με την προστασία του περιβάλλοντος.

Πότε ως λαός θα ξεπεράσουμε τα συμπλέγματα και τις εμμονές και θα δούμε καθαρά πως η ευτυχία στη ζωή δεν είναι άθροισμα πτυχίων αλλά ώριμων επιλογών ;

Πότε θα στήσουμε ένα σχολείο που θα μας διδάσκει όχι τη θεωρία αλλά την πράξη της ζωής;

Προβληματισμοί...

Αυτές τις μέρες διάλεξε το υπουργείο παιδείας , για να ανακοινώσει τις προθέσεις του για την επόμενη σχολική χρονιά και όχι μόνο.

Ανάμεσα στα πολλά και ηχηρά που ακούστηκαν , δυο -τρία πράγματα μου έκαναν δυσμενή εντύπωση και τα θεωρώ απίστευτο λαικισμό.

Καταρχήν η επαναφορά της βάσης του "10". Αναρωτιέμαι πόσο χαμηλότερα θα πρέπει να πέσει το επίπεδο των πανεπιστημίων και των τεχνολογικών ιδρυμάτων.

Δεν καταλαβαίνω που το πάει το υπουργείο...ή μάλλον το καταλαβαίνω και δεν θέλω να το πιστέψω. Φέτος θα έκλειναν 20 τμήματα στην επαρχία από τις σχολές που δεν συγκέντρωναν πλέον ικανό αριθμό φοιτητών /σπουδαστών. Οι τοπικές κοινωνίες δυσανασχετούσαν , γιατί θα έχαναν τους πελάτες (ενοίκια σπιτιών, καφετέριες , μπαράκια και εστιατόρια που αναζωογονήθηκαν με την παρουσία των φοιτητών).

Άλλο λαικίστικο , κατά τη γνώμη μου μέτρο , αυτό για την προσαύξηση κατά 30% των απουσιών λόγω γρίπης - ειδικά για φέτος...μα καλά , για ποια γρίπη μιλάνε; Γι' αυτήν που δεν ήρθε ποτέ;Που ήθελαν να μας πείσουν ότι είναι προ των πυλών και θα πάρει τη μορφή πανδημίας; Σαν τους βαρβάρους του Καβάφη έμοιαζε αυτή η γρίπη...Πολύ φοβάμαι πως το μέτρο αυτό άλλα συμφέροντα και ανάγκες εξυπηρετεί

Για να μην λέμε μόνο τα στραβά , υπάρχουν και θετικά στοιχεία. Αυτό , ας πούμε , για τις αποσπάσεις , που θα περιοριστούν , ή η τριετής παρουσία του εκπαιδευτικού στην περιοχή που πρωτοδιορίστηκε. Είχε καταντήσει αηδία η κατάσταση με όσους τυπικά ανήκαν στα Ψαρά και ουσιαστικά βρίσκονταν στο υπουργείο ή σε κάποιο γραφείο παίρνοντας τα μόρια του δυσπρόσιτου...ή η ιστορία με τους δόκιμους εκπαιδευτικούς που από την πρώτη τους κιόλας χρονιά έπαιρναν μετάθεση για Αθήνα ή Πειραιά.

Μένει να δούμε την εφαρμογή των μέτρων αυτών , γιατί από ευγενείς προθέσεις έχουμε χορτάσει...

Πόσο ήρεμοι ωστόσο και απερίσπαστοι μπορούμε να συνεχίσουμε τη δουλειά μας όταν βομβαρδιζόμαστε από φήμες για επιπλέον μείωση στις αποδοχές μας , για απασχόληση το καλοκαίρι σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες , ώστε να μην καθόμαστε....και τεμπελιάζουμε!!!! και άλλα γραφικά που κυκλοφορούν και που μας απαξιώνουν ακόμη περισσότερο...δεν ξέρω προβληματίζομαι και άκρη δεν βγάζω. Το μόνο που καταλαβαίνω είναι πως η κατρακύλα μας δεν έχει τέλος....

Ευρωπαική ένωση;;;;

Διδάσκω φέτος στο γυμνάσιο ανάμεσα στα υπόλοιπα μαθήματα και την Νεοελληνική γλώσσα. Μια από τις ενότητες του σχολικού βιβλίου είναι αφιερωμένη στην Ευρωπαική ένωση. Μέσα από μια ποικιλία κειμένων , δημοσιογραφικών , πολιτικών , λογοτεχνικών και άλλων προσπαθεί να εισάγει τους νεαρούς μαθητές στην ιδέα της πολιτικής , οικονομικής και πολιτιστικής συνάφειας των Ευρωπαικών λαών και στην ιστορική αναγκαιότητα της ένωσης τους. Εξάλλου , στην αίθουσα που διδάσκω το συγκεκριμένο μάθημα φρόντισα να αναρτηθεί ένας χάρτης της Ευρωπαικής ηπείρου , για να βλέπουμε την γηραιά ήπειρο και να την καμαρώνουμε...

Μίλησα στους μαθητές μου για την ανάγκη συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών , για τις υψηλές ανθρωπιστικές αξίες που η ευρωπαική διανόηση κατά καιρούς καλλιέργησε και άλλα "ηχηρά παρόμοια"...

Ωστόσο , με πρόλαβαν τα γεγονότα. Πριν καλά - καλά το καταλάβω ,άρχισε η "ελληνογερμανική σύρραξη"...

Κλέφτες και λωποδύτες μας ανεβάζουν οι Γερμανοί , ναζιστές και βάρβαρους τους κατεβάζουμε εμείς!!!

Η οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας , αλλά και τον κόσμο όλο στάθηκε ικανή να υποσκάψει ταχύτατα την εμπιστοσύνη και την συνεργασία δυο μελών της Ευρωπαικής κοινότητας. Και ποιος ξέρει τι ακόμη πρόκειται να διαμειφθεί μεταξύ Ελλήνων , Γερμανών , Άγγλων και Ιταλών , Γάλλων και Πορτογάλων....δόξα τω θεώ από στερεότυπα και ρητορείες βρωμάει ο τόπος!!

Το ερώτημα είναι τι λένε την Δευτέρα στους μαθητές...φούσκα ήταν η Ευρωπαική ιδέα και έσκασε , πουλί και πέταξε ή τραίνο και δεν το προλάβαμε ;

Απεργίας το ανάγνωσμα...

Οι μέρες που ζούμε δεν είναι οι ευκολότερες. Κάθε μέρα βομβαρδιζόμαστε από κανάλια , δημοσιογράφους και κάθε είδους παπαγαλάκια με ειδήσεις που μιλούν για το ζοφερό παρόν και το ακόμη ζοφερότερο μέλλον και καλούμαστε να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι , γιατί κάποιοι δεν έκαναν , όταν έπρεπε , σωστά την δουλειά τους...
Εμείς οι καθηγητές , όταν έρχεται η ώρα της απεργίας , έχουμε πάντα να αντιμετωπίσουμε περισσότερα διλήμματα από τους άλλους εργαζόμενους. Η εκπαίδευση δεν είναι εργοστάσιο να κλείσεις τις μηχανές...είναι ζωντανή διαδικασία που αφορά έμψυχα υποκείμενα.
Από την άλλη , ο καθηγητής του δημόσιου ελληνικού σχολείου είναι κακοπληρωμένος και υποτιμημένος...και αν πιστέψουμε στις φήμες που κυκλοφορούν , σε λίγο , για να ζήσει αξιοπρεπώς , θα πρέπει να κάνει και δεύτερη δουλειά , για να τα βγάλει πέρα. Και δεν μιλάω για ιδιαίτερα , για να μην παρεξηγηθώ..
Απεργία λοιπόν , όχι όμως για τα νέα , άδικα , κατά τη γνώμη μου , και επαχθή μέτρα.
Απεργία για τα σχολεία που μοιάζουν με κλουβιά και στα οποία στοιβάζονται οι μαθητές ωσάν σαρδέλες....για την ελλιπή υποδομή....για τους ανύπαρκτους αθλητικούς χώρους....για τα όνειρα που μένουν όνειρα και ουτοπίες.
Και φυσικά απεργία για να χτυπηθεί η λογική του βολέματος , η λογική του "δόξα τω θεώ που χεις δουλειά και παρακάλα μην την χάσεις".
Και η χαμένη μας αξιοπρέπεια;

Πόντιοι Πιλάτοι...

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για το ρόλο του καθηγητή σε ένα γυμνάσιο ή ένα λύκειο. Είμαστε απλά "αναμεταδότες γνώσεων" και μάλιστα κακής ποιότητος , καθότι υπάρχουν και τα φροντιστήρια που μαθητές και γονείς τα προτιμούν και διόλου δεν τα απαξιώνουν...ή είμαστε εκείνοι που πρέπει να "περάσουν" με τον λόγο και το παράδειγμα μια αξιοπρεπή στάση ζωής βασισμένη σε αρχές και αξίες;

Υπάρχει όμως και ένα άλλο πιο βασανιστικό ερώτημα. Εμείς τις έχουμε αυτές τις αρχές και αξίες , για να τις διδάξουμε κιόλας; Ποιο είναι το πανεπιστήμιο εκείνο που σε διδάσκει την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια;

Νομίζω πως τα πτυχία και τα χρόνια υπηρεσίας δεν αποτελούν εγγυήσεις ανθρωπιάς...

Τις πιο πολλές φορές οι σύλλογοι καθηγητών λειτουργούν ως μικρογραφίες της κοινωνίας μας . Αδιάφορη και ανάλγητη η κοινωνία , αδιάφοροι και ανάλγητοι και οι σύλλογοι. Πρυτανεύει πάντα η λογική του δημόσιου υπαλλήλου , που κλείνει το ωράριό του και πηγαίνει στο σπιτάκι του , εφησυχασμένος και απόλυτα βέβαιος πως έχει πράξει τα δέοντα , εφόσον δίδαξε επί 4 ώρες το "τίθημι" και την απρόσωπη σύνταξη...

Όταν όμως έχει κανείς να κάνει με ζωντανό υλικό , όπως τα παιδιά , και όχι με ντουβάρια , τα πράγματα δεν είναι έτσι. Δεν έχει λοιπόν , για μένα τουλάχιστον , τόση σημασία , αν ο μαθητής μου κλείνει τέλεια την υποτακτική παρακειμένου μέσης φωνής του πράττομαι , όσο το να ξέρει να συμπεριφέρεται , να έχει ευγένεια και ανθρωπιά , καλοσύνη και αίσθημα δικαίου , παρρησία και ελεύθερη ψυχή.

Θα μου πείτε πως αυτά τα διδάσκει η οικογένεια. Τα διδάσκει , κατά τη γνώμη μου , και ο δάσκαλος. Και πρέπει να τα διδάσκει.

Διότι , όταν έρθει η ώρα η κακή , και στους καιρούς μας τους χαλεπούς πάντα έρχεται ...ο δάσκαλος δεν πρέπει να παίξει τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου που νίπτει τας χείρας του και αποχωρεί από την σκηνή του δράματος...

Γρηγορείτε.....

Πού πάμε τελικά;

Χθες το μεσημεράκι πέρασε από το σχολείο που εργάζομαι ένας συνδικαλιστής , για να μας ενημερώσει γύρω από τις εκλογές για ΕΛΜΕ και τα σχετικά. Στην Ανατολική Αττική που ανήκω οι αρχαιρεσίες δεν έγιναν τον Δεκέμβριο λόγω γρίπης...
Ήρθε λοιπόν και άρχισε τον γνωστό εξάψαλμο. Για την αύξηση που δεν θα μας δοθεί , για τα επιδόματα που θα περικοπούν , για τον "Καλλικράτη" με τον οποίο τα σχολεία θα περάσουν στις περιφέρειες και τους δήμους , άρα στους ιδιώτες...
Είπα να μην μιλήσω , αλλά δεν άντεξα. Φυσικά , τέτοιου είδους άνθρωποι δεν αντέχουν την ύπαρξη άλλης γνώμης , τόση είναι η "δημοκρατικότητά" τους. Ο "συνάδελφος" λοιπόν τα έβαλε με μένα και με όσους άλλους δεν πήγαιναν με τα "αγωνιστικά" νερά του. Μας κατηγόρησε ότι ζούμε από τα έτοιμα , από τους γονείς μας γι' αυτό και δεν έχουμε κοινωνική συνείδηση. Πως αυτός , λέει , ήταν στο Πολυτεχνείο πίσω από την πόρτα που έπεσε...
Ξέρετε κάτι συνάδελφοι και μη; Τους βαρέθηκα όλους αυτούς τους "ανθρωπάκηδες" που μου έχουν κατσικωθεί στον σβέρκο και τάχα μου - τάχα μου με εκπροσωπούν και αγωνίζονται για το καλό μου...
Για ποιο καλό; όταν μια ολόκληρη κοινωνία αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα διαβίωσης , θα παραπονεθώ εγώ για τον μισθό μου; όταν μάλιστα οι περισσότεροι του σιναφιού μας - και το ξέρετε καλά - κονομάνε μαύρα χρήματα από τα ιδιαίτερα στους ίδιους τους τους μαθητές;
Δεν είμαστε όλοι έτσι , το ξέρω , αλλά κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά...Ακούει ο άλλος ότι είσαι καθηγητής και "σου την λέει" μέσα στα μούτρα , πως είσαι τεμπέλης , πως κάθεσαι 3 μήνες το καλοκαίρι και άλλα γραφικά...
Και έχεις και το κάθε "ανθρωπάκι" να σε λοιδορεί επειδή δεν συμμερίζεσαι τις αρτηριοσκληρωτικές απόψεις του...
Το ζήτημα ωστόσο δεν είναι αυτό , είναι το που πάμε-που πάει η έρμη η εκπαίδευση της οποίας είμαστε λειτουργοί; Αν εμείς που καταλαβαίνουμε ακόμη τι μας γίνεται δεν αντιδράσουμε κάπως , δεν οργανωθούμε , τότε πως όλο αυτό το σαθρό σύστημα θα ξεκουνηθεί; Γιατί το πρόβλημα τελικά δεν είναι στον συνδικαλιστή ή στον εκάστοτε υπουργό που κάνει τη δουλίτσα του κατά πως τον βολεύει-είναι στην σιωπηρή πλειοψηφία που ξέρει αλλά δεν αντιδρά-που ιδιωτεύει...και δεν είναι ανάγκη να σας θυμίσω τι σήμαινε "ιδιώτης" στην Αρχαία Ελλάδα
Είναι πιο βολικό να σιωπάς , δεν είναι όμως ταιριαστό σε ανθρώπους που διδάσκουν τη νέα γενιά του τόπου μας.

Για το 3ο γυμνάσιο Νέας Φιλαδέλφειας...

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι μένουν στο γράμμα και όχι στην ουσία του νόμου...και , ω του θαύματος , να είναι πάντα οι ίδιοι...ΠΥΣΔΕ , ΚΥΣΔΕ , αιρετοί , προιστάμενοι και παρατρεχάμενοι..."ουαί υμιν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές!!"
Εκφράζω και γω από τη δική μου μικρή γωνιά την συμπαράσταση στον δίκαιο αγώνα των μαθητών να κρατήσουν τη σημαία του σχολείου τους ψηλά , να μην δεχτούν έτσι απλά τα κελεύσματα μιας απρόσωπης και ανήθικης γραφειοκρατίας , που βρίσκει στήριγμα στον Νόμο ερμηνεύοντάς τον κάθε φορά κατά τα καλά και συμφέροντα...
Καλή δύναμη , μην τα παρατήσετε!!!

Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική...

Πριν μερικές μέρες έβαλα διαγώνισμα στους μαθητές μου της γ΄γυμνασίου στο μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας και το θέμα έκθεσης που τους ζήτησα να αναπτύξουν ήταν σχετικό με τους κινδύνους που αντιμετωπίζει στις μέρες μας η ελληνική γλώσσα.

Σταχυολογώ εδώ κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα των εκθέσεών τους που με προβλημάτισαν ιδιαίτερα...


"Επείσης η εκπαίδευση δεν είναι σωστή διότι τα ίδια τα βιβλία είναι βαρετά και έτσι αν οι δάσκαλοι είναι έστω και λίγο βαρετοί ή παράξενοι το μάθημα πάει περίπατο..."


"Τα Μ.Μ.Ε επίσης με την κακή χρήση της γλώσσας και συγκεκριμένα στις τηλεοράσεις και στους υπολογιστές με την αντικατάσταση της γλώσσας με εικόνα , είναι ο βασικότερος κίνδυνος της γλώσσας που οφείλεται στην ανάπτυξη της τεχνολογίας..."


"Ένας όμως ακόμι πιω μεγάλος κίνδυνος παραμονεύει έξω από την χώρα μας , αυτός ο μεγάλος κινδυνος είναι τα "στρατεύματα" της αγγλικής γλώσσας που δεν σταματάει να κάνει ισβολές στην ελληνική , προκαλόντας της κατά την γνώμη μου μεγάλη ζυμιά καθώς έχει στρέψει τα πυρά της επάνο στην ελληνική νεολέα και παροτρίνοντας την να χρησιμοποιή την γνωστή σε όλους μας διάλεκτο "greeklish" στην οπία όλοι οι χαρακτήρες των γραμμάτων είναι λατινικοί και με ενσιντομία..."


"Η σύμπτυξη δυο γλωσσών ακόμα και τριών περιορίζει το λεξιλόγιο του ατόμου που στην περίπτωση αυτή είναι η ελληνική"


"Οι κίνδυνοι είναι πάρα πολύ όπως οι λέξεις που ελληνοποιούμε καθημερινός για παράδειγμα το πάρκινγκ..."


"Από ότι ξέρουμε είναι και από τους μαθητές που δεν πέρνουνε τις σωστές γνώσεις από το σχολείο διότι οι καθηγητές δεν είναι σωστώς ο τρόπος που διδάσκουνε αλλά εκτός από αυτό οι μαθητές δεν το πέρνουνε σημαντικό το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας επειδή δεν μπαίνει στις Πανελλήνιες..."


"Και τέλος σημαντικό ρόλο παίζει και η σχέση εξ αποστάσεος γιατί σήμερα δεν συναντιώμαστε με κάποιον για να του μιλήσουμε και να του πούμε τις απόψεις μας..."


"Ένας άλλος λόγος είναι οι Έλληνες που μετανάστεπσαν στο εξωτερικό και γύρισαν πίσω επειδή συνήθεισαν κάτι ποιο εξελιγμένο και προχωριμένο θέλεισαν να το εφαρμόσουν και να το φέρουν στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να έχουμε "ιοθετιση" τον τρόπο ζωής των αμερικάνων..."


Ίσως αποτελεί ειρωνεία το ότι το θέμα που κλήθηκαν να διαπραγματευτούν τα παιδιά μιλά για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ελληνική γλώσσα. Τα γραπτά τους είναι ήδη απόδειξη του παραπάνω ισχυρισμού...Ασυνταξίες , ορθογραφικά λάθη απίστευτα!!! , λανθασμένες εκφράσεις , έλλειψη κυριολεξίας...
Που κάνουμε το λάθος συνάδελφοι και παιδιά που κατά τα άλλα είναι πανέξυπνα , ζωηρά , γεμάτα ιδέες και φαντασία δεν μπορούν να χειριστούν με επάρκεια τη μητρική τους γλώσσα;
Όταν βρισκόμουν σε σχολεία μικρών νησιών και έπαιρνα αντίστοιχα τέτοια γραπτά έλεγα πως φταίει ο τόπος , πως τα παιδιά δεν έχουν προσλαμβάνουσες και άλλα τέτοια περίφημα...

Τώρα στην Αθήνα πια , την γεμάτη ερεθίσματα , πως εξηγείται αυτή η "φτώχεια";

Οι έσχατοι έσονται πρώτοι...

Πλησιάζει το τέλος του Α' τριμήνου και όλοι εμείς που υπηρετούμε στον χώρο της μέσης εκπαίδευσης καλούμαστε να δώσουμε τις βαθμολογίες μας χωρίς φόβο και χωρίς πάθος...

Τι είναι αυτό ωστόσο που μας ζητάει το σύστημα να αξιολογήσουμε;

Την επίδοση;

Αυτή σε υψηλό ποσοστό είναι απογοητευτική. Μοιάζει σαν να μην ενδιαφέρουν ή αγγίζουν τους σημερινούς μαθητές αυτά που σερβίρει το σχολείο. Και αν εξαιρέσουμε τους φυσικώς αδυνάτους ή τους δυσλεκτικούς , όλοι οι υπόλοιποι μαθητές έχουν κάθε δυνατότητα να ανταποκριθούν , ωστόσο δεν το κάνουν ή το κάνουν στον ελάχιστο δυνατό βαθμό.

Την φιλοτιμία;

Νομίζω ότι πολλές φορές αυτό συνήθως είναι που μετράει για πολλούς από εμάς. Διότι , αν προσπαθήσουμε να είμαστε αντικειμενικοί , θα πρέπει να αφήσουμε την μισή τάξη...

Την επίτευξη των στόχων του μαθήματος όπως διαγράφονται από τα αναλυτικά προγράμματα;

Εδώ γελάει ο κάθε πικραμένος...αυτοί οι στόχοι μοιάζουν σαν αυτό που λέει και το τραγούδι "φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα"

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ανταποκρίνονται στη τρέχουσα , ελληνική πραγματικότητα. Μοιάζουν με ευχολόγια με εντυπωσιακό περιτύλιγμα. Αμφιβάλλω αν χρησιμοποιήθηκαν για την εκπόνησή τους μάχιμοι εκπαιδευτικοί...

Τελικά ποιος είναι ο ρόλος μας σε αυτήν την διαδικασία;

Όταν από τη μια , το γυμνάσιο ανήκει στην υποχρεωτική εκπαίδευση και όλοι πρέπει να το βγάλουν , άρα ποιο το νόημα να τους αφήνεις στη ίδια τάξη και από την άλλη στο λύκειο πρέπει κανείς να έχει "αυτοκτονικές τάσεις" , για να μείνει , διότι ο υπολογισμός του μέσου όρου ευνοεί σκανδαλωδώς τον μαθητή , ακόμη και τον πιο αδιάφορο , και ας μην μιλήσω για την περίφημη βάση του "10" και το πόσοι ανεπαρκείς και αστοιχείωτοι θα περνάνε και πάλι στα ελληνικά πανεπιστήμια...τότε καταλήγω να πω πως το κομμάτι της αξιολόγησης "το έχουμε κάψει" ως κοινωνία και ως εκπαιδευτικοί. Μοιάζει σα να μην θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα , σαν να πιστεύουμε πως η κακή επίδοση σε ένα μάθημα είναι στίγμα κοινωνικό , άρα πρέπει να αποφευχθεί παση θυσία , σαν να ελπίζουμε πως με τον χρόνο και ως εκ θαύματος οι έσχατοι έσονται πρώτοι...αμήν

17 Νοεμβρίου 2009

Το "Καφενείον η Ελλάς" ήταν η παράσταση που παρουσίασε σήμερα μια ομάδα μαθητών της Γ' γυμνασίου του σχολείου μας στα πλαίσια του επετειακού εορτασμού για το Πολυτεχνείο. Η συγκεκριμένη γιορτή , περισσότερο από τις άλλες σχολικές γιορτές , έχει μια ιδιαίτερη δυναμική - προέρχεται από και προορίζεται για την νεολαία του τόπου μας. Προσπαθήσαμε λοιπόν να αποφύγουμε κάθε τι το επετειακό και μουσειακό , θα πρόσθετα...Τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό , σε αντίξοες τεχνικά και όχι μόνο...συνθήκες , και απέδειξαν γι' ακόμη μια φορά πως με πίστη και ενθουσιασμό και τα αδύνατα γίνονται δυνατά.

Εύχομαι να τους δοθεί η δυνατότητα να εκφράσουν την ζωντάνια και την δημιουργικότητά τους και στα επόμενα σχολικά τους χρόνια...αν και για να είμαι ειλικρινής , δεν το πολυπιστεύω...τα περιμένει το "αδυσώπητο" λύκειο με την ανταγωνιστικότητα , τα φροντιστήρια και το άγχος του.

Να στε καλά παιδιά , σας ευχαριστούμε...

Πάμε εκδρομή;

Οι σχολικές εκδρομές είναι κάτι που από την αρχή της σταδιοδρομίας μου με προβλημάτιζε. Κι αυτό γιατί στην περίπτωσή τους κανείς και ποτέ δεν φαίνεται να είναι ευχαριστημένος...
Στο πρώτο μου σχολείο η διεύθυνση ήταν επιφυλακτική με τις εκδρομές. Κάθε φορά που τα παιδιά ζητούσαν περίπατο άρχιζαν οι δικαιολογίες..."σήμερα έχει υγρασία....καλέ που να πάμε , αφού "εκεί" είναι ερημιά , δεν μπορούμε να πάμε , γράφετε διαγωνίσματα...μη τυχόν και πάρετε μπάλες..."
Και οι συνάδελφοι βέβαια δεν ήταν καλύτεροι...θέλανε να πάμε στην παραλία , να αμολύσουμε τα πιτσιρίκια κάπου και μετά να αράξουμε στο κοντινότερο καφενείο για καφέ και κουτσομπολιό...
Μια φορά οργανώσαμε εκδρομή στην Αγορά της Αθήνας , μέχρι και ξεναγούς είχαμε πληρώσει , για να μιλήσουν στα παιδιά για την ιστορία του χώρου. Αποτέλεσμα:κυνηγάγαμε πανικόβλητοι τα πιτσιρίκια στις παρόδους της Αδριανού , ενώ αυτά αγόραζαν ανεξέλεγκτα από τους πλανόδιους από παιχνιδάκια μέχρι τριαντάφυλλα...όσο για την ξενάγηση , είναι ζήτημα αν την άκουσαν το 1/4 από αυτά και φυσικά οι ξεναγοί με απορία μας ρώτησαν:"Τι θηρία είναι αυτά;κάθε μέρα τα ίδια κάνουν;"
Στο επόμενο σχολείο ακολουθούνταν άλλη πολιτική-"περίπατο θέλετε;περίπατο θα σας πάμε".Κατεβαίναμε λοιπόν από το σχολείο μέχρι το γιαλό , αγναντεύαμε λίγο τη θάλασσα και μετά αράζαμε για καφέ στις καφετέριες ανά ομάδες , ενώ η τοπική κοινωνία μας κουτσομπόλευε τους τεμπέληδες που τάχα μου κάναμε εκδρομή για να κατέβουμε να πιούμε καφέ στο γιαλό...
Στο τωρινό μου σχολείο δεν αλλάζουν και πολύ τα πράγματα-οδηγούμε τα πολλά παιδιά του σχολείου σαν κοπάδι ξεστρατισμένο σε κάτι γήπεδα μακρυά από το σχολείο κάνα μισάωρο περπάτημα!!!αλλά μέσα από δρόμους και κατοικημένες περιοχές (γιατί αν ήταν βόλτα στη φύση θα το καταλάβαινα...) , τα αφήνουμε εκεί να τρέξουν και να παίξουν για καμιά ώρα και μετά τα γυρνάμε πίσω. Τελικά η όλη τους χαρά περιορίζεται στο ότι απλά είναι μια μέρα χωρίς μαθήματα. Εν τω μεταξύ όσοι έχουμε συνοδέψει , γιατί πολλοί το αποφεύγουν , αν μπορούν , και δεν μπορώ να πω ότι δεν τους καταλαβαίνω , γυρίζουμε ξεγλωσσασμένοι , με κλεισμένους λαιμούς από τις φωνές και τις παρατηρήσεις και έχοντας περάσει των παθών μας τον τάραχο γενικότερα...
Εκδρομή λέγεται αυτό ή κολοκύθια με τη ρίγανη;

Ψηφιακή τάξη , μια εικονική πραγματικότητα

Τον Σεπτέμβριο , λίγο πριν τις εκλογές , εξαγγέλθηκε το μέτρο για την λεγόμενη ψηφιακή τάξη. Τα παιδιά της α΄ γυμνασίου θα έπαιρναν δωρεάν laptop μέσα στα οποία θα υπήρχε ενσωματωμένο ειδικό λογισμικό εγκεκριμένο από το υπουργείο και σχετικό με 4 μαθήματα-ιστορία , βιολογία , γεωγραφία , μαθηματικά. Το τι μπουρδολογία ακούστηκε γύρω από αυτό το τάχα μου φωτισμένο μέτρο δεν λέγεται..."νέοι ορίζοντες ανοίγουν στο χώρο της διδασκαλίας , η παραδοσιακή μέθοδος διδασκαλίας θα ξεπεραστεί , ο ηλεκτρονικός υπολογιστής θα αντικαταστήσει το βιβλίο..."

Τι έγινε τελικά; Λίγο - πολύ οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ το γνωρίζουν

Τα πιτσιρίκια πήραν με χαρά τα laptop και τα υπόλοιπα δωράκια που έδιναν οι διάφορες αλυσίδες ηλεκτρονικών συσκευών-περιττό να αναφέρω τι παιχνίδι κερδοσκοπίας παίχτηκε με αυτά τα laptop. Τα χουν ήδη γράψει άλλοι και καλύτερα από μένα...όταν ήρθε η ώρα της διδασκαλίας άρχισαν τα δύσκολα-τα μισά περίπου μηχανήματα είναι μπλοκαρισμένα , άλλα έχουν ολόκληρη διαδικασία , για να ανοίξουν τα εν λόγω προγράμματα , διαδικασία αδύνατο να πραγματωθεί από ένα πιτσιρίκι α΄ γυμνασίου , άλλα απαιτούν σύνδεση με το internet...Κι αν όμως καταφέρεις να ανοίξεις τα πολυπόθητα διδακτικά πακέτα και λογισμικά διαπιστώνεις πως "άνθρακες ο θησαυρός"...
Τουλάχιστον όσον αφορά το μάθημα της Αρχαίας ιστορίας πρόκειται για υλικό παλιό που δεν έχει σχέση με το σημερινό βιβλίο ιστορίας , τα κείμενά του και τις εικόνες του.
Δοκίμασα και εγώ να δουλέψω με τα εν λόγω laptop και έχασα τον μπούσουλα και αγανάκτησα με την ελαφρότητα και την προχειρότητα με την οποία υλοποιήθηκε ένα τόσο φιλόδοξο έργο.
Κύριοι του υπουργείου , το πρόβλημα δεν είναι αν θα βάλουμε τα laptop στα σχολεία αλλά το αν θα βάλουμε τα σχολεία στη ζωή...
Ας σταματήσουμε λοιπόν να πιθηκίζουμε ευρωπαικά μοντέλα , όταν μας λείπουν τα στοιχειώδη , για να έχουμε ένα σχολείο ανθρώπινο , ένα σχολείο που να εμπνέει τα παιδιά μας και να μην θεωρείται από τα περισσότερα καταναγκασμός

Σχολικές γιορτές...μια ακόμη διεκπεραίωση;

Σχολικές γιορτές...μια ακόμη διεκπεραίωση;

Πλησιάζουν οι μέρες για την πρώτη σχολική γιορτή της χρονιάς , αυτήν της 28ης Οκτωβρίου. Σε πολλά σχολεία , φιλόλογοι , κατά κύριο λόγο , λες και η διαχείριση της ιστορικής μνήμης είναι αποκλειστική υποχρέωση του εν λόγω κλάδου , θα αναλάβουν να οργανώσουν μια γιορτή με όλα τα τυπικά και ανούσια , κατά τη γνώμη μου , στοιχεία: πατριωτικά ποιήματα με σημαίες και στεφάνια...,τραγούδια εποχής Βέμπο - και πιστέψτε με , δεν έχω τίποτε εναντίον της εν λόγω τραγουδίστριας , απλά την θεωρώ παρωχημένη , κείμενα προς απαγγελία.
Οι μαθητές...τους φαντάζομαι από τώρα...θα μιλάνε , θα κάνουν χαβαλέ , θα γελάνε και ελάχιστα θα αντιληφθούν από το μήνυμα της ημέρας.
Πάντα με έπιανε μια ανησυχία για τις γιορτές και τα ταρατατζούμ και ως νεοδιόριστη φιλόλογος φοβόμουν το "μπαλάκι" της οργάνωσης μιας σχολικής γιορτής-το οποίο φυσικά μου ήρθε...από την πρώτη μου χρονιά.
Στην αρχή ακολούθησα την πεπατημένη , ποιήματα , χρονικά της ημέρας και κάνα τραγουδάκι από την χορωδία με τα φιλότιμα πιτσιρίκια να δίνουν τον καλύτερο ξελαρυγγιστικό εαυτό τους....Και κει που βλέπαμε στον προτζέκτορα τον γνωστό πίνακα του Βρυζάκη με την έξοδο του Μεσολλογγίου ,να σου ξαφνικά η Ευτυχία η θεολόγος του σχολείου να προβάλλει ως νύφη στην οθόνη....(όταν η οθόνη του υπολογιστή μείνει ανενεργή πολύ ώρα εμφανίζεται το screensaver....και ο υπολογιστής ήταν δανεικός από τον σύζυγο της Ευτυχίας...)Έπεσε το γέλιο της αρκούδας!!!!
Μετά το πρώτο εθνικοαπελευθερωτικό φιάσκο αποφάσισα να αλλάξω πορεία και εμπνεόμενη από προσπάθειες άλλων φιλότιμων συναδέλφων το έριξα στα θεατρικά δρώμενα σε συνδυασμό με βιντεοπροβολές. Αυτή η συνταγή λειτούργησε πολύ καλύτερα και προκάλεσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο φιλοθεάμον και απαιτητικό μαθητικό κοινό.
Η αλήθεια είναι πως και εγώ αισθάνθηκα καλύτερα , γιατί τα παιδιά συμμετείχαν ενεργά και με αυθορμητισμό στην γιορτή και δεν ήταν απλά μια τυπική διεκπεραίωση γι' αυτά , αλλά κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο. Δεν ξέρω πόσοι από τους μαθητές μου θα θυμούνται πότε έγινε η μάχη στα Δερβενάκια , όλοι όμως θα θυμούνται τον Λευτέρη να κάνει το άγαλμά του Κολοκοτρώνη από το μεγάλο μας τσίρκο του Καμπανέλλη...και ο ίδιος φυσικά θα το θυμάται και θα κρυφοκαμαρώνει ίσως γι΄αυτό
Η πρότασή μου λοιπόν: Μην φοβάστε να αναλάβετε γιορτές , αρκεί να μην τις δείτε στεγνά και τυπικά. Δώστε λίγο από τον χρόνο σας , βάλτε και τα παιδιά στο παιχνίδι , δώστε τους ένα λόγο να ενθουσιαστούν και να εμπλακούν και όλα θα κυλίσουν αρμονικά

Aρχίζει το ταξίδι της νέας σχολικής χρονιάς...ανοίγουμε τα πανιά και πάμε
Ελπίζω να μην συναντήσουμε μεγάλες φουρτούνες