Τοπική ιστορία και άλλα φαιδρά....

Για μια ακόμη φορά το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ή μήπως Δια βίου μάθησης και  Θρησκευμάτων ή Παιδείας και πολιτισμού....
- παιδιά τι γίνεται; έχασα τον μπούσουλα....-

τέλος πάντων, αυτό το Υπουργείο το "πως το λένε" μας ξάφνιασε δυσάρεστα με τις αναθέσεις για τα περίφημα πρότζεκτ της Γ' γυμνασίου (Τοπική ιστορία, Περιβαλλοντική Αγωγή και ΣΕΠ).
Όλες οι ειδικότητες μπορούν να τα αναλάβουν εκτός από την χρυσή και πολύτιμη, όπως φαίνεται Αγία Τριάδα, δηλ. ΠΕ02, ΠΕ03, ΠΕ04.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν τέτοια πράγματα, που υπακούν σε μια λογιστική πρακτική του τύπου "όποιος περισσεύει, παίρνει τα πάντα".
Ούτε βέβαια το θέμα της διδασκαλίας της Ιστορίας είναι καινούργιο. Από καιρό το μάθημα σε γυμνάσιο και λύκειο έχει "ανοίξει" για τις ξενόγλωσσες ειδικότητες,
Και σε τελική ανάλυση δεν νομίζω ότι είναι το θέμα των ειδικοτήτων που πρέπει να μας διχάζει και να μας χωρίζει σε συντεχνίες.

Η ουσία βρίσκεται αλλού για μένα, στην παντελή δηλαδή έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού για την παιδεία, αλλά και παραπέρα, ενός συνολικού οράματος που να αγκαλιάζει όλη την κοινωνία και να ανοίγει προοπτικές προόδου και εξέλιξης.

Κάθε υπουργός με το επιτελείο του έρχεται στα πράγματα και αρχίζει τους πειραματισμούς.
Άνθρωποι άκαπνοι, που έχουν χρόνια να μπουν σε τάξη, αν μπήκαν και ποτέ, που δεν αντιλαμβάνονται την καθημερινότητα, τις ανάγκες αλλά και τις δυνατότητες του ελληνικού δημόσιου σχολείου αρχίζουν τις "καινοτομίες" και όποιον πάρει η μπάλα....

Αίφνης θυμηθήκαμε τα πρότζεκτ....τα οποία γίνονταν στις αρχές του 20ου αι, στις Η.Π.Α. με τελείως διαφορετική φιλοσοφία φυσικά και τα φέραμε στην Ψωροκώσταινα.
Θα ευνοηθεί, λέει, η βιωματική μάθηση και ο μαθητής θα αυτενεργεί και μπλα...μπλα...μπλα.
Μα πως είναι δυνατόν!!!!!σε ένα σύστημα που από τα πρώτα σου βήματα σου καλλιεργεί την ατομικότητα, την ξεχωριστότητα, σε ένα σύστημα που η βαθμολογία είναι αριθμητική και όχι περιγραφική, σε ένα σύστημα δεμένο αξεχώριστα με την πρόσβαση στο πανεπιστήμιο μέσω σκληρών και ανταγωνιστικών διαδικασιών, να ευδοκιμήσουν τα πρότζεκτ;;;;

Κι όμως....στην πλάτη των εκπαιδευτικών που τους έρχεται η καυτή πατάτα στα χέρια, το σύστημα βαυκαλίζεται για τις καινοτομίες του, ενώ στην πραγματικότητα μένει ίδιο και απαράλλαχτο χρόνια τώρα.

Όσο για την Τοπική ιστορία, πριν από χρόνια κι αυτή με τη σειρά της ως καινοτομία παρουσιάστηκε και φορέθηκε στην Γ΄ γυμνασίου, χωρίς όμως κανείς να επιμείνει στην διδασκαλία της....μια ακόμη αλλαγή που ξεχάστηκε γρήγορα στα συρτάρια. Ξεχάστηκε μεν, αλλά να που τώρα με τα πρότζεκτ βγήκε πάλι στην επιφάνεια η δόλια και ζητά δικαίωση.
Ποιος θα την διδάξει; Αρχικά οι οδηγίες έλεγαν περί φιλολόγων και θεολόγων αποκλειστικά (είναι βλέπετε και τα πολλά βυζαντινά μνημεία που διαθέτει η Ψωρoκώσταινα ...). Έλα όμως που αυτές ήταν οι οδηγίες που είχαν ξεμείνει από παλαιότερες χρονιές και οι οποίες εξυπηρετούσαν άλλη φιλοσοφία και ανάγκη....
Οπότε μετά από ένα μήνα, να σου την η νέα οδηγία "όλοι θα την διδάσκουν εκτός από τους φιλολόγους...."

Απορία ψάλτου βηξ...

Ο κόσμος σκηνή...

Ανέβαινε την σκάλα ή περπατούσε στο διάδρομο με βήμα βαρύ...κουρασμένο.

Το βλέμμα της ήταν χαμένο τις περισσότερες φορές, καμιά φορά χαμογελούσε και συμμετείχε στις συζητήσεις, άλλοτε πάλι βυθιζόταν στις δικές της σκέψεις, τον δικό της κόσμο και φαινόταν να μην την απασχολούν, όσα συνέβαιναν γύρω της.

Άνθρωπος ταλαιπωρημένος σωματικά και ψυχικά.


Προσπαθούσε να κρατήσει τα προσχήματα, να κάνει μάθημα, να παραδώσει, να εξετάσει, να διορθώσει....
Προφανώς με ατέλειες...με προβλήματα...με δυσκολία. Φαίνεται όμως πως η υπηρεσία θεωρούσε απαραίτητη την παρουσία της και μάλιστα σε πολλά σχολεία....
Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζουν οι αριθμοί...οι ώρες, τα κενά, οι διατάξεις και οι εγκύκλιοι που δεν φαίνεται να συγκινούνται εύκολα από τα ανθρώπινα δράματα.

Οι άνθρωποι γύρω της, οι περισσότεροι, αδιάφοροι την προσπερνούσαν ή την απέφευγαν.
Ήταν πολλές οι ιδιορρυθμίες της, πολλά τα βάρη που κουβαλούσε στο σακί της...
Δύσκολη η διαχείρισή τους...
Ο καθένας άλλωστε έχει τις προσωπικές του έγνοιες, τα δικά του προβλήματα...που καιρός για συναναστροφή ουσιώδη και μάλιστα απαιτητική και επίπονη ....

Καμιά φορά μιλούσε για την κατάσταση της υγείας της, έλεγε πως οι δείκτες δεν είναι καλοί...κάποια στιγμή μπήκε στο νοσοκομείο...

"Έφυγε" μέσα στο καλοκαίρι...μοναχική έξοδος, όπως και μοναχική πορεία.
Οι υπεύθυνοι εκ των υστέρων εξέφρασαν την λύπη τους και έδειξαν, στα λόγια φυσικά, την ευαισθησία τους.
Οι υπόλοιποι, μουδιασμένοι, νιώσαμε άσχημα, γιατί δεν καταλάβαμε τη σοβαρότητα της κατάστασής της, δεν δείξαμε περισσότερη ανθρωπιά και μεγαθυμία, μείναμε στους τύπους και όχι στην ουσία.

Κι όμως, όσο κι αν μας είναι δύσκολο να το χωνέψουμε εμείς οι άνθρωποι...

"Ο κόσμος σκηνή...

Ο βίος πάροδος...

Ηλθες, είδες, απήλθες"


Κι ακριβώς γι' αυτό, ίσως το μόνο που αξίζει και το μόνο που απομένει τελικά είναι η ανθρωπιά μας, που καλούμαστε να διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο. 

Στ' αλήθεια, τι άλλο μας ξεχωρίζει από τα ζώα, αν όχι αυτή; 

Και βέβαια η συνειδητοποίηση του πεπερασμένου της ύπαρξής μας....

Κανονικότητες...

Οι κανονικότητες δίνουν στη ζωή μας μια ψευδαίσθηση σιγουριάς. Όταν μάλιστα η καθημερινότητά μας έχει πολλές από δαύτες ένα κλίμα ασφάλειας εμπεδώνεται μέσα μας και γύρω μας. Νιώθουμε πως θα ναι πάντα έτσι, αγνοώντας πόσο εύθραστη και απατηλή είναι αυτή η σιγουριά και ισορροπία.
Αν χτίσουμε και επενδύσουμε συναισθηματικά σε αυτές, είμαστε χαμένοι από χέρι. Η ζωή με τις ανατροπές και τις απρόσμενες εναλλαγές της θα μας δώσει γερό χτύπημα.

Στις μέρες μας με την οικονομική κρίση να εξελίσσεται μέρα με τη μέρα, τα παραπάνω επιβεβαιώνονται τραγικά. Άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, μειώνεται ο μισθός τους και δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, χάνουν τις ανέσεις τους και τις κανονικότητες τους (το αυτοκίνητο, το καλό διαμέρισμα, τις εξόδους τους, τις διακοπές τους, τις συχνές αγορές...). Πολλές οι κανονικότητες και όσο πιο πολλές, τόσο πιο σίγουρη και η κατάρρευση.

Υπάρχουν βέβαια και άλλα σενάρια. Π.χ αυτό της αρρώστιας. Η υγεία είναι μια κανονικότητα που μπορεί να ανατραπεί από στιγμή σε στιγμή. Μια ιατρική εξέταση ρουτίνας και ξαφνικά όλος ο κόσμος αναποδογυρίζει. Ο γάμος ή οι σχέσεις επίσης. Όσο πιο σίγουρος και βολεμένος είσαι σε μια σχέση, τόσο πιο σίγουρη είναι η αποτυχία της.Όλες οι βεβαιότητες και η σιγουριά τους, μια φούσκα που σκάει...

Φυσικά το γεγονός ότι οι ανατροπές συμβαίνουν κάθε ώρα και στιγμή στη ζωή μας δεν είναι λόγος για να παραιτούμαστε από τον αγώνα της ζωής. Το σημαντικό όμως είναι να πρόκειται για αγώνα και όχι για εφησυχασμό.
Αλίμονο στους "κανονικοποιημένους"
εφησυχάζοντες.... 

Για την Ειρήνη , την Κατερίνα , τον Αχιλλέα...

Σε μας τους εκπαιδευτικούς έπεσε πάλι ο κλήρος να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά σε μια περίοδο που τα πάντα και οι πάντες μοιάζουν κορεσμένα , παθητικά και αδιάφορα.
Οι συνάνθρωποι και συμπολίτες μας ταλαιπωρούνται , όπως και εμείς , εδώ και τρία χρόνια από μια αδιέξοδη πολιτική που μέρα με τη μέρα μας εξουθενώνει ψυχικά και μας οδηγεί στην οικονομική εξαθλίωση.

Η απόφαση της ΟΛΜΕ για πενθήμερες , επαναλαμβανόμενες απεργίες μοιάζει ουτοπική , αν αναλογιστεί κανείς τα οικονομικά βάρη που κανείς επωμίζεται καθημερινά. Πώς να ανταπεξέλθεις με ένα γλισχρό μισθό που μετά τις απεργίες δεν θα υπάρχει καν; Αφήστε που η φιλοσοφία των απεργιών είναι ξεπερασμένη , δεν αγγίζει την κοινωνία , παρά την ενοχλεί. Αν ήθελε η ΟΛΜΕ να στήσει αγώνα , θα μπορούσε να ακολουθήσει άλλες τακτικές.

1. Να κρατήσει τα σχολεία ανοιχτά το καλοκαίρι και να καλέσει τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων για ενημέρωση.
2. Να δημοσιοποιήσει τις θέσεις της με έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα και από πόρτα σε πόρτα ακόμη...
3. Να κάνει συμβολικές διαμαρτυρίες , συναυλίες ή όποιο άλλο event , για να ενημερώσει και ευαισθητοποιήσει.
4. Να οργανώσει από καιρό ταμείο αρωγής στο οποίο όλοι θα συνέδραμαν τον οβολό τους ,ώστε σε περίπτωση απεργίας να μπορεί με τη σειρά του και αυτό να στηρίξει κάπως τους απεργούς και τις οικογένειές τους.
5. Να έρθει σε συνεννόηση με μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων , ώστε να εξασφαλίσει κάποια έκπτωση στα τρόφιμα για τα μέλη της.
6. Να αρνηθεί να τελέσει γιορτές και παρελάσεις και τις ίδιες μέρες να κατέβει σε συμβολικές διαμαρτυρίες σε όλη την Ελλάδα.

Από την άλλη , η κοινή γνώμη , φορτωμένη η ίδια με τα δικά της βάσανα και κατάλληλα προετοιμασμένη από τα "πρόθυμα" φερέφωνα της εξουσίας διόλου δεν συμμερίζεται τον αγώνα μας.
Η ανεργία έχει εκτοξευθεί στο 30% , ο ιδιωτικός τομέας στενάζει κάτω από τις αυθαιρεσίες των επιχειρηματιών που έχουν βρει χώρο και κάνουν ό,τι γουστάρουν...οπότε η απεργία των εκπαιδευτικών που,στα μάτια των πολλών , έχουν τουλάχιστον ακόμη , μια δουλειά , μοιάζει πολυτέλεια.

Και φυσικά υπάρχει και η ρετσινιά του "ιδιαίτερου". Οι περισσότεροι σκέφτονται πως εμείς οι καθηγητές είμαστε βολεμένοι , βγάζουμε μαύρα χρήματα και κάνουμε και τον τσαμπουκά μας κατά καιρούς. Δεν είναι έτσι φυσικά , αλλά άντε πείσε εσύ τον άλλον ότι δεν είσαι ελέφαντας...

Δεν πιστεύω , δυστυχώς , πως αυτή η κινητοποίηση θα οδηγήσει κάπου. Το πολύ - πολύ να έχει και κέρδος το υπουργείο οικονομικών , αφού θα γλιτώσει κάποια ποσά που θα δίνονταν για τους μισθούς μας. Όσο για τα πολιτικά κόμματα που πάνε να καπελώσουν την απεργία μας , πριν καλά - καλά ξεκινήσει , τι να πω; Ο λαικισμός ήταν και συνεχίζει να είναι η μεγάλη πληγή της πολιτικής μας ζωής.

Πριν κλείσω το σύντομό μου κείμενο θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλους τους συναδέλφους μου που μέσα στο καλοκαίρι βρέθηκαν είτε σε διαθεσιμότητα , είτε σε δίλημμα , για το αν θα έπρεπε να ζητήσουν μετάταξη σε δημοτικά. Σε αυτούς που έζησαν ή που συνεχίζουν να ζουν με την αγωνία της απόλυσης και του εργασιακού αδιεξόδου. Στην Ειρήνη , την Κατερίνα και τον Αχιλλέα , τρεις αξιολογότατους συναδέλφους που τους έχασε η μέση εκπαίδευση , γιατί και καλά περίσσευαν , και που αναγκάστηκαν να επιλέξουν την πρωτοβάθμια εκπαίδευση ....όχι πως έχω κάτι με τα δημοτικά. Απλά ξέρω πως τα γυμνάσια και τα λύκειά μας έχουν ανάγκη τέτοιων ανθρώπων , δυναμικών , δραστήριων , δουλευταράδων....ανθρώπων που δεν είχαν κανένα βύσμα , που υπηρέτησαν πολύ μακρυά από τα σπίτια τους για χρόνια , που δεν τεμπέλιασαν ποτέ...αλλά το υπουργείο τους ξεπέταξε πολύ εύκολα και τους βόλεψε πρόχειρα και έχει ο θεός...
Και φυσικά αφού είναι έτσι γι' αυτούς , έτσι θα ναι και για μένα.

Καλή δύναμη παιδιά , όπου και να στε.
Και καλή δύναμη σε όλους μας...


 

Καλή χρονιά

Αναρωτιέται κανείς πότε πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος....
Πότε ήταν που ανταλλάξαμε ευχές και φιλιά για το 2012 και τώρα να το κι αυτό που έγινε σελίδα της ιστορίας....και μάλιστα από αυτές που γρήγορα θέλουμε να προσπεράσουμε.

Δύσκολη χρονιά και ένα είναι το βέβαιο. Η οικονομική κρίση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα σύμπτωμα. Ένα ακόμη σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει χάσει την συνεκτικότητά της, μιας εποχής που έχει χάσει τα ιδανικά της, ενός κόσμου που κλονίζεται.

Με προβληματισμό παρακολούθησα όλες αυτές τις μέρες τους συνανθρώπους μου να τρέχουν πάνω - κάτω μέσα σε μαγαζιά , τράπεζες και δρόμους , να γεμίζουν σακκούλες, να καταναλώνουν ξανά και ξανά μέχρι τελικής πτώσης...το πνεύμα των ημερών, λέει....
Εγώ γιατί πίστευα πάντα ότι αλλού είναι το νόημα και η ουσία του πράγματος;

Η ελπίδα, ωστόσο, κι έτσι ακόμη, δεν σβήνει.
Ο καθένας χαράζοντας τη δική του πορεία και μένοντας προσηλωμένος σε αυτήν με πείσμα και πίστη μπορεί να κάνει την διαφορά.
Και σίγουρα η πορεία αυτή είναι για τον καθένα διαφορετική. Αυτό όμως την κάνει και πιο ενδιαφέρουσα...

Καλή χρονιά σε όλους.
Καλή δύναμη και καθαρή καρδιά....

Μεγαλώνοντας με το πολυτεχνείο...

Πέρασαν 39 χρόνια από τότε...και γω μετρώ τα χρόνια μου με βάση την επέτειο του Πολυτεχνείου.

 39 χρόνια και φαίνεται πως και αυτή η επέτειος πάει να γίνει "μνημειακή", τυπική και ανούσια...και μάλιστα αν δεν βιώναμε αυτή την ζοφερή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, άραγε θα 'βγαιναν τόσοι ένστολοι στους δρόμους, για να φυλάξουν τα αφύλαχτα;;;
Αναρωτιέμαι...

Είναι και η εμπειρία του σχολείου που βαραίνει πάνω μου. 'Οταν ήμουν εγώ στο γυμνάσιο οι γιορτές του Πολυτεχνείου ήταν αλλιώς...ή μήπως ήταν ιδέα μου;
Έβλεπα τους καθηγητές μου να συγκινούνται, κάθε φορά που διαβάζαμε το προσκλητήριο των νεκρών...
Το γυμναστήριο - γιατί εκεί κάναμε τις γιορτές μας - παλλόταν από τα τραγούδια του Θοδωράκη.
Πολλοί έφευγαν για να πάνε στην πορεία στην Αθήνα...

Τώρα είμαι πλέον εγώ η καθηγήτρια.
Τώρα εγώ πλέον συγκινούμαι με τα τραγούδια και τις μαρτυρίες της εποχής.
Τώρα εγώ πασχίζω να τους βάλω στο παιχνίδι, να σκεφτούν, να νιώσουν, να καταλάβουν....μα κάτι λείπει.

Όσο απομακρυνόμαστε από ένα γεγονός, αυτό χάνει τη δυναμική του, γίνεται μια ακόμη σελίδα στις επίσημες δέλτους της Ιστορίας, γίνεται ανάγνωσμα και ύλη εξετάσεων...
Μα αυτή η ιστορία του Πολυτεχνείου είχα την αίσθηση πως δεν θα το πάθαινε αυτό, γιατί κουβαλά τη δροσιά μιας χαμένης Άνοιξης που πάντα γοητεύει και πάντα προσκαλεί και προκαλεί.

Βλέπω όμως τους μαθητές μου να χάνουν τον στόχο τους σε μια εποχή χωρίς ιδανικά.
Να κινούνται σε ένα θλιβερό φάσμα αποχρώσεων που ξεκινά από την απόλυτη αδιαφορία και απάθεια και φτάνει μέχρι τη σκοτεινή γοητεία της Χρυσής Αυγής.
Να μην γνωρίζουν και το χειρότερο να μην έχουν την διάθεση να μάθουν...
Στην εποχή της τεχνολογίας και της ταχύτητας το Πολυτεχνείο έγινε μια ακόμη πληροφορία προς γρήγορη επεξεργασία;

Πάει καιρός...

Πάει καιρός..
ένας χρόνος σχεδόν που το "σγουρολόγιο" έμεινε άνευ αναρτήσεων...
Προσωπικές ενασχολήσεις, σπουδές και τρεχάματα, και το "σγουρολόγιο" έμεινε κενό.

Πάει καιρός...
το "σγουρολόγιο" δεν φανταζόταν πως οι μισθοί θα συνέχιζαν να συρρικνώνονται, οι φόροι και οι λογαριασμοί να μεγεθύνονται και η Χρυσή Αυγή να φιγουράρει στις δημοσκοπήσεις ως τρίτο κόμμα!!!...το "σγουρολόγιο" ανατριχιάζει λίγο σε αυτήν την σκέψη, αναρωτιέται τι θα σκεφτόταν η γενιά της κατοχής, αν ζούσε στις μέρες μας...

Πάει καιρός...
τα σχολεία, ωστόσο, άνοιξαν και πάλι....αυτή τη φορά χωρίς φανφάρες περί project, ηλεκτρονικών τάξεων και άλλων φληναφημάτων...άλλαξε και η υπουργός, και οι κυβερνήσεις...το μόνο που δεν αλλάζει, σκέφτηκε το "σγουρολόγιο" είναι το μαύρο μας το χάλι...

Πάει καιρός...
τι καλοκαίρι και αυτό που μας αφήνει μετά δυσκολίας μεγίστης...20 του Οκτώβρη και κείνο εκεί μουλαρωμένο! δε λέει να το πάρει απόφαση...κάποιοι βέβαια σκέφτονται ...καλύτερα, γιατί με το κρύο και χωρίς χρήματα, πως θα ζεσταθούμε; Το "σγουρολόγιο" δεν έχει προβλήματα θέρμανσης...όσο τουλάχιστον υπάρχει ηλεκτρισμός, θα υφίσταται και αυτό, μικρό πλην τίμιο μέλος της παγκόσμιας κοινότητας ......λογίων