Πέμπτη 21 Μαΐου 2020

Για μια Ελένη

Είχα κάποτε και 'γω μια Ελένη.
Ήταν όμορφη...πως θα μπορούσε να μην είναι; Το λέει το όνομά της πως είναι λαμπερή...λαμπερή σαν την σελήνη με την οποία μάλλον μοιράζονται ετυμολογικά κοινή ρίζα.
Μη σας πω και με τους Έλληνες...
Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά το πιο Ελληνικό γυναικείο όνομα είναι το Ελένη.

Ύστερα ήταν και η σπουδαία της πρόγονος, η ωραία Ελένη, αυτή για της οποίας την ομορφιά πλήθος χάθηκαν οι άνδρες στην Τροία.
Εκείνη βέβαια την φαντάζονταν οι περισσότεροι ξανθιά και γαλανομάτα...η δικιά μου ήταν μελαχρινή. Και σίγουρα δεν ήταν γόησσα, όπως η Ελένη του Μενέλαου. Ήταν η  Ελένη της διπλανής πόρτας, η καλή σύζυγος, η τρυφερή μητέρα, η κυρά του σπιτιού.

Είχα κάποτε και 'γω μια Ελένη.
Αλλά δεν της έμοιασα, ούτε στην εμφάνιση, ούτε στον χαρακτήρα.
Την αγαπούσα όμως. Την αγαπούσα πολύ.

Κι ο Μάιος ήταν ο μήνας της. Έπαιρνε τα λουλούδια της πρώτα στην γιορτή της μητέρας και μετά ξανά στα γενέθλια της και τέλος στην γιορτή της. Ο Μάιος ανέδιδε από παντού το άρωμά της.

Όπως όλα τα όμορφα πλάσματα δεν γέρασε ποτέ.

Στο μυαλό μου είναι πάντα νέα, ζωντανή και δραστήρια, τρυφερή και πεισματάρα. Έτοιμη να μου φτιάξει καφέ και να με ρωτήσει για το σχολείο.
"Μαμά, μεγάλωσα κι ακόμη για το σχολείο σου μιλώ...παρέμεινα αιωνίως μαθήτρια αεί διδασκόμενη".

Καμιά φορά την βλέπω στον ύπνο μου και ξυπνάω με αυτή την χαρμολύπη που συνοδεύει πάντα τα όνειρα που βλέπουμε με κείνους από τους αγαπημένους μας που δεν βρίσκονται πια κοντά μας.

Είχα κάποτε και 'γω μια Ελένη...

Σάββατο 2 Μαΐου 2020

Άκανθος

Αυτές τις μέρες της καραντίνας βγαίνω συχνά να περπατήσω στην πόλη μου και καθώς είναι άνοιξη δεν μπορώ παρά να θαυμάσω τα χρώματα και τα αρώματα που πλημμυρίζουν τον τόπο. Κι αυτό ακόμη και σε ένα κατεξοχήν κομμάτι του αστικού ιστού, τέτοιο που είναι και η Καλλιθέα.

Η Καλλιθέα είναι μια περιοχή μεταξύ Φαλήρου και Ιλισού, στην πραγματικότητα χωρίστηκε και ορίζεται με βάση δυο κεντρικούς οδικούς άξονες, την Συγγρού και την Θησέως. Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε εδώ κάποιος αθηναϊκός δήμος, καθώς η περιοχή ήταν μάλλον χέρσα και βαλτώδης λόγω του Φαληρικού αλίπεδου...

Οι καιροί όμως αλλάζουν και στα νεότερα χρόνια, τον 19ο αι, στην Καλλιθέα δημιουργήθηκε ένας πρότυπος οικισμός. Τα όμορφα σπίτια της είχαν αυλές και κήπους και ήταν κατοικίες πλούσιων αστών και λογοτεχνών που την προτίμησαν για την ωραία θέα της, αλλά και την κομβική της θέση μεταξύ Αθήνας και Πειραιά.

Από όλα αυτά ελάχιστα πράγματα έχουν μείνει όρθια στην σύγχρονη Καλλιθέα. Η αντιπαροχή της έδωσε το τελικό χτύπημα, όπως και σε όλη την υπόλοιπη Αθήνα.


Όμως, εγώ είμαι από τους ρομαντικούς εκείνους που πιστεύουν ότι ο τόπος διατηρεί τη μνήμη του ζωντανή και θα σας το αποδείξω!
Θα σας μιλήσω για τις άκανθες της Καλλιθέας οι οποίες συγγενεύουν πολύ και δεν βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τις "ξαδέλφες" τους στον αρχαιολογικό χώρο της Αγοράς.
Είμαι σίγουρη πως κάποτε όλη η περιοχή που ορίζεται μεταξύ Θησείου και Καλλιθέας θα είχε μπόλικες από δαύτες...

Η άκανθα λοιπόν είναι ένα φυτό που το συναντάμε και με τις ονομασίες "μελάμφυλλον" και "αρκουδόβατος". Για το "μελάμφυλλον" έχω εξήγηση προφανή...έχει μεγάλα, πλατιά και σκούρα πράσινα φύλλα...για τον "αρκουδόβατο" δε θέλω να εκφέρω άποψη...λέτε να προτιμούσαν αυτόν τον βάτο και οι αρκούδες;

Οι αρκούδες δεν ξέρω, σίγουρα όμως ο Καλλίμαχος τον προτίμησε, όταν τον είδε σε όλη του την ομορφιά να έχει φυτρώσει και να πλαισιώνει υπέροχα ένα καλάθι με παιχνίδια που είχαν αφήσει στον τάφο ενός μικρού κοριτσιού οι γονείς του. Ο γλύπτης αυτός εμπνεύστηκε βλέποντας την άκανθα το κορινθιακό κιονόκρανο, το πιο περίτεχνο και εντυπωσιακό από τα τρία είδη κιονοκράνων.


Κάθε φορά που συναντάω άκανθες στους περιπάτους μου νιώθω μια κρυφή χαρά και συγκίνηση, γιατί μέσα στην ταπεινότητα τους κρύβεται ομορφιά και ιστορία αιώνων.

Σάββατο 18 Απριλίου 2020

Η Άνοιξη της καραντίνας

Όλο αυτόν τον καιρό που ζούμε την Άνοιξη της καραντίνας σκέφτηκα πολλές φορές να γράψω κάτι, αλλά δίστασα. Κι αυτό γιατί κάθε μέρα βομβαρδιζόμαστε κυριολεκτικά από αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, ειδήσεις, που μετά από λίγο ανατρέπονται από άλλες κοκ.
Ως φιλόλογος δίδασκα πάντα στους μαθητές και τις μαθήτριές μου ότι ζούμε την εποχή της υπερπληροφόρησης που τελικά καταντά παραπληροφόρηση, είναι τώρα όμως που κατάλαβα για ποιο πράγμα τους μιλούσα.

Είναι αλήθεια πως ανήκω στους τυχερούς και γι' αυτό δεν θέλω να λέω πολλά. Βρίσκομαι στο σπίτι μου, στην ηρεμία μου, δεν έχω χάσει τη δουλειά μου, όπως άλλοι συνάνθρωποί μου, ούτε πολύ περισσότερο την υγεία και την ζωή μου.
Ο άνθρωπος προσαρμόζεται και στις χειρότερες καταστάσεις, στις πιο ανοίκειες ακόμη και απάνθρωπες. Συνηθίζει και επιβιώνει...μια από τις  αρετές του.

Κάθε φορά, ωστόσο, που βγαίνω για να κάνω μια σύντομη βόλτα νιώθω τόση νοσταλγία για όλα όσα αυτή η καραντίνα μου έχει στερήσει.
Τη θάλασσα που λατρεύω, τα ψηλά βουνά που αξιώθηκα να περπατήσω, τους ΦΙΛΟΥΣ μου και τους συναδέλφους μου, τους μαθητές μου...

Παρατηρώ, επίσης, συμπεριφορές και στάσεις. Είναι αλήθεια πως στα δύσκολα φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Ποιος ξέρει; Ίσως από αυτή την ιστορία να βγούμε λίγο πιο σοφοί...αν έχουμε ανοιχτή καρδιά και μυαλό στο κεφάλι μας.

Θέλω να ευχηθώ σε όλους τους διαδικτυακούς αλλά και πραγματικούς μου φίλους
  Καλή ανάσταση και καλή λευτεριά.

Άλλες γενιές περάσαν πολύ χειρότερα από τη δική μας...εμείς θα μείνουμε στην ιστορία ως η γενιά της καραντίνας....

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2020

Μανώλης Γλέζος

Δεν πρέπει να θρηνούμε σήμερα για τον θάνατο του Μανώλη Γλέζου. Πλήρης ημερών και εμπειριών, με μια ζωή γεμάτη ιδεαλισμό και αγώνα ο Μανώλης Γλέζος δεν έχει ανάγκη επικήδειων και θρήνων.
Είμαι σίγουρη πως αν μπορούσε να μας πει κάτι από κει που βρίσκεται, θα ήταν στο ξόδι του να γελάμε, να τραγουδάμε και να χορεύουμε.

Δυστυχώς βέβαια στις δύσκολες στιγμές που περνάμε ως χώρα και ως άνθρωποι δεν θα μπορέσουμε  να τον συνοδέψουμε όπως του πρέπει στην τελευταία του κατοικία. Αλλά πάλι μπορεί έτσι να είναι και καλύτερα...χόρτασε η ψυχή μας από παράτες και μεγάλα λόγια κάθε φορά που αποχαιρετάμε τέτοιους Ανθρώπους. Ας τους αφήσουμε στην σεμνότητα και στην ησυχία τους...

Ο Μανώλης Γλέζος έγινε πολύ νωρίς σύμβολο κατεβάζοντας τη ναζιστική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Όμως δεν νομίζω ότι ποτέ αναπαύτηκε στις δάφνες του, ούτε και υπήρξε άνθρωπος δογματικός και δύστροπος, περιχαρακωμένος σε λόγια "κομμένων κεφαλών" και εντολές που δεν συμφωνούσαν με τα πιστεύω του.

Για μένα πέρα και πάνω από όλα υπήρξε ένας όμορφος Άνθρωπος, ένας φωτεινός Κυκλαδίτης που τίμησε με κάθε τρόπο την Νάξο, την ιδιαίτερη πατρίδα του αλλά και την Ελλάδα ολόκληρη.
Θα δανειστώ εδώ κάποια λόγια του ίδιου από το βιβλίο του "Η συνείδηση της πετραίας γης - Κυκλαδογραφές"

"Κυκλάδα
σπείρα,σύμπλεγμα,πατρίδα μήτρα.
Στις παρυφές του φωτός σου,
σ' όλες τις ακτογραμμές της ύπαρξης,
εκεί που μάχονται και φιλιώνουν
τα κύματα των ονείρων και των αισθήσεων,
άγγιξα την ύπαρξη της συνείδησης,
πήρα το νιώσμα του είναι μου, 
αισθάνθηκα να υπάρχω"

Καλό σου ταξίδι

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2020

Αντί αποχαιρετισμού

Αγαπημένη μου Κική

συχώρεσε μου την οικειότητα - δεν είχα την τύχη ποτέ να σε συναντήσω...κι όμως είναι σα να σε γνωρίζω από καιρό...σα να σε βλέπω την ώρα που στοχαζόσουν και "γεννούσες" τα ποιήματά σου, τέκνα της μοναξιάς και χαρμολύπης , που μόνο η ζωή μπορεί να μας προσφέρει.

Θα σου πω την αμαρτία μου...δεν σε ήξερα από πάντα. Είχα μεγαλώσει με άλλες φωνές...πιο παραδοσιακές...και φυσικά αντρικές. Ξαφνικά , πρωτόβγαλτη φιλόλογος στα φροντιστήρια βρέθηκα να αντιμετωπίζω την ποίησή σου και μάλιστα ως αντικείμενο προς εξέταση...
Στην αρχή ένιωθα αμηχανία...μετά σχολίαζα αρνητικά την επιλογή του υπουργείου να εντάξει ποιήματά σου στην διδακτέα ύλη...βλέπεις, νόμιζα πως η ποίηση θέλει πολύ χρόνο, για να έρθει η ώρα της αναγνώρισης και της αποδοχής.

Όμως η μεγάλη ποίηση δεν έχει ανάγκη ούτε από τις κρίσεις των επαϊόντων, ούτε από τα σχολικά ανθολόγια, ούτε καν από τα βραβεία...ματαιότητες κοσμικές.
Θυμάμαι μια μέρα διάβασα στη μητέρα μου ένα ποίημά σου...τη σκόνη....κι εκείνη δάκρυσε.

Λυπᾶμαι τίς νοικοκυρές

ἔτσι πού ἀγωνίζονται
κάθε πρωί νά διώχνουν ἀπ' τό σπίτι τους τή σκόνη,
σκόνη, ὕστατη σάρκα τοῦ ἄσαρκου(...)

Και κάπως έτσι κατάλαβα πως  μπορεί η σκόνη να γίνει πρωταγωνίστρια στο ποιητικό σύμπαν...ήταν φανερό, μου έλειπε η εμπειρία κι ίσως ίσως και μερικά χαστουκάκια από αυτά που τόσο εύστοχα δίνει πότε πότε η ζωή.
Άρχισα να σε μελετώ πιο προσεκτικά...και να διαπιστώνω πόσο εύστοχη ήσουν...λιτή, επιγραμματική, καίρια κυριολεκτούσα...ακόμη κι όταν με τις λεκτικές σου υπερβάσεις προκαλούσες αμηχανία. 

Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολύ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικός ἀριθμός
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

Μπορεί και να ένιωσα και εγώ ανυπεράσπιστη, ποιος ξέρει , και να βρήκα καταφύγιο στην ποίησή σου. 

Σήμερα το διαδίκτυο έχει γεμίσει από σένα...εικόνες, συνεντεύξεις, αποσπάσματα από τα ποιήματα σου...σημεία των καιρών.
Τι κρίμα να θυμόμαστε τους ποιητές μόνο στο φευγιό τους

                                                                                                               Καλό σου ταξίδι


Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2020

Η κυρία πρόεδρος...

Σήμερα το "σγουρολόγιο" θα πολιτικολογήσει , πράγμα που συνήθως δεν κάνει , αλλά είναι οι μέρες τέτοιες , που είναι δύσκολο να αποφύγεις το σχολιασμό των λεγόμενων πολιτικών ζητημάτων.
Αν και πρέπει να προσθέσω εδώ ότι κάθε τι που έχει να κάνει με την καθημερινότητα , τις συμπεριφορές και τις ιδέες μας είναι πολιτικό με την ευρύτερη έννοια του όρου.

Μιλώντας , όμως , σήμερα για πολιτικολογία εννοώ την ενασχόληση με ένα ζήτημα που αφορά την πολιτική ζωή του τόπου μας και τη λειτουργία του πολιτεύματός μας. Και για να μην ξεχνιόμαστε να θυμίσω ότι το πολίτευμα της Ελλάδας μετά και το δημοψήφισμα του 1974 είναι η προεδρευόμενη δημοκρατία.

Η εκλογή προέδρου της δημοκρατίας , λοιπόν ,  είναι το σημερινό μας θέμα.

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας στην Ελλάδα είναι ένα πρόσωπο με διακοσμητικό περισσότερο και λιγότερο με ουσιαστικό χαρακτήρα...ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να μας πείσουν οι απανταχού επαΐοντες. Διακοσμητικός ή μη , δεν παύει να είναι ο κορυφαίος θεσμός της χώρας μας και μια προσωπικότητα που μας εκπροσωπεί σε διεθνή φόρα , σε τελετές , ενώ παράλληλα εποπτεύει και επικυρώνει την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών και του πολιτεύματος εν γένει.

Τις  τελευταίες μέρες πολύ μελάνι χύθηκε και πολλά ρεπορτάζ παρουσιάστηκαν που μιλούν για την προτεινόμενη και μάλλον σίγουρη προς εκλογή για τη συγκεκριμένη θέση  Αικατερίνη Σακελλαροπούλου. Η κυρία Σακελλαροπούλου είναι κορυφαία δικαστικός και μάλιστα πρόεδρος του ΣΤΕ του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου της χώρας μας. Κυρίως , όμως , η κυρία Σακελλαροπούλου είναι γυναίκα.

Τα κανάλια και η κοινή γνώμη επιχαίρουν καθώς , επιτέλους , μετά από τόσα και τόσα χρόνια κοινοβουλευτικού βίου οι Έλληνες αποφάσισαν να επιλέξουν μια γυναίκα για μια τόσο τιμητική θέση. Νέος αέρας , ανανεωμένο προφίλ ...αλληλούια συνέλληνες για την εκλεκτή προεδρίνα μας....

Για μένα , ωστόσο , τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά , ούτε και αυτονόητα.
Το φύλο ή και η σεξουαλική προτίμηση ακόμη δεν είναι κριτήριο επιλογής για θέσεις τέτοιας βαρύτητας , όσο αυτή του προέδρου της δημοκρατίας. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα , αλλά τι άνθρωπος είσαι , τι εκπροσωπείς και τι έχεις υπηρετήσει στην πορεία της ζωής σου.

Θεωρώ τουλάχιστον υποκριτική λοιπόν την συζήτηση γύρω από το φύλο του προέδρου της δημοκρατίας , όταν στη χώρα μας το γυναικείο φύλο ακόμη αναζητά την ουσιαστική ισότητα και σεβασμό , τόσο από την κοινωνία όσο και από την πολιτεία και τους θεσμούς της. Πρόσφατο και λυπηρό παράδειγμα οι διαφημίσεις στο μετρό της Αθήνας με τα μηνύματα περί αμβλώσεων.

Ως προς το ίδιο το πρόσωπο λοιπόν και όχι το φύλο του έχω να παρατηρήσω τα εξής:

  • Προσωπική μου επιλογή θα ήταν ένα πρόσωπο κατεξοχήν πολιτικό , ένας άνθρωπος δηλαδή που έχει υπάρξει βουλευτής , υπουργός ή και πρωθυπουργός , διότι αισθάνομαι ότι η θέση του προέδρου απαιτεί άνθρωπο "ψημμένο" στην πολιτική και δεν είναι θέση δημοσίων σχέσεων.

  • Η επιλογή από τον δικαστικό κλάδο με βρίσκει , επίσης , αντίθετη καθώς , ειδικά αυτά τα τελευταία χρόνια της κρίσης , ο κλάδος αυτός ασχολήθηκε και αγωνίστηκε μόνο για τα δικά του συμφέροντα , τα οποία και εξασφάλισε....ενώ αδιαφόρησε για την γενικότερη οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση  του απλού λαού.

  • Μελετώντας το βιογραφικό της κας Σακελλαροπούλου δεν μπόρεσα παρά να προσέξω ότι προέρχεται από οικογένεια ανώτερων δικαστικών και μάλιστα ο πατέρας της είχε υπάρξει αρεοπαγίτης και μέλος του ειδικού δικαστηρίου την εποχή Κοσκωτά. Προσωπική μου και πάλι επιλογή θα ήταν ένα πρόσωπο αυτοδημιούργητο που να μην έχει πίσω του καμιά οικογενειακή παράδοση....θα μου πείτε πως ψάχνω ψύλλους στα άχυρα , καθώς το μισό περίπου των πολιτικών στην Ελλάδα είναι παιδιά του μπαμπά ή της μαμάς τους....

  • Από τους δημοσιογράφους θα περίμενα εγκυρότερη ενημέρωση περί των πεπραγμένων και των αποφάσεων της κας Σακελλαροπούλου σε σχέση με σπουδαία νομικά ζητήματα που χειρίστηκε και τις αποφάσεις που τυχόν πήρε.

  • Τέλος , πιστεύω πως πραγματικά έχει έρθει η ώρα να ψηφίζει ο ίδιος ο λαός για τον πρόεδρο του μέσα από μια σειρά προσώπων που με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τα κόμματα της εκάστοτε Βουλής θα του προτείνουν , έτσι ώστε να πάψει η καμαρίλα , η άνευ λόγου συζήτηση και οι κάτω από το τραπέζι συμφωνίες...δεν μας ταιριάζουν και δεν μας αξίζουν επίσης.


Κατά τα άλλα εύχομαι στην κα Σακελλαροπούλου να τιμήσει το αξίωμα του Προέδρου της ελληνικής δημοκρατίας και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και της διεθνούς συγκυρίας που είναι έντονα ταραγμένη.

Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2019

Σερπεντζές

Στο τελευταίο εξάμηνο της σχολής ανακαλύψαμε μέσα από το μάθημα της τοπογραφίας -
ανασκαφικής
πως ό,τι πατάγαμε στην Αθήνα έκρυβε από κάτω του τόνους ιστορίας....τι ενθουσιασμός...τι έπαρση...αλλά χρειαζόταν και κάποιος να τη μοιραστείς αυτή την χαρά της ανακάλυψης...

Βρήκα το θύμα του αρχαιογνωστικού οίστρου μου εύκολα...ήταν η μητέρα μου.
Της υποσχέθηκα βόλτα και ξενάγηση στην νότια κλιτύ της Ακρόπολης κι ένα ανοιξιάτικο πρωινό βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο του Διονυσιακού θεάτρου της Αθήνας.
Ούτε ξέρω πόσα της είπα...την γύρισα από δω , την γύρισα από κει...μέχρι το Ηρώδειο φτάσαμε και την στοά του Ευμένους.

Εκεί πλέον ξεσπάθωσα...
"Εδώ βρισκόταν ο περίφημος σερπεντζές " της είπα..."ένα αυτοσχέδιο τείχος που δημιουργήθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια από τα ερείπια της στοάς του Ευμένους και του Ηρωδείου. Στην επανάσταση αναφέρεται από τον Μακρυγιάννη...γύρω του δόθηκαν μάχες στην διάρκεια της πολιορκίας της Ακρόπολης".

Ήμουν τόσο περήφανη για το επιμορφωτικό μου έργο...

Αργότερα , κάτσαμε σε εκείνη την ωραία καφετέρια , που πλέον δεν υπάρχει , δίπλα στο εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη...και άρχισε η ιερά εξέτασις....
Ρώταγα για να επιβεβαιώσω αν το δόλιο μου θύμα είχε εμπεδώσει όσα του είπα....
Η μητέρα μου κόμπιαζε..."αχ βρε παιδί μου ,ναι , κάπως μου το είπες , αλλά δεν το θυμάμαι. καλά...χορηγικό μνημείο του ....."
"Αμάν ρε μάνα , τώρα στα έλεγα!!!" είχα χάσει την υπομονή μου..."τουλάχιστον πες μου πως λεγόταν το μεσαιωνικό τείχος στην περιοχή του Ηρωδείου...."
"Αχ , ναι , βρε Καλλιόπη , να δεις ....έχει ένα περίεργο όνομα....Σερμπέτι...Σερμπαντίνα...."
"Σερπεντζές ΜΑΜΑ....ΣΕΡΠΕΝΤΖΕΣ!!!!"

Κάθε φορά που θέλω να πάρω ανάσα ανεβαίνω στου Μακρυγιάννη κι επισκέπτομαι τη νότια πλαγιά της Ακρόπολης...είναι πανέμορφη , καταπράσινη , μοναδική. 
Τα έργα αποκατάστασης συνεχίζονται και οι τουρίστες έχουν πληθύνει.
Καμιά φορά ξεχνιέμαι χαζεύοντας κι αναπολώ....σα να τις βλέπω ακόμη μπροστά μου να περιδιαβαίνουν το χώρο και να μιλούν:

"Πώς είπαμε το τείχος μαμά:"
"Κάτσε βρε παιδί μου , μη φωνάζεις , το ξέχασα..."
"Σερπεντζές μαμά...σερπεντζές..."