Παγκόσμια ημέρα ποίησης

Σήμερα , λοιπόν , γιορτάζουμε την ποίηση...ξέρετε αυτά τα επετειακά πάντα με τρομάζουν. Έχω την αίσθηση πως κάτι χάνει τη δύναμή του , όταν αρχίζει να γίνεται "επέτειος".

Παρ' όλες τις επιφυλάξεις μου , ωστόσο , δεν μπορώ παρά να συμμετέχω ως φιλο-λογος στον εορτασμό αυτό.

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα σας αφιερώνω λοιπόν...

Η ΠΟΛΙΣ

Είπες "θα πάγω σ' άλλη γη , θα πάγω σ' άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθειά μου μια καταδίκη είναι γραφτή

κ' είν' η καρδιά μου - σαν νεκρός - θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω , όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις , δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τις ίδιες θα γερνάς

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις-

δεν έχει πλοίο για σε , δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κώχη τούτη την μικρή , σ' όλην την γη την χάλασες.

Ας με συγχωρήσει ο Αλεξανδρινός για το μονοτονικό...

Χαρτοκιβώτια....

Τις μέρες αυτές μετακομίζω σε νέο σπίτι.

Έχω ζήσει τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της δουλειάς μου αρκετές μετακομίσεις , όσες δεν είχα βιώσει μέχρι τα τριάντα μου. Δεν μου ήταν πάντα εύκολο. Με ενοχλούσε αυτή η αίσθηση της αλλαγής , η μεταφορά των δικών μου πραγμάτων από δω και από κει. Και κάθε φορά έπρεπε και πάλι να ριζώσω , και πάλι να αισθανθώ οικεία σε ένα χώρο , να τον νιώσω χώρο μου.

Αυτή είναι η τέταρτή μου μετακόμιση και ελπίζω να μην χρειαστεί για αρκετό καιρό να το κουνήσω από τη νέα μου φωλιά...αν και συν τω χρόνω έμαθα να αποδέχομαι το Ηρακλείτειο εκείνο "τα πάντα ρει".

Χαρτοκιβώτια λοιπόν , γι' άλλη μια φορά , γεμάτα βιβλία , σημειώσεις και προσωπικά αντικείμενα. Δώρα από φίλους , μικρής ίσως οικονομικής αξίας , αλλά μεγάλης συναισθηματικής. Το πορτραίτο του Κίμωνα , το καρουσέλ της Σοφίας , η παλαιστινιακή μαντίλα της Νίκης...

Οι πρώτοι μου κατάλογοι , κάποιες εκθέσεις των μαθητών μου στην Κέα , φωτογραφίες από εκδηλώσεις και εκδρομές...

Αυτό όμως που χαίρομαι περισσότερο είναι τις νέες μου βιβλιοθήκες. Θα τις γεμίσω με τα βιβλία μου που τόσο καιρό "δεινοπαθούσαν" στριμωγμένα στα κουτιά. Καιρός και γι' αυτά να αναπνεύσουν...

Επισκέπτριες στο Σούνιο...

Μια εκδρομή σήμερα στο Σούνιο και με ξάφνιασε ευχάριστα η παρουσία των συμπαθέστατων πτηνών στον ιερό χώρο. Πρόκειται για πέρδικες οι οποίες καμαρωτά-καμαρωτά , ίδιες με την διαφήμιση του famous grouse , περιδιάβαζαν όπως και μεις στο ναό του Ποσειδώνα.

Τουλάχιστον αυτός φαίνεται να τις προστατεύει από τα σκάγια των κυνηγών...

Ευρωπαική ένωση;;;;

Διδάσκω φέτος στο γυμνάσιο ανάμεσα στα υπόλοιπα μαθήματα και την Νεοελληνική γλώσσα. Μια από τις ενότητες του σχολικού βιβλίου είναι αφιερωμένη στην Ευρωπαική ένωση. Μέσα από μια ποικιλία κειμένων , δημοσιογραφικών , πολιτικών , λογοτεχνικών και άλλων προσπαθεί να εισάγει τους νεαρούς μαθητές στην ιδέα της πολιτικής , οικονομικής και πολιτιστικής συνάφειας των Ευρωπαικών λαών και στην ιστορική αναγκαιότητα της ένωσης τους. Εξάλλου , στην αίθουσα που διδάσκω το συγκεκριμένο μάθημα φρόντισα να αναρτηθεί ένας χάρτης της Ευρωπαικής ηπείρου , για να βλέπουμε την γηραιά ήπειρο και να την καμαρώνουμε...

Μίλησα στους μαθητές μου για την ανάγκη συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών , για τις υψηλές ανθρωπιστικές αξίες που η ευρωπαική διανόηση κατά καιρούς καλλιέργησε και άλλα "ηχηρά παρόμοια"...

Ωστόσο , με πρόλαβαν τα γεγονότα. Πριν καλά - καλά το καταλάβω ,άρχισε η "ελληνογερμανική σύρραξη"...

Κλέφτες και λωποδύτες μας ανεβάζουν οι Γερμανοί , ναζιστές και βάρβαρους τους κατεβάζουμε εμείς!!!

Η οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας , αλλά και τον κόσμο όλο στάθηκε ικανή να υποσκάψει ταχύτατα την εμπιστοσύνη και την συνεργασία δυο μελών της Ευρωπαικής κοινότητας. Και ποιος ξέρει τι ακόμη πρόκειται να διαμειφθεί μεταξύ Ελλήνων , Γερμανών , Άγγλων και Ιταλών , Γάλλων και Πορτογάλων....δόξα τω θεώ από στερεότυπα και ρητορείες βρωμάει ο τόπος!!

Το ερώτημα είναι τι λένε την Δευτέρα στους μαθητές...φούσκα ήταν η Ευρωπαική ιδέα και έσκασε , πουλί και πέταξε ή τραίνο και δεν το προλάβαμε ;

Το πνεύμα των ημερών..

Απεργίας το ανάγνωσμα...

Οι μέρες που ζούμε δεν είναι οι ευκολότερες. Κάθε μέρα βομβαρδιζόμαστε από κανάλια , δημοσιογράφους και κάθε είδους παπαγαλάκια με ειδήσεις που μιλούν για το ζοφερό παρόν και το ακόμη ζοφερότερο μέλλον και καλούμαστε να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι , γιατί κάποιοι δεν έκαναν , όταν έπρεπε , σωστά την δουλειά τους...
Εμείς οι καθηγητές , όταν έρχεται η ώρα της απεργίας , έχουμε πάντα να αντιμετωπίσουμε περισσότερα διλήμματα από τους άλλους εργαζόμενους. Η εκπαίδευση δεν είναι εργοστάσιο να κλείσεις τις μηχανές...είναι ζωντανή διαδικασία που αφορά έμψυχα υποκείμενα.
Από την άλλη , ο καθηγητής του δημόσιου ελληνικού σχολείου είναι κακοπληρωμένος και υποτιμημένος...και αν πιστέψουμε στις φήμες που κυκλοφορούν , σε λίγο , για να ζήσει αξιοπρεπώς , θα πρέπει να κάνει και δεύτερη δουλειά , για να τα βγάλει πέρα. Και δεν μιλάω για ιδιαίτερα , για να μην παρεξηγηθώ..
Απεργία λοιπόν , όχι όμως για τα νέα , άδικα , κατά τη γνώμη μου , και επαχθή μέτρα.
Απεργία για τα σχολεία που μοιάζουν με κλουβιά και στα οποία στοιβάζονται οι μαθητές ωσάν σαρδέλες....για την ελλιπή υποδομή....για τους ανύπαρκτους αθλητικούς χώρους....για τα όνειρα που μένουν όνειρα και ουτοπίες.
Και φυσικά απεργία για να χτυπηθεί η λογική του βολέματος , η λογική του "δόξα τω θεώ που χεις δουλειά και παρακάλα μην την χάσεις".
Και η χαμένη μας αξιοπρέπεια;

Όταν έρχονται οι φίλοι...

Η μουσική διακριτικά ακούγεται στο δωμάτιο - το "Χαμόγελο της Τζοκόντα" , που πάντα με ταξιδεύει γλυκά. Από το παράθυρο βλέπω τις απέναντι θλιβερές πολυκατοικίες-όταν ο καιρός είναι μουντός , όπως σήμερα , φαίνονται ακόμη πιο άσχημες...
Συντροφιά μου το καναρίνι που πριν δυο-τρεις μέρες το βρήκαμε και το μαζέψαμε από τον δρόμο-ξεστρατισμένο κι αυτό , καταδικασμένο σε ισόβια δεσμά , γιατί εκτός παραφυλάει η γάτα...
Γράφω στον υπολογιστή , όπως πάντα , ασκήσεις και σημειώσεις για τα παιδιά-είναι καιρός πλέον που το χαρτί μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας...
Μικρό διάλειμμα...
Πατάω ο υπολογιστής μου - οι εικόνες μου - οι φωτογραφίες μου-...............................
Πρόσωπα και τοπία γεμίζουν την οθόνη-εδώ μια ομάδα μαθητών στις ελιές , εκεί ο μυστακοφόρος να "τσακίζει" ένα μπριζολάκι , δυο-τρεις συναδέλφισσες να χορεύουν και πιο κει η παλιά μου διευθύντρια σε σύλλογο να κρατάει το κεφάλι της πονοκεφαλιάζοντας με τα δεινά του δημόσιου σχολείου...
Όταν έρχονται οι φίλοι μου , τους καλοδέχομαι. Θυμάμαι και γελώ με εκείνα που τότε φαίνονταν βουνό και τώρα είναι πλέον μια ανάμνηση. Ξεχνώ τα δυσάρεστα , η βελόνα κολλάει στα ευχάριστα , στα ανθρώπινα , σε αυτά που μας έφεραν πιο κοντά.
Η οθόνη κλείνει-επιστροφή στις ασκήσεις. Τετάρτη γράφουνε τεστάκι στην Ιστορία τα παιδιά , πρέπει να το ετοιμάσω