Πανελλήνιες ξανά...

Σε τρεις μέρες θα δούμε πάλι το ίδιο έργο να παίζεται , ένα έργο που χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο μονότονο και άνευρο- οι Πανελλήνιες εξετάσεις...

Πριν 10-15 χρόνια όλη η Ελλάδα χόρευε στους ρυθμούς τους και καρδιοκτυπούσε στις εισόδους του Υπουργείου Παιδείας περιμένοντας την ανάρτηση των αποτελεσμάτων τους.

Στις μέρες μας μια άχρωμη εικόνα τους θυμίζει κάτι από τις "παλιές δόξες"...το μόνο που , δυστυχώς , μένει ίδιο και χειρότερο είναι η εξαπάτηση χιλιάδων νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους και η συστηματική αφαίμαξη του πορτοφολιού τους.

Ένα δημόσιο σχολείο απαξιωμένο στα μάτια των ίδιων του των πρωταγωνιστών , μαθητών και καθηγητών , ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που ζουν μέσα από το κύκλωμα της παραπαιδείας , σχολές επί της ουσίας ανύπαρκτες που περιμένουν πως και πως το φοιτηταριό να τις γεμίσει , για να μην κλείσουν και μαζί με αυτές να μην μαραζώσει και η τοπική οικονομία που στηρίζεται στην ύπαρξή τους...

Και κάπου εκεί τα παιδιά μας , το μέλλον του τόπου μας , που στα καλύτερα και πιο δημιουργικά τους χρόνια ασχολούνται με πράγματα που τίποτε δεν έχουν να τους διδάξουν για τη ζωή...Η ζωή είναι εκεί έξω αλλά αυτά είναι χωμένα μέχρι το λαιμό σε βιβλία , φωτοτυπίες , βοηθήματα και κυνηγούν , τι αλήθεια; Μια θέση στον ήλιο;Πόσους πτυχιούχους άνεργους χωράει αυτός ο τόπος;

Γι' αυτό χάρηκα και το κείμενο της φίλης μου της Ανεστασίας που μιλάει για έναν μαθητή της στην Άνδρο που θεωρεί πρότυπο ζωής έναν ψαρά ο οποίος επέλεξε συνειδητά να ασχοληθεί με τη θάλασσα , που τόσο αγαπούσε , και με την προστασία του περιβάλλοντος.

Πότε ως λαός θα ξεπεράσουμε τα συμπλέγματα και τις εμμονές και θα δούμε καθαρά πως η ευτυχία στη ζωή δεν είναι άθροισμα πτυχίων αλλά ώριμων επιλογών ;

Πότε θα στήσουμε ένα σχολείο που θα μας διδάσκει όχι τη θεωρία αλλά την πράξη της ζωής;

Νίκος Καββαδίας - Federico Garcia Lorca

Κάτι η Πρωτομαγιά , κάτι οι δύσκολες μέρες που περνούμε , έγινε πάλι επίκαιρος ο ποιητής. Και πότε άλλωστε δεν ήταν;

Καλή πρωτομαγιά

Μια εκδρομή...

Η εκδρομή του σχολείου μας στην Καλαμάτα και στην Αρχαία Μεσσήνη "μαγειρευόταν" εδώ και πολύ καιρό. Είναι αλήθεια , πως οι μαθητές μας λαχταρούσαν αυτήν την παρείστικη ατμόσφαιρα που μόνο μια εκδρομή μπορεί να δώσει , τον χαβαλέ και την διασκέδαση με τους φίλους , που -ποιος ξέρει-αν και του χρόνου, στο λύκειο πια , θα τους έχουν κοντά τους.

Η πόλη της Καλαμάτας δεν με ενθουσίασε. Πνιγμένη στο μπετόν , με δρόμους γεμάτους αυτοκίνητα , κακέκτυπο της Αθήνας-τι παθαίνουν όλοι και μιμούνται το έκτρωμα της πρωτεύουσας;

Υπήρχε , ωστόσο , ένα σημείο που είχε ενδιαφέρον , η συνοικία της πόλης κάτω από το κάστρο με τα παλιά δρομάκια , τις βυζαντινές εκκλησίες , τα σπίτια με τα κεραμίδια.Η καρδιά της πόλης ήταν κάποτε εκεί..

Περπατήσαμε βέβαια και στο πάρκο με τα τραίνα -εκεί οι μαθητές μας το φχαριστήθηκαν , καθώς σκαρφάλωναν στα βαγόνια και έβγαζαν τις απαραίτητες , αναμνηστικές φωτογραφίες.Για να είμαι ειλικρινής , ούτε εγώ απέφυγα το ποζάρισμα...ήταν πειρασμός τα τραινάκια!

Την επόμενη μέρα βρεθήκαμε στην Αρχαία Μεσσήνη. Μαγευτική η διαδρομή μέσα από γραφικά χωριουδάκια και πράσινα τοπία. Πρόκειται για έναν εξαιρετικό αρχαιολογικό χώρο.Εγώ τουλάχιστον δεν έχω ξαναδεί τόσο καλά διατηρημένες αρχαιότητες και σε τέτοια έκταση απλωμένες...μια ολόκληρη πόλη που αποκαλύπτεται σιγά-σιγά και μας καταπλήσσει με την ομορφιά της.

Οι μαθητές - κι αυτό είναι ο προβληματισμός μου - δεν ενθουσιάστηκαν ιδιαίτερα , τουλάχιστον όχι στην πλειοψηφία τους. Με τον καιρό , όμως , έμαθα πως η πλειοψηφία δεν είναι και "αξία"...ρίξε το σπόρο σου , που λένε , και κάπου θα πιάσει...έτσι λοιπόν καμιά δεκαπενταριά πιτσιρίκια κατέβηκαν μαζί μου μέχρι το στάδιο και χάρηκαν την περιήγηση...όταν τα είδα να τρέχουν στο στίβο του σταδίου , τα καμάρωσα και είπα μέσα μου πως η Ελλάδα ζει ακόμη , ταξιδεύει το "τρελοβάπορο" παρά τις τρικυμίες και τις αναποδιές...

Προβληματισμοί...

Αυτές τις μέρες διάλεξε το υπουργείο παιδείας , για να ανακοινώσει τις προθέσεις του για την επόμενη σχολική χρονιά και όχι μόνο.

Ανάμεσα στα πολλά και ηχηρά που ακούστηκαν , δυο -τρία πράγματα μου έκαναν δυσμενή εντύπωση και τα θεωρώ απίστευτο λαικισμό.

Καταρχήν η επαναφορά της βάσης του "10". Αναρωτιέμαι πόσο χαμηλότερα θα πρέπει να πέσει το επίπεδο των πανεπιστημίων και των τεχνολογικών ιδρυμάτων.

Δεν καταλαβαίνω που το πάει το υπουργείο...ή μάλλον το καταλαβαίνω και δεν θέλω να το πιστέψω. Φέτος θα έκλειναν 20 τμήματα στην επαρχία από τις σχολές που δεν συγκέντρωναν πλέον ικανό αριθμό φοιτητών /σπουδαστών. Οι τοπικές κοινωνίες δυσανασχετούσαν , γιατί θα έχαναν τους πελάτες (ενοίκια σπιτιών, καφετέριες , μπαράκια και εστιατόρια που αναζωογονήθηκαν με την παρουσία των φοιτητών).

Άλλο λαικίστικο , κατά τη γνώμη μου μέτρο , αυτό για την προσαύξηση κατά 30% των απουσιών λόγω γρίπης - ειδικά για φέτος...μα καλά , για ποια γρίπη μιλάνε; Γι' αυτήν που δεν ήρθε ποτέ;Που ήθελαν να μας πείσουν ότι είναι προ των πυλών και θα πάρει τη μορφή πανδημίας; Σαν τους βαρβάρους του Καβάφη έμοιαζε αυτή η γρίπη...Πολύ φοβάμαι πως το μέτρο αυτό άλλα συμφέροντα και ανάγκες εξυπηρετεί

Για να μην λέμε μόνο τα στραβά , υπάρχουν και θετικά στοιχεία. Αυτό , ας πούμε , για τις αποσπάσεις , που θα περιοριστούν , ή η τριετής παρουσία του εκπαιδευτικού στην περιοχή που πρωτοδιορίστηκε. Είχε καταντήσει αηδία η κατάσταση με όσους τυπικά ανήκαν στα Ψαρά και ουσιαστικά βρίσκονταν στο υπουργείο ή σε κάποιο γραφείο παίρνοντας τα μόρια του δυσπρόσιτου...ή η ιστορία με τους δόκιμους εκπαιδευτικούς που από την πρώτη τους κιόλας χρονιά έπαιρναν μετάθεση για Αθήνα ή Πειραιά.

Μένει να δούμε την εφαρμογή των μέτρων αυτών , γιατί από ευγενείς προθέσεις έχουμε χορτάσει...

Πόσο ήρεμοι ωστόσο και απερίσπαστοι μπορούμε να συνεχίσουμε τη δουλειά μας όταν βομβαρδιζόμαστε από φήμες για επιπλέον μείωση στις αποδοχές μας , για απασχόληση το καλοκαίρι σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες , ώστε να μην καθόμαστε....και τεμπελιάζουμε!!!! και άλλα γραφικά που κυκλοφορούν και που μας απαξιώνουν ακόμη περισσότερο...δεν ξέρω προβληματίζομαι και άκρη δεν βγάζω. Το μόνο που καταλαβαίνω είναι πως η κατρακύλα μας δεν έχει τέλος....

Οι πατρίδες της καρδιάς

Είναι κάτι τόποι με τους οποίους συνδέεσαι , χωρίς να υπάρχει προφανής αιτία και εξήγηση. Μπορεί να μην είναι ο τόπος διαμονής σου ή η γενέτειρά σου , να μην έχεις εκεί τις παιδικές σου αναμνήσεις , την οικογένειά σου ή τον κοινωνικό σου κύκλο. Αυτοί όμως με έναν τρόπο μαγικό σε κρατούν στον κύκλο της γοητείας τους.

Άνδρος , η πατρίδα της καρδιάς μου.

Ταξίδεψα , για να την δω , μετά από πολλούς μήνες απουσίας. Η δύναμη και η αλήθεια του τοπίου είναι πάντα εκεί , για όποιον νιώθει την αξία τους. Μπορεί οι άνθρωποι να αλλάζουν , οι σχέσεις να παραμένουν ρευστές και απροσδιόριστες , για μένα όμως σταθερή αξία παραμένει το περήφανο νησί. Μια πεζοπορία στις Ευρουσιές , ένας εσπερινός στην Θεοσκέπαστη μόνο για μένα!!! , μια βόλτα στο Κάστρο του Κοχύλου , ένα δειλινό στον Άγιο Φανούριο....και τόσα άλλα που με "γέμισαν" και με ενδυνάμωσαν.

Για τους φίλους που μένουν εκεί , που δεν βλέπουν μόνο την ειδυλλιακή πλευρά του νησιού , αλλά και τις δυσκολίες μιας μονότονης και προβληματικής καθημερινότητας μόνο ευχές έχω να δώσω. Να έχουν το κουράγιο να συνεχίζουν να παλεύουν και να ονειρεύονται και να την προσέχουν...Είναι το νησί μας τόσο κοντά στην Αθήνα και οι "απελπισμένοι" του λεκανοπεδίου αρχίζουν να το πολιορκούν και να μεταφέρουν σε αυτό όλες τις μίζερες συνήθειες της αστικής ζωής τους. Η Άνδρος μας χρειάζεται φύλακες και προστάτες.

Κατά τα άλλα , ας είναι καλά το διαδίκτυο παιδιά που μας ενώνει. Συναντώντας την Ανεστασία , τον Κίμωνα , τον Vanglouk με την περίφημη Πέρλα του ένιωσα σαν να τους είχα δει και χθες και προχθές και κάθε μέρα , τέλος πάντων. Η τεχνολογία και η αγάπη μας για το νησί φαίνεται να μας ενώνει..

Παγκόσμια ημέρα ποίησης

Σήμερα , λοιπόν , γιορτάζουμε την ποίηση...ξέρετε αυτά τα επετειακά πάντα με τρομάζουν. Έχω την αίσθηση πως κάτι χάνει τη δύναμή του , όταν αρχίζει να γίνεται "επέτειος".

Παρ' όλες τις επιφυλάξεις μου , ωστόσο , δεν μπορώ παρά να συμμετέχω ως φιλο-λογος στον εορτασμό αυτό.

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα σας αφιερώνω λοιπόν...

Η ΠΟΛΙΣ

Είπες "θα πάγω σ' άλλη γη , θα πάγω σ' άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθειά μου μια καταδίκη είναι γραφτή

κ' είν' η καρδιά μου - σαν νεκρός - θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω , όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις , δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τις ίδιες θα γερνάς

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις-

δεν έχει πλοίο για σε , δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κώχη τούτη την μικρή , σ' όλην την γη την χάλασες.

Ας με συγχωρήσει ο Αλεξανδρινός για το μονοτονικό...

Χαρτοκιβώτια....

Τις μέρες αυτές μετακομίζω σε νέο σπίτι.

Έχω ζήσει τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της δουλειάς μου αρκετές μετακομίσεις , όσες δεν είχα βιώσει μέχρι τα τριάντα μου. Δεν μου ήταν πάντα εύκολο. Με ενοχλούσε αυτή η αίσθηση της αλλαγής , η μεταφορά των δικών μου πραγμάτων από δω και από κει. Και κάθε φορά έπρεπε και πάλι να ριζώσω , και πάλι να αισθανθώ οικεία σε ένα χώρο , να τον νιώσω χώρο μου.

Αυτή είναι η τέταρτή μου μετακόμιση και ελπίζω να μην χρειαστεί για αρκετό καιρό να το κουνήσω από τη νέα μου φωλιά...αν και συν τω χρόνω έμαθα να αποδέχομαι το Ηρακλείτειο εκείνο "τα πάντα ρει".

Χαρτοκιβώτια λοιπόν , γι' άλλη μια φορά , γεμάτα βιβλία , σημειώσεις και προσωπικά αντικείμενα. Δώρα από φίλους , μικρής ίσως οικονομικής αξίας , αλλά μεγάλης συναισθηματικής. Το πορτραίτο του Κίμωνα , το καρουσέλ της Σοφίας , η παλαιστινιακή μαντίλα της Νίκης...

Οι πρώτοι μου κατάλογοι , κάποιες εκθέσεις των μαθητών μου στην Κέα , φωτογραφίες από εκδηλώσεις και εκδρομές...

Αυτό όμως που χαίρομαι περισσότερο είναι τις νέες μου βιβλιοθήκες. Θα τις γεμίσω με τα βιβλία μου που τόσο καιρό "δεινοπαθούσαν" στριμωγμένα στα κουτιά. Καιρός και γι' αυτά να αναπνεύσουν...