Συμφωνία του Σ

Σε συναντώ...

Σε ακούω...

Σου μιλάω...

Σε αγκαλιάζω...

Σε φιλάω...

Σε έχω...

Σε σφίγγω...

Σε αιχμαλωτίζω...

Σε απορροφώ...

Σε πνίγω...

Σε αγαπώ;

Χόρχε Μπουκάι , "Ιστορίες να σκεφτείς"

Ήρθε η ώρα που το δέντρο με τα στολίδια του μπήκε πάλι στο ντουλάπι , τα φωτάκια έσβησαν και οι Αγιοβασίληδες σταμάτησαν να χορεύουν και να τραγουδούν.

Η παιχνιδιάρικη και ανέμελη διάθεση των εορτών , αυτή η παύση , που είναι από όλους καλοδεχούμενη και για όλους απαραίτητη λαμβάνει τέλος.

Από αύριο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του...

Παραμονιάτικα...

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε τώρα νας σας ψέλνω τα κάλαντα και να χω γεμίσει το ιστολόγιό μου με δεντράκια και Αγιοβασιλάκια....

Νομίζω , ωστόσο ,πως αυτά τα Χριστούγεννα δεν μου βγαίνει το γιορτινό look αλλά αυτό του προβληματισμού και της μιζέριας.

Από τη μια εδώ και 15 μέρες νιώθω όμηρος μέσα στην δική μου πόλη λόγω απεργιών και κινητοποιήσεων. Καλά που υπάρχει και το αυτοκίνητο , η Ιουλιέττα , διάδοχος του στρατηγού , και βολεύεται η κατάσταση...για πόσο όμως δεν ξέρω.

Από την άλλη βομβαρδίζομαι νύχτα και μέρα από ειδήσεις σκοτεινές , ειδήσεις που σκόπιμα καλλιεργούν τον φόβο και την ανασφάλεια.

Ειρωνεία , αλήθεια , αλλά αυτόν τον καιρό δίδαξα στους μαθητές μου την περίοδο του Τρικούπη με το "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" και τον Δ.Ο.Ε. και τα παιδιά με ρωτάνε:

"Δηλαδή τα ίδια συμβαίνουν και τώρα κυρία; Πότε ήταν χειρότερα; Τότε ή τώρα;"

Και γω δεν ξέρω τι να τους απαντήσω ,τι να τους πω;

Πώς κάποιοι υποθήκευσαν το μέλλον τους και τις ζωές τους για τα επόμενα 50 χρόνια;

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε τις τελευταίες μέρες , όπου παλιοί συνάδελφοι από την Άνδρο με ειδοποίησαν πως η αμοιβή μου για τις υπηρεσίες μου στην ΠΔΣ το έτος 2008 - 2009 δεν θα μου δοθεί , διότι δεν υπάρχει λέει νομοθετική ρύθμιση ....

Περισσότερο με ενοχλεί η αίσθηση αδικίας που βιώνω παρά τα χρήματα. Όχι πως μου περισσεύουν , αλλά για μένα το διακύβευμα είναι αλλού. Όταν η ίδια η Πολιτεία σε κλέβει αρνούμενη να σου δώσει τα δεδουλευμένα , τότε τι απομένει;

Τι απομένει αλήθεια για μας τους παιδαγωγούς και τους πνευματικούς ανθρώπους; Όταν ο ίδιος ο επίσημος φορέας μας μας απαξιώνει , μας κοροιδεύει μέσα στα μούτρα μας και δικαιώνει με την στάση που υιοθετεί απέναντί μας την αδιαφορία και τον ωχαδελφισμό;

Γιατί στ' αλήθεια ποιος πλέον παίρνει στα σοβαρά έναν φορέα που κοροιδεύει τους εργαζόμενους , που μιλάει για αξιοκρατία και την ίδια στιγμή την ακυρώνει; Έμπρακτα;

Καλά Χριστούγεννα ....κατά τα άλλα

Ένας αξιοπρόσεχτος ορισμός

Αυτόν τον καιρό , που κάπως έχω χαλαρώσει από τα διαγωνίσματα και τις διορθώσεις , πήρα να διαβάσω "Τα σακιά" , το νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη.

Την συγγραφέα αυτή την "γνώρισα" , όταν βρέθηκα διορισμένη για πρώτη φορά στην Κέα. Τότε μια συνάδελφος μου έδωσε το "Σουέλ" ( η ίδια το έβρισκε βαρύ...). Την ευγνωμονώ από τότε αυτήν την συνάδελφο , γιατί με έφερε σε επαφή με τον κόσμο της Καρυστιάνη...

Από τότε διάβασα όλα τα βιβλία της και περιμένω με ανυπομονησία κάθε τι καινούριο που ετοιμάζει.

Κι όταν βέβαια έμαθα ότι ζει στην Άνδρο , την αγάπησα δυο φορές!!!

"Τα σακιά" λοιπόν....σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα , γιατί , όπως λέει και η ηρωίδα

"Ο καθένας κουβαλάει το σακί του κι όσο ζει σακιάζει και θα σακιάζει μούντζες και πίκρες..."

Διαβάζοντας λοιπόν με λαιμαργία το βιβλίο έπεσα στον πιο ανθρώπινο ορισμό που χω διαβάσει ή ακούσει ποτέ για το τι σημαίνει "στρωτή ζωή". Μεταφέρω λοιπόν και σας εύχομαι να την ζήσετε ή και ήδη να την ζείτε μια τέτοια ζωή:

"Στρωτή θα είναι η ζωή όσων το πρωί ανοίγουν το παράθυρο κι έχουν την πολυτέλεια της διάθεσης να κοιτούν τον ουρανό ως πέρα και το βράδυ ανάβουν το φως και νιώθουν ωραία που γύρισαν στο σπίτι.

Στρωτή ζωή θα έχουν οι άνθρωποι που αγοράζουν με προσμονή το φρέσκο ψωμί , που βάζουν λουλούδια στο τραπέζι , που χαίρονται ένα καλό κούρεμα , που ξεροτηγανίζουν με ταλέντο δυο αβγά μάτια , που φιλούν και φιλιούνται κάπως συχνά , που ρίχνουν ή τρώνε κανένα χαστουκάκι χωρίς να το παίρνουν πολύ βαριά , που σπάνε το πόδι τους και οι φίλοι έρχονται να γράψουν στον γύψο σαχλαμαρίτσες , που ψηφίζουν εξάπαντος , που ξέρουν τα λόγια των ρεφρέν της Μαρινέλλας , που ονειρεύονται ένα εξωτικό ταξίδι και μαζεύουν τα λεφτά σιγά σιγά , που παίζουν κάθε μέρα με τη γάτα τους και βγάζουν ένα ένα τα τσιμπούρια απ' το σκυλί τους , που καμαρώνουν στους αρραβώνες των παιδιών τους , που πάνε τα εγγόνια τους σε μπαλ μασκέ , που συνεφέρνουν το ετοιμόρροπο πατρικό στην επαρχία , που κηδεύουν το γονιό τους με τιμές..."

Ενθύμιον

Η μητέρα μου , καλή της ώρα , έχει ένα κακό.

Είναι άνθρωπος της τακτοποίησης...

Στην τελευταία λοιπόν εφόρμησή της στο πατάρι του σπιτιού προς χάριν της τακτοποιήσεως βεβαίως - βεβαίως....ανακάλυψε ως άλλος αρχαιολόγος κάποια τετράδιά μου της Α΄ δημοτικού που με ευλάβεια είχε τόσα χρόνια φυλάξει ως ενθύμιο.

Εγώ με κάτι τέτοιες "ανακαλύψεις" δυσανασχετώ , είναι η αλήθεια , γιατί οι καρποί τους καταλήγουν στο δικό μου σπίτι...χάριν τακτοποιήσεως , όπως είπαμε.

Στην αρχή της είπα: "Πέταξέ τα , τι τα φυλάς;"

Μετά , δεν άντεξα , είπα να τους ρίξω μια ματιά....

Τετράδια της Α΄δημοτικού , σχολικό έτος 1980

Τετράδιον Αριθμητικής με τις πρώτες πράξεις και δίπλα ζωγραφισμένα κάτι χαριτωμένα μηλαράκια-κάθε μήλο και μια μονάδα

Τετράδιον ορθογραφίας "Νάτος ο Τίμος με το τιμόνι!" και τα κόκκινα γράμματα της δασκάλας "Γράψε πιο κοντά τα γράμματα της κάθε λέξης"

Τετράδιον αντιγραφής , χωρισμένο στα δυο , επάνω ωραίες ζωγραφιές και κάτω το κείμενο

(οι ζωγραφιές ήταν του μπαμπά , δεν σχεδίαζα καλά και έφτιαχνα καλικατζούρες....)

Τετράδιον Σπουδής...από δω θα σας αντιγράψω κάτι περισσότερο:

Τα γράμματα

Πόσα γράμματα μεγάλα

μούμαθε η καλή δασκάλα

Πόσα γράμματα πολλά

μακρουλά και στρογγυλά

Σε μπελά μπήκα μεγάλο

πέστε μου που να τα βάλω;

Μες τη σάκα δε χωρούν

είναι τόσα που να μπουν.....;

Τελικά , 30 χρόνια μετά , ακόμα με αυτά τα γράμματα καταγίνομαι. Ναι , βρήκα τον μπελά μου με αυτά , είχε δίκιο το παιδικό ποιηματάκι...που να το φανταστώ τότε που πάσχιζα να το αντιγράψω σωστά με τις δασείες και τις περισπωμένες του-τις πρόλαβα και αυτές!

Επετειακά

Άλλη μια επέτειος ιστορική και εθνική , αυτή της 28ης Οκτωβρίου , πέρασε και αναρωτιέμαι αν άφησε κάτι πίσω της. Όλο και περισσότερο , χρόνο με το χρόνο , διαπιστώνω με λύπη πως αυτές οι μέρες αποκτούν τυπικό , διαδικαστικό χαρακτήρα.

Αν δεν υπήρχαν και οι εορτασμοί στα σχολεία και οι παρελάσεις , που και αυτά τυπολατρικά αναπαράγονται τις περισσότερες φορές , τότε τι θα μας θύμιζε πως γιορτάζουμε κάτι σημαντικό; Πώς κάτι αξιομνημόνευτο συνέβη τότε;

Η γιορτή στο σχολείο μου ήταν συμπαθητική. Χαρούμενες φάτσες παραλάμβαναν τους επαίνους για την επίδοση της προηγούμενης σχολικής χρονιάς , η χορωδία ξελαρυγγίζονταν μελωδικά στο "Παιδιά της Ελλάδος" και οι "γνωστοί - άγνωστοι" μιλούσαν και έτρεχαν οι συνάδελφοι να τους επιπλήξουν , για να μαζευτούν...Κουβαλούν μια νοσταλγία όλα αυτά ,ένα χρώμα , μια φόρτιση...

Επί της ουσίας όμως φοβάμαι πως αστοχούμε συνολικά ως κοινωνία - και αυτό με ανησυχεί - να δούμε τι συνέβη τότε , να το μεταφέρουμε στο τώρα και να το κρατήσουμε δίδαγμα ζωής.

Βλέποντας τον συμπαθή γέροντα , τον Γιαννούλη Γλυνό , να αφηγείται με τον απλό , λαικό του τρόπο τα παθήματά του της εποχής εκείνης , θυμήθηκα τον παππού μου που έλεγε πράγματα αντίστοιχα και σκέφτηκα πως εκείνη η γενιά δεν είχε τίποτε και τα είχε όλα!

Πίστη σε ιδανικά , καρτερία και αντοχή , αλληλεγγύη , σεμνότητα...αξίες σημαντικές , αξίες που στηρίζουν ένα σύνολο.

Στις μέρες μας τι μένει απ' όλα αυτά;

Μια πλαστική σημαία σ' ένα παιδικό χέρι , ένα "ΟΧΙ" μισοκολλημένο στον τοίχο μιας σχολικής τάξης , και μια νοοτροπία που λέει "τι κρίμα που δεν έπεσε Παρασκευή να μας βγει ωραία το τριήμερο...."

Χρόνια πολλά , έστω και ετεροχρονισμένα , Συνέλληνες...

Μια πρόταση για την διδασκαλία της Βυζαντινής Ιστορίας

Φέτος διδάσκω σε δυο τμήματα της δευτέρας γυμνασίου το μάθημα της Βυζαντινής και Μεσαιωνικής ιστορίας. Ομολογουμένως , αυτή η περίοδος δεν είναι και η πιο αγαπημένη των παιδιών. Εξάλλου , θεωρούν δύσκολη την απομνημόνευση λεπτομερειών , ονομάτων και χρονολογιών , όπως συμβαίνει και με κάθε περίοδο της ιστορίας βέβαια.

Το βιβλίο δεν θα το χαρακτήριζα ιδιαίτερα επιτυχημένο. Είπαμε να κρατήσουμε τα ουσιώδη , αλλά μου φαίνεται ότι οι συγγραφείς το παράκαναν...κεφάλαια ουσιωδέστατα όπως π.χ η στάση του Νίκα ή ο εκχριστιανισμός των Σλάβων περνούν με απλές αναφορές , σαν να διαβάζει κανείς περιοδικό , χωρίς αφήγηση και εμβάθυνση επί της ουσίας.

Εν πάση περιπτώσει ,αυτό έχουμε με αυτό θα δουλέψουμε , που λένε!

Από τα λίγα κεφάλαια της Βυζαντινής Ιστορίας στα οποία υπάρχει οδηγία να διδαχθούν περιληπτικά και προς μεγάλη μου έκπληξη! είναι και αυτό που μιλά για την επικράτηση του χριστιανισμού τους πρώτους αιώνες του Βυζαντίου , τις διώξεις έναντι των Εθνικών και την τελική σύνθεση χριστιανισμού και ελληνισμού που επήλθε με την συνδρομή των Πατέρων της Εκκλησίας.

Με μισή καρδιά ακολούθησα τις οδηγίες , ωστόσο ως φιλόλογος δεν άντεξα και πρόσθεσα μια , κατά τη γνώμη μου , απαραίτητη πινελιά στην "περιληπτική" κατά τα άλλα διδασκαλία-μια επιλογή από ποιήματα του Κ.Καβάφη γύρω από την εποχή (Ιωνικόν , Ιερεύς του Σεραπίου , Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας) καθώς και τον περίφημο χρησμό που έδωσε η Πυθία στον Ιουλιανό.

Παρακίνησα δε τα πιτσιρίκια μου , που με ενθουσιασμό μου δήλωσαν πως διαθέτουν όλα internet στο σπίτι , να αναζητήσουν στο youtube το περίφημο βίντεο του Κ.Γαβρά για το μουσείο της Ακρόπολης και να το συζητήσουμε στο επόμενο μάθημα.

Δεν ξέρω ποιος φωτισμένος νους πρότεινε περιληπτική προσέγγιση σ΄ένα τέτοιο κεφάλαιο , καμιά φορά ωστόσο το να κάνει κανείς και λίγο του κεφαλιού του δεν βλάπτει...

Δοκιμάστε το...λειτουργεί!