Δεντροφύτευση στο Σέσι Κορωπίου

Την Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου οι μαθητές της γ΄τάξης του 2ου γυμνασίου Κορωπίου πραγματοποίησαν συμβολική δεντροφύτευση γύρω από το καταφύγιο κυνηγών στην περιοχή Σέσι Κορωπίου. Αρωγός στην προσπάθειά τους στάθηκε ο ΣΠΑΥ , σύλλογος που έχει συσταθεί από τους δήμους που βρίσκονται γύρω από τον πολύπαθο Υμηττό και δραστηριοποιείται σε περιβαλλοντικές δράσεις.

Δεν είναι η ώρα να μιλήσει κανείς για το τι έχει απομείνει από αυτό που ήταν κάποτε ο Υμηττός , η Πεντέλη ή και η Πάρνηθα ακόμη. Το ζήτημα είναι να δώσει κανείς ερεθίσματα που μπορεί στο μέλλον να οδηγήσουν σε πιο ώριμες και λιγότερο ανεύθυνες συμπεριφορές.

Να διαπλάσουμε πολίτες με περιβαλλοντική συνείδηση...

Αυτό που περισσότερο με ευχαρίστησε ήταν πως είδα μεγάλη προθυμία από τους μαθητές να μπουν στη δράση και να μάθουν πράγματα.

Άνοιξαν τις λακκούβες , ανέλαβαν τα δεντράκια και τα έβαλαν στα καινούρια τους "σπιτάκια"...καλορίζικα!

Τους έδωσαν μάλιστα και ονόματα. Ο Χαρίλαος (Τρικούπης ) βρέθηκε πλάι σε ποιον άλλον; Τον Θεόδωρο (Δηλιγιάννη)

Το'χει η μοίρα τους τελικά να μείνουν ακόμη και ως δέντρα αχώριστοι...

«…του Αγίου Έρωτα»
Οι ποιητές και οι καλλιτέχνες από πολύ παλιά έβρισκαν ευχαρίστηση να παριστάνουν τον Έρωτα σαν μικρό αγόρι γυμνό , με χρυσά φτερά στους ώμους και τόξο στα χέρια να ρίχνει τα μαγικά βέλη του πάνω στις καρδιές όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και των θεών. Πίστευαν ότι αυτός οδηγεί τα ερωτικά ζεύγη στην ένωσή τους και ότι μαζί με τον Ίμερο , τον Πόθο και την Πειθώ υπηρετεί και συνοδεύει την Αφροδίτη από την οποία άλλωστε είχε γεννηθεί.
Αυτή η εκλαϊκευμένη και εύπεπτη εκδοχή που έφτασε μέχρι και τις μέρες μας προσαρμόστηκε εύκολα στον εμπορευματικό χαρακτήρα της κοινωνίας μας και έγινε καταναλώσιμο προϊόν. Αποκορύφωμα αυτής της τάσης η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου , «του Αγίου του Έρωτα» , που αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία για εύκολο και γρήγορο κέρδος από τους επιτήδειους.
Στ’ αλήθεια είναι ν’ απορεί κανείς αν έχει μείνει τίποτε όρθιο – από ιδεολογίες έως και αρχαίους θεούς! – από τους μηχανισμούς της διαφήμισης και της κατανάλωσης
Πέρα ωστόσο από τις αφελείς απεικονίσεις και τα χαριτωμένα στερεότυπα , θα άξιζε να αναζητήσουμε την βαθύτερη ουσία που κρύβει ο Έρωτας.
Πολύ προτού να γίνει ελκυστικό θέμα για περιγραφές και για έργα τέχνης , ακόμα προτού κυριέψει τη λαϊκή φαντασία , ο Έρωτας λατρευόταν σαν θεός της φυσικής εκείνης δύναμης , που κυριεύει τη ζωή όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και όλων των έμψυχων και άψυχων όντων του κόσμου και που τα κάνει να ενώνονται και να γεννοβολούν. Με αυτή τη θεμελιακή σημασία του ο Έρωτας πέρασε στις ελληνικές κοσμογονίες σαν μια από τις πρώτες δυνάμεις που ξεπηδούν από το Χάος και που με την ενέργειά τους συνθέτουν τον κόσμο. Μ ε αυτή την ιδιότητα του ο Έρωτας θεωρείται τόσο παλαιός θεός , ώστε δεν γεννήθηκε από κανέναν…
Την εκδοχή αυτή του Έρωτα υμνεί και ο Σοφοκλής στο περίφημο χορικό της Αντιγόνης:
«…νικα δ’ εναργής βλεφάρων «.. της γόνιμης νύφης νικά
ίμερος ευλέκτρου λαγαρός των βλεφάρων ο πόθος
νύμφας , των μεγάλων που κυβερνά συντροφικά
πάρεδρος εν αρχαις θεσμων..» με τους άλλους θεσμούς τους μεγάλους..»
Μοιάζει λοιπόν η δύναμη αυτή να οδηγεί μέσα από το Χάος στην σύνθεση και την αρμονία. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτή η σύνθεση προκύπτει πάντα μέσα από την ένωση αντιθετικών ζευγών με κυρίαρχο αυτό του αρσενικού – θηλυκού. Καρπός του Έρωτα λοιπόν είναι η Ζωή αλλά και ο Κόσμος που προκύπτει , όταν οι δυνάμεις του Σύμπαντος «διαλεχθούν» και λειτουργήσουν αλληλοσυμπληρωματικά. Η αρχαία ελληνική μυθολογία αποτύπωσε με φαντασία και παραστατικότητα όλο αυτό το κοσμικό «γίγνεσθαι» στις γοητευτικές της αφηγήσεις.
Ο Πλάτωνας , πάλι , στο Συμπόσιο βάζει στο στόμα μιας ιέρειας από τη Μαντίνεια , της Διοτίμας , που μύησε τον Σωκράτη στην φιλοσοφία , τον παρακάτω μύθο:
Ο Έρωτας είναι ένας «δαίμονας» , μεσολαβητής ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους. Γεννήθηκε από την ένωση του Πόρου και της Πενίας , μέσα στον κήπο των θεών , έπειτα από ένα μεγάλο δείπνο , στο οποίο είχαν προσκληθεί όλες οι θεότητες. Σ’ αυτή του την καταγωγή οφείλει μερικά ιδιάζοντα χαρακτηριστικά: στην αναζήτηση πάντοτε του αντικειμένου του ως Πενία ( = στέρηση) ξέρει πάντοτε να επινοεί έναν τρόπο , για να φτάσει στο σκοπό του ως Πόρος( = πέρασμα). Χωρίς να είναι όμως καθόλου ένας παντοδύναμος θεός , ο Έρωτας είναι μια δύναμη διαρκώς ανικανοποίητη και ανήσυχη…
Η αίσθηση αυτή του ανικανοποίητου είναι κατεξοχήν χαρακτηριστικό των σκεπτόμενων και δημιουργικών ανθρώπων˙ είναι μια δύναμη που δεν σ’ αφήνει ποτέ να εφησυχάζεις , που αναζητά πάντα τις προκλήσεις , που δεν «βολεύεται» στα εύκολα και σίγουρα σχήματα και νόρμες.
Εδώ ωστόσο χρειάζεται κάποια προσοχή γιατί αυτή η αίσθηση της ανησυχίας και του ανικανοποίητου είναι εύκολο να οδηγήσει σε μια προσέγγιση επιφανειακή που καθιστά κάθε τι στη ζωή μας εφήμερο και φευγαλέο. Γι’ αυτό ίσως ο Έρωτας είναι ικανή αλλά όχι και αναγκαία συνθήκη για την διεκπεραίωση ενός έργου ή για την στερέωση μιας σχέσης˙ απαραίτητο συμπλήρωμα και ουσιαστική παράμετρος για κάτι τέτοιο είναι η Αγάπη.
Σε μια πιο φιλοσοφική του θεώρηση ο Έρωτας είναι η επιθυμία να κάνουμε κτήμα και το Ωραίο και το Αγαθό , για να φτάσουμε στην ευτυχία.
Ωραίο , Αγαθό , Ευτυχία˙ έννοιες για τις οποίες έχει χυθεί πολύ μελάνι και που ωστόσο παραμένουν ασύλληπτες για τον κοινό νου.
Στην εποχή μας , εποχή αποθέωσης της Ύλης και της Τεχνολογίας , αναρωτιέται κανείς αν κρύβεται κάπου στις ψυχές μας αυτή η επιθυμία για το Ωραίο και το Αγαθό , αν αυτή η δημιουργική δύναμη εξακολουθεί να κινεί το Σύμπαν.
Ίσως επιβιώνει στην επαφή του ανθρώπου με τη Φύση – όπου αυτή είναι μπορετή , αφού το αστικό τοπίο την αποδεκατίζει μέρα με τη μέρα – ή στην Τέχνη , που γεννιέται από την ανάγκη του ανθρώπου να δώσει υπόσταση στην ομορφιά…

Συμφωνία του Σ

Σε συναντώ...

Σε ακούω...

Σου μιλάω...

Σε αγκαλιάζω...

Σε φιλάω...

Σε έχω...

Σε σφίγγω...

Σε αιχμαλωτίζω...

Σε απορροφώ...

Σε πνίγω...

Σε αγαπώ;

Χόρχε Μπουκάι , "Ιστορίες να σκεφτείς"

Ήρθε η ώρα που το δέντρο με τα στολίδια του μπήκε πάλι στο ντουλάπι , τα φωτάκια έσβησαν και οι Αγιοβασίληδες σταμάτησαν να χορεύουν και να τραγουδούν.

Η παιχνιδιάρικη και ανέμελη διάθεση των εορτών , αυτή η παύση , που είναι από όλους καλοδεχούμενη και για όλους απαραίτητη λαμβάνει τέλος.

Από αύριο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του...

Παραμονιάτικα...

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε τώρα νας σας ψέλνω τα κάλαντα και να χω γεμίσει το ιστολόγιό μου με δεντράκια και Αγιοβασιλάκια....

Νομίζω , ωστόσο ,πως αυτά τα Χριστούγεννα δεν μου βγαίνει το γιορτινό look αλλά αυτό του προβληματισμού και της μιζέριας.

Από τη μια εδώ και 15 μέρες νιώθω όμηρος μέσα στην δική μου πόλη λόγω απεργιών και κινητοποιήσεων. Καλά που υπάρχει και το αυτοκίνητο , η Ιουλιέττα , διάδοχος του στρατηγού , και βολεύεται η κατάσταση...για πόσο όμως δεν ξέρω.

Από την άλλη βομβαρδίζομαι νύχτα και μέρα από ειδήσεις σκοτεινές , ειδήσεις που σκόπιμα καλλιεργούν τον φόβο και την ανασφάλεια.

Ειρωνεία , αλήθεια , αλλά αυτόν τον καιρό δίδαξα στους μαθητές μου την περίοδο του Τρικούπη με το "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" και τον Δ.Ο.Ε. και τα παιδιά με ρωτάνε:

"Δηλαδή τα ίδια συμβαίνουν και τώρα κυρία; Πότε ήταν χειρότερα; Τότε ή τώρα;"

Και γω δεν ξέρω τι να τους απαντήσω ,τι να τους πω;

Πώς κάποιοι υποθήκευσαν το μέλλον τους και τις ζωές τους για τα επόμενα 50 χρόνια;

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε τις τελευταίες μέρες , όπου παλιοί συνάδελφοι από την Άνδρο με ειδοποίησαν πως η αμοιβή μου για τις υπηρεσίες μου στην ΠΔΣ το έτος 2008 - 2009 δεν θα μου δοθεί , διότι δεν υπάρχει λέει νομοθετική ρύθμιση ....

Περισσότερο με ενοχλεί η αίσθηση αδικίας που βιώνω παρά τα χρήματα. Όχι πως μου περισσεύουν , αλλά για μένα το διακύβευμα είναι αλλού. Όταν η ίδια η Πολιτεία σε κλέβει αρνούμενη να σου δώσει τα δεδουλευμένα , τότε τι απομένει;

Τι απομένει αλήθεια για μας τους παιδαγωγούς και τους πνευματικούς ανθρώπους; Όταν ο ίδιος ο επίσημος φορέας μας μας απαξιώνει , μας κοροιδεύει μέσα στα μούτρα μας και δικαιώνει με την στάση που υιοθετεί απέναντί μας την αδιαφορία και τον ωχαδελφισμό;

Γιατί στ' αλήθεια ποιος πλέον παίρνει στα σοβαρά έναν φορέα που κοροιδεύει τους εργαζόμενους , που μιλάει για αξιοκρατία και την ίδια στιγμή την ακυρώνει; Έμπρακτα;

Καλά Χριστούγεννα ....κατά τα άλλα

Ένας αξιοπρόσεχτος ορισμός

Αυτόν τον καιρό , που κάπως έχω χαλαρώσει από τα διαγωνίσματα και τις διορθώσεις , πήρα να διαβάσω "Τα σακιά" , το νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη.

Την συγγραφέα αυτή την "γνώρισα" , όταν βρέθηκα διορισμένη για πρώτη φορά στην Κέα. Τότε μια συνάδελφος μου έδωσε το "Σουέλ" ( η ίδια το έβρισκε βαρύ...). Την ευγνωμονώ από τότε αυτήν την συνάδελφο , γιατί με έφερε σε επαφή με τον κόσμο της Καρυστιάνη...

Από τότε διάβασα όλα τα βιβλία της και περιμένω με ανυπομονησία κάθε τι καινούριο που ετοιμάζει.

Κι όταν βέβαια έμαθα ότι ζει στην Άνδρο , την αγάπησα δυο φορές!!!

"Τα σακιά" λοιπόν....σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα , γιατί , όπως λέει και η ηρωίδα

"Ο καθένας κουβαλάει το σακί του κι όσο ζει σακιάζει και θα σακιάζει μούντζες και πίκρες..."

Διαβάζοντας λοιπόν με λαιμαργία το βιβλίο έπεσα στον πιο ανθρώπινο ορισμό που χω διαβάσει ή ακούσει ποτέ για το τι σημαίνει "στρωτή ζωή". Μεταφέρω λοιπόν και σας εύχομαι να την ζήσετε ή και ήδη να την ζείτε μια τέτοια ζωή:

"Στρωτή θα είναι η ζωή όσων το πρωί ανοίγουν το παράθυρο κι έχουν την πολυτέλεια της διάθεσης να κοιτούν τον ουρανό ως πέρα και το βράδυ ανάβουν το φως και νιώθουν ωραία που γύρισαν στο σπίτι.

Στρωτή ζωή θα έχουν οι άνθρωποι που αγοράζουν με προσμονή το φρέσκο ψωμί , που βάζουν λουλούδια στο τραπέζι , που χαίρονται ένα καλό κούρεμα , που ξεροτηγανίζουν με ταλέντο δυο αβγά μάτια , που φιλούν και φιλιούνται κάπως συχνά , που ρίχνουν ή τρώνε κανένα χαστουκάκι χωρίς να το παίρνουν πολύ βαριά , που σπάνε το πόδι τους και οι φίλοι έρχονται να γράψουν στον γύψο σαχλαμαρίτσες , που ψηφίζουν εξάπαντος , που ξέρουν τα λόγια των ρεφρέν της Μαρινέλλας , που ονειρεύονται ένα εξωτικό ταξίδι και μαζεύουν τα λεφτά σιγά σιγά , που παίζουν κάθε μέρα με τη γάτα τους και βγάζουν ένα ένα τα τσιμπούρια απ' το σκυλί τους , που καμαρώνουν στους αρραβώνες των παιδιών τους , που πάνε τα εγγόνια τους σε μπαλ μασκέ , που συνεφέρνουν το ετοιμόρροπο πατρικό στην επαρχία , που κηδεύουν το γονιό τους με τιμές..."

Ενθύμιον

Η μητέρα μου , καλή της ώρα , έχει ένα κακό.

Είναι άνθρωπος της τακτοποίησης...

Στην τελευταία λοιπόν εφόρμησή της στο πατάρι του σπιτιού προς χάριν της τακτοποιήσεως βεβαίως - βεβαίως....ανακάλυψε ως άλλος αρχαιολόγος κάποια τετράδιά μου της Α΄ δημοτικού που με ευλάβεια είχε τόσα χρόνια φυλάξει ως ενθύμιο.

Εγώ με κάτι τέτοιες "ανακαλύψεις" δυσανασχετώ , είναι η αλήθεια , γιατί οι καρποί τους καταλήγουν στο δικό μου σπίτι...χάριν τακτοποιήσεως , όπως είπαμε.

Στην αρχή της είπα: "Πέταξέ τα , τι τα φυλάς;"

Μετά , δεν άντεξα , είπα να τους ρίξω μια ματιά....

Τετράδια της Α΄δημοτικού , σχολικό έτος 1980

Τετράδιον Αριθμητικής με τις πρώτες πράξεις και δίπλα ζωγραφισμένα κάτι χαριτωμένα μηλαράκια-κάθε μήλο και μια μονάδα

Τετράδιον ορθογραφίας "Νάτος ο Τίμος με το τιμόνι!" και τα κόκκινα γράμματα της δασκάλας "Γράψε πιο κοντά τα γράμματα της κάθε λέξης"

Τετράδιον αντιγραφής , χωρισμένο στα δυο , επάνω ωραίες ζωγραφιές και κάτω το κείμενο

(οι ζωγραφιές ήταν του μπαμπά , δεν σχεδίαζα καλά και έφτιαχνα καλικατζούρες....)

Τετράδιον Σπουδής...από δω θα σας αντιγράψω κάτι περισσότερο:

Τα γράμματα

Πόσα γράμματα μεγάλα

μούμαθε η καλή δασκάλα

Πόσα γράμματα πολλά

μακρουλά και στρογγυλά

Σε μπελά μπήκα μεγάλο

πέστε μου που να τα βάλω;

Μες τη σάκα δε χωρούν

είναι τόσα που να μπουν.....;

Τελικά , 30 χρόνια μετά , ακόμα με αυτά τα γράμματα καταγίνομαι. Ναι , βρήκα τον μπελά μου με αυτά , είχε δίκιο το παιδικό ποιηματάκι...που να το φανταστώ τότε που πάσχιζα να το αντιγράψω σωστά με τις δασείες και τις περισπωμένες του-τις πρόλαβα και αυτές!