Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο για την χαμένη τιμή του ελληνικού δημόσιου σχολείου

Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '90 που οι πρώτες καταλήψεις στα σχολεία έκαναν την εμφάνισή τους.  Ήταν μια καινούργια για την εποχή πρακτική που επικροτήθηκε από την κεντροαριστερά και έγινε ανεκτή από την δεξιά , η οποία ανέκαθεν φοβόταν την ρετσινιά της καταστολής και της αστυνομοκρατίας.

Η Ελλάδα ξαναζούσε ένδοξες ημέρες, οι γονείς δεν φαίνονταν να αντιδρούν ιδιαίτερα , πολλοί μάλιστα πήγαιναν φαγητό και ρούχα στα παιδιά τους που ξημεροβραδιάζονταν στα σχολεία , "περιφρουρώντας" την κατάληψη... 

 

Όταν οι καταλήψεις λάβαιναν τέλος, τα σχολεία κτηριακά ήταν για κλάματα από τις καταστροφές και τις λεηλασίες. Οι μαθητές ισχυρίζονταν ότι οι ίδιοι δεν έκαναν τίποτε και έφταιγαν οι περίφημοι "εξωσχολικοί". Ωστόσο, όπως όλοι γνωρίζουμε, για να μπει ο λύκος στο μαντρί , κάπου θα βρει μια τρύπα...

Οι συνέπειες της κουλτούρας των καταλήψεων ήταν τραγικές. Όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα , έκαναν φροντιστήριο και προχωρούσαν την ύλη τους , εν όψει και των Πανελληνίων εξετάσεων, ενώ οι υπόλοιποι έχαναν έδαφος, καθώς το σχολείο δεν μπορούσε να καλύψει τα κενά που δημιουργούνταν.

Ταυτόχρονα η κατάληψη έγινε κάτι σαν θεσμός...σαν έθιμο μαθητικό πατροπαράδοτο. Κάθε μαθητής που σέβεται τον εαυτό του , πρέπει να έχει στο ενεργητικό του ώρες παρουσίας σε περιφρουρήσεις και καταλήψεις.Εξάλλου, θεωρήθηκε αποδεκτό και ηθικά επαινετέο να καταπατάς την νομιμότητα καταλαμβάνοντας δημόσιους χώρους και μετατρέποντάς τους σε αχούρια σε χρόνο dt!!!

Αυτές τις μέρες βλέπουμε πάλι το φαινόμενο να αναζωπυρώνεται...σχολεία κλείνουν με αίτημα την κατάργηση της μάσκας, την πραγματοποίηση εκδρομών και περιπάτων αλλά και την μείωση του αριθμού των μαθητών στα τμήματα.

Το υπουργείο προς το παρόν κρατά σιγήν ιχθύος...η κυβέρνηση κρύβει τις τραγικές ελλείψεις της πίσω από τον λόγο της Επιστήμης, η αντιπολίτευση μάλλον υποστηρίζει τα όσα συμβαίνουν και εκμεταλλεύεται την εφηβική ανωριμότητα και τον νεανικό παρορμητισμό. Οι γονείς  διχασμένοι κι αυτοί φαίνεται να μην έχουν αντιληφθεί την σοβαρότητα της κατάστασης και αφήνουν τα παιδιά τους να εκτονωθούν.

Ενδεχομένως αυτή η εκτόνωση να βλάψει την υγεία τους και την υγεία των συμπολιτών τους, αλλά αυτό έρχεται τελευταίο...δυστυχώς. Η  ελληνική κοινωνία φαίνεται να μην έχει πειστεί για την ορθότητα των μέτρων και αφήνει τα παιδιά να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Τι να πει κανείς γι' αυτή την ανεύθυνη και επικίνδυνη στάση;

Τι θα ήθελαν να δουν, για να πειστούν οι αρνητές των μέτρων που ξεσηκώνουν τα παιδιά και τα αφήνουν μετά στην μοίρα τους; Τις εκατόμβες της Ιταλίας;

Και μέσα σε όλο αυτό το σκοτεινό σκηνικό οι καθηγητές για ακόμη μια φορά καλούνται να παίξουν το ρόλο τους...ποιο ρόλο αλήθεια; Να φυλάνε καραούλι τα ξημερώματα για να μην κλειδωθούν τα σχολεία με αλυσίδες; Να κόβουν με κόφτες τις αλυσίδες και να τους υβρίζουν πανηγυρικά οι μαθητές τους , που την επόμενη μέρα θα τους ξανασυναντήσουν στην τάξη; Να δέχονται την υψηλή κριτική των γονέων και των κηδεμόνων; Να τρώνε ξύλο; Να μηνύονται; Να συμμορφώνονται στις παραινέσεις του υπουργείου που παίζει το παιχνίδι του μαστίγιου και του καρότου, όταν δεν στρουθοκαμηλίζει μοιράζοντας παγουρίνα;

Για μένα όλα αυτά ένα δείχνουν και ένα σηματοδοτούν...την απαξίωση του δημόσιου σχολείου ως χώρου μόρφωσης, κοινωνικοποίησης και αλληλεγγύης. Κι είναι πολλοί αυτοί που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα γι'αυτή την κατάντια, όμως από τις θέσεις τους δεν έκαναν τίποτε , για να βάλουν ένα φρένο στον κατήφορο που έχουμε πάρει.

Για την Αγία Σοφία...μια αφορμή αυτογνωσίας

Τις τελευταίες μέρες η επικαιρότητα έχει πλημμυρίσει από τις ειδήσεις τις σχετικές με την απόφαση της γείτονος χώρας , της Τουρκίας, και των δικαστικών και πολιτικών θεσμών της να μετατρέψει την Αγία Σοφία από μουσείο σε τζαμί.

Είναι λυπηρό το γεγονός πως οι Τούρκοι εξακολουθούν να αισθάνονται την ανάγκη μετά από πολλούς αιώνες να επιβεβαιώνουν την παρουσία τους με αυτό τον τρόπο στην περιοχή της Μικράς Ασίας και του Αιγαίου...δηλώνοντας δηλαδή πως είναι κατακτητές...
Μάλλον αισθάνονται πάντα την ανασφάλεια του ξένου, αυτού που ξέρει πως κατά βάθος δεν ανήκει στον τόπο που κατοικεί και με τη βία προσπαθεί να δηλώσει πως είναι παρών!!!

Φυσικά μεγάλη κουβέντα θα μπορούσε να γίνει και για τα γεωστρατηγικά σχέδια της Τουρκίας που εν έτει 2020 αναθυμάται και προσπαθεί να αναβιώσει το οθωμανικό της παρελθόν καταδικάζοντας την πολιτική του Κεμάλ , που προσπάθησε να εκσυγχρονίσει και εξευρωπαΐσει ό,τι απόμεινε από την οθωμανική αυτοκρατορία.

Σκοπός μου όμως δεν είναι να προβώ σε ένα ακόμη ψυχογράφημα των γειτόνων, ούτε σε μια πολιτική ανάλυση...θα προτιμούσα να ασχοληθώ με τα του οίκου μου.
Για μας λοιπόν τους Νεοέλληνες έχω δυο τρία πράγματα να σκεφτώ και να εκφράσω με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες.

Είναι τουλάχιστον δείγμα σχιζοφρένειας από τη μια να ωρύεσαι και να φωνασκείς για την Αγία Σοφία και τους "παλιοτουρκαλάδες" και από την άλλη να τρέχεις πρώτος και καλύτερος για διακοπές και ψώνια στην γειτονική χώρα.

Είναι υποκρισία να μιλάς για έλλειψη σεβασμού προς ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς και συ   ο ίδιος ως πολιτεία να αφήνεις να ρημάζουν ξωκλήσια και βυζαντινά μνημεία που βρίσκονται σχεδόν δίπλα στην πρωτεύουσα σου...μετά την τελευταία περιήγηση μου στον Βοτανικό και την περιοχή του Ελαιώνα διαπίστωσα από κοντά τι σημαίνει απονιά και έλλειψη σεβασμού!!!

Είναι δείγμα έλλειψης ιστορικής σκέψης και μνήμης να μην αναγνωρίζεις ότι αυτό που κάνουν τώρα οι Τούρκοι στην Αγία Σοφία, το είχαν κάνει αιώνες πριν οι Βυζαντινοί στον Παρθενώνα και σε άλλους αρχαίους ναούς, τους οποίους μετέτρεψαν σε χριστιανικούς, ώστε και δαπάνες να γλιτώσουν και να εμπεδώσουν την νέα τους θρησκεία, τον Χριστιανισμό.

Τέλος, είναι γελοίο να κάνεις το παλικάρι της φακής μιλώντας για προφητείες και ιστορικά πεπρωμένα , όταν η παγκοσμιοποίηση και η πολυπολιτισμικότητα , που de facto έχεις αποδεχτεί και υιοθετήσει , σε οδηγούν σε άλλες πολιτικές και σχεδιασμούς.

Υπάρχουν τρόποι να λάβει η Τουρκία απάντηση για όσα πράττει τον τελευταίο καιρό...αρκεί να είμαστε σοβαροί και να ξέρουμε τι θέλουμε. Πρώτα, όμως,  οφείλουμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να δούμε τους εαυτούς μας...

Για μια Ελένη

Είχα κάποτε και 'γω μια Ελένη.
Ήταν όμορφη...πως θα μπορούσε να μην είναι; Το λέει το όνομά της πως είναι λαμπερή...λαμπερή σαν την σελήνη με την οποία μάλλον μοιράζονται ετυμολογικά κοινή ρίζα.
Μη σας πω και με τους Έλληνες...
Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά το πιο Ελληνικό γυναικείο όνομα είναι το Ελένη.

Ύστερα ήταν και η σπουδαία της πρόγονος, η ωραία Ελένη, αυτή για της οποίας την ομορφιά πλήθος χάθηκαν οι άνδρες στην Τροία.
Εκείνη βέβαια την φαντάζονταν οι περισσότεροι ξανθιά και γαλανομάτα...η δικιά μου ήταν μελαχρινή. Και σίγουρα δεν ήταν γόησσα, όπως η Ελένη του Μενέλαου. Ήταν η  Ελένη της διπλανής πόρτας, η καλή σύζυγος, η τρυφερή μητέρα, η κυρά του σπιτιού.

Είχα κάποτε και 'γω μια Ελένη.
Αλλά δεν της έμοιασα, ούτε στην εμφάνιση, ούτε στον χαρακτήρα.
Την αγαπούσα όμως. Την αγαπούσα πολύ.

Κι ο Μάιος ήταν ο μήνας της. Έπαιρνε τα λουλούδια της πρώτα στην γιορτή της μητέρας και μετά ξανά στα γενέθλια της και τέλος στην γιορτή της. Ο Μάιος ανέδιδε από παντού το άρωμά της.

Όπως όλα τα όμορφα πλάσματα δεν γέρασε ποτέ.

Στο μυαλό μου είναι πάντα νέα, ζωντανή και δραστήρια, τρυφερή και πεισματάρα. Έτοιμη να μου φτιάξει καφέ και να με ρωτήσει για το σχολείο.
"Μαμά, μεγάλωσα κι ακόμη για το σχολείο σου μιλώ...παρέμεινα αιωνίως μαθήτρια αεί διδασκόμενη".

Καμιά φορά την βλέπω στον ύπνο μου και ξυπνάω με αυτή την χαρμολύπη που συνοδεύει πάντα τα όνειρα που βλέπουμε με κείνους από τους αγαπημένους μας που δεν βρίσκονται πια κοντά μας.

Είχα κάποτε και 'γω μια Ελένη...

Άκανθος

Αυτές τις μέρες της καραντίνας βγαίνω συχνά να περπατήσω στην πόλη μου και καθώς είναι άνοιξη δεν μπορώ παρά να θαυμάσω τα χρώματα και τα αρώματα που πλημμυρίζουν τον τόπο. Κι αυτό ακόμη και σε ένα κατεξοχήν κομμάτι του αστικού ιστού, τέτοιο που είναι και η Καλλιθέα.

Η Καλλιθέα είναι μια περιοχή μεταξύ Φαλήρου και Ιλισού, στην πραγματικότητα χωρίστηκε και ορίζεται με βάση δυο κεντρικούς οδικούς άξονες, την Συγγρού και την Θησέως. Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε εδώ κάποιος αθηναϊκός δήμος, καθώς η περιοχή ήταν μάλλον χέρσα και βαλτώδης λόγω του Φαληρικού αλίπεδου...

Οι καιροί όμως αλλάζουν και στα νεότερα χρόνια, τον 19ο αι, στην Καλλιθέα δημιουργήθηκε ένας πρότυπος οικισμός. Τα όμορφα σπίτια της είχαν αυλές και κήπους και ήταν κατοικίες πλούσιων αστών και λογοτεχνών που την προτίμησαν για την ωραία θέα της, αλλά και την κομβική της θέση μεταξύ Αθήνας και Πειραιά.

Από όλα αυτά ελάχιστα πράγματα έχουν μείνει όρθια στην σύγχρονη Καλλιθέα. Η αντιπαροχή της έδωσε το τελικό χτύπημα, όπως και σε όλη την υπόλοιπη Αθήνα.


Όμως, εγώ είμαι από τους ρομαντικούς εκείνους που πιστεύουν ότι ο τόπος διατηρεί τη μνήμη του ζωντανή και θα σας το αποδείξω!
Θα σας μιλήσω για τις άκανθες της Καλλιθέας οι οποίες συγγενεύουν πολύ και δεν βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τις "ξαδέλφες" τους στον αρχαιολογικό χώρο της Αγοράς.
Είμαι σίγουρη πως κάποτε όλη η περιοχή που ορίζεται μεταξύ Θησείου και Καλλιθέας θα είχε μπόλικες από δαύτες...

Η άκανθα λοιπόν είναι ένα φυτό που το συναντάμε και με τις ονομασίες "μελάμφυλλον" και "αρκουδόβατος". Για το "μελάμφυλλον" έχω εξήγηση προφανή...έχει μεγάλα, πλατιά και σκούρα πράσινα φύλλα...για τον "αρκουδόβατο" δε θέλω να εκφέρω άποψη...λέτε να προτιμούσαν αυτόν τον βάτο και οι αρκούδες;

Οι αρκούδες δεν ξέρω, σίγουρα όμως ο Καλλίμαχος τον προτίμησε, όταν τον είδε σε όλη του την ομορφιά να έχει φυτρώσει και να πλαισιώνει υπέροχα ένα καλάθι με παιχνίδια που είχαν αφήσει στον τάφο ενός μικρού κοριτσιού οι γονείς του. Ο γλύπτης αυτός εμπνεύστηκε βλέποντας την άκανθα το κορινθιακό κιονόκρανο, το πιο περίτεχνο και εντυπωσιακό από τα τρία είδη κιονοκράνων.


Κάθε φορά που συναντάω άκανθες στους περιπάτους μου νιώθω μια κρυφή χαρά και συγκίνηση, γιατί μέσα στην ταπεινότητα τους κρύβεται ομορφιά και ιστορία αιώνων.

Η Άνοιξη της καραντίνας

Όλο αυτόν τον καιρό που ζούμε την Άνοιξη της καραντίνας σκέφτηκα πολλές φορές να γράψω κάτι, αλλά δίστασα. Κι αυτό γιατί κάθε μέρα βομβαρδιζόμαστε κυριολεκτικά από αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, ειδήσεις, που μετά από λίγο ανατρέπονται από άλλες κοκ.
Ως φιλόλογος δίδασκα πάντα στους μαθητές και τις μαθήτριές μου ότι ζούμε την εποχή της υπερπληροφόρησης που τελικά καταντά παραπληροφόρηση, είναι τώρα όμως που κατάλαβα για ποιο πράγμα τους μιλούσα.

Είναι αλήθεια πως ανήκω στους τυχερούς και γι' αυτό δεν θέλω να λέω πολλά. Βρίσκομαι στο σπίτι μου, στην ηρεμία μου, δεν έχω χάσει τη δουλειά μου, όπως άλλοι συνάνθρωποί μου, ούτε πολύ περισσότερο την υγεία και την ζωή μου.
Ο άνθρωπος προσαρμόζεται και στις χειρότερες καταστάσεις, στις πιο ανοίκειες ακόμη και απάνθρωπες. Συνηθίζει και επιβιώνει...μια από τις  αρετές του.

Κάθε φορά, ωστόσο, που βγαίνω για να κάνω μια σύντομη βόλτα νιώθω τόση νοσταλγία για όλα όσα αυτή η καραντίνα μου έχει στερήσει.
Τη θάλασσα που λατρεύω, τα ψηλά βουνά που αξιώθηκα να περπατήσω, τους ΦΙΛΟΥΣ μου και τους συναδέλφους μου, τους μαθητές μου...

Παρατηρώ, επίσης, συμπεριφορές και στάσεις. Είναι αλήθεια πως στα δύσκολα φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Ποιος ξέρει; Ίσως από αυτή την ιστορία να βγούμε λίγο πιο σοφοί...αν έχουμε ανοιχτή καρδιά και μυαλό στο κεφάλι μας.

Θέλω να ευχηθώ σε όλους τους διαδικτυακούς αλλά και πραγματικούς μου φίλους
  Καλή ανάσταση και καλή λευτεριά.

Άλλες γενιές περάσαν πολύ χειρότερα από τη δική μας...εμείς θα μείνουμε στην ιστορία ως η γενιά της καραντίνας....

Μανώλης Γλέζος

Δεν πρέπει να θρηνούμε σήμερα για τον θάνατο του Μανώλη Γλέζου. Πλήρης ημερών και εμπειριών, με μια ζωή γεμάτη ιδεαλισμό και αγώνα ο Μανώλης Γλέζος δεν έχει ανάγκη επικήδειων και θρήνων.
Είμαι σίγουρη πως αν μπορούσε να μας πει κάτι από κει που βρίσκεται, θα ήταν στο ξόδι του να γελάμε, να τραγουδάμε και να χορεύουμε.

Δυστυχώς βέβαια στις δύσκολες στιγμές που περνάμε ως χώρα και ως άνθρωποι δεν θα μπορέσουμε  να τον συνοδέψουμε όπως του πρέπει στην τελευταία του κατοικία. Αλλά πάλι μπορεί έτσι να είναι και καλύτερα...χόρτασε η ψυχή μας από παράτες και μεγάλα λόγια κάθε φορά που αποχαιρετάμε τέτοιους Ανθρώπους. Ας τους αφήσουμε στην σεμνότητα και στην ησυχία τους...

Ο Μανώλης Γλέζος έγινε πολύ νωρίς σύμβολο κατεβάζοντας τη ναζιστική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Όμως δεν νομίζω ότι ποτέ αναπαύτηκε στις δάφνες του, ούτε και υπήρξε άνθρωπος δογματικός και δύστροπος, περιχαρακωμένος σε λόγια "κομμένων κεφαλών" και εντολές που δεν συμφωνούσαν με τα πιστεύω του.

Για μένα πέρα και πάνω από όλα υπήρξε ένας όμορφος Άνθρωπος, ένας φωτεινός Κυκλαδίτης που τίμησε με κάθε τρόπο την Νάξο, την ιδιαίτερη πατρίδα του αλλά και την Ελλάδα ολόκληρη.
Θα δανειστώ εδώ κάποια λόγια του ίδιου από το βιβλίο του "Η συνείδηση της πετραίας γης - Κυκλαδογραφές"

"Κυκλάδα
σπείρα,σύμπλεγμα,πατρίδα μήτρα.
Στις παρυφές του φωτός σου,
σ' όλες τις ακτογραμμές της ύπαρξης,
εκεί που μάχονται και φιλιώνουν
τα κύματα των ονείρων και των αισθήσεων,
άγγιξα την ύπαρξη της συνείδησης,
πήρα το νιώσμα του είναι μου, 
αισθάνθηκα να υπάρχω"

Καλό σου ταξίδι

Αντί αποχαιρετισμού

Αγαπημένη μου Κική

συχώρεσε μου την οικειότητα - δεν είχα την τύχη ποτέ να σε συναντήσω...κι όμως είναι σα να σε γνωρίζω από καιρό...σα να σε βλέπω την ώρα που στοχαζόσουν και "γεννούσες" τα ποιήματά σου, τέκνα της μοναξιάς και χαρμολύπης , που μόνο η ζωή μπορεί να μας προσφέρει.

Θα σου πω την αμαρτία μου...δεν σε ήξερα από πάντα. Είχα μεγαλώσει με άλλες φωνές...πιο παραδοσιακές...και φυσικά αντρικές. Ξαφνικά , πρωτόβγαλτη φιλόλογος στα φροντιστήρια βρέθηκα να αντιμετωπίζω την ποίησή σου και μάλιστα ως αντικείμενο προς εξέταση...
Στην αρχή ένιωθα αμηχανία...μετά σχολίαζα αρνητικά την επιλογή του υπουργείου να εντάξει ποιήματά σου στην διδακτέα ύλη...βλέπεις, νόμιζα πως η ποίηση θέλει πολύ χρόνο, για να έρθει η ώρα της αναγνώρισης και της αποδοχής.

Όμως η μεγάλη ποίηση δεν έχει ανάγκη ούτε από τις κρίσεις των επαϊόντων, ούτε από τα σχολικά ανθολόγια, ούτε καν από τα βραβεία...ματαιότητες κοσμικές.
Θυμάμαι μια μέρα διάβασα στη μητέρα μου ένα ποίημά σου...τη σκόνη....κι εκείνη δάκρυσε.

Λυπᾶμαι τίς νοικοκυρές
ἔτσι πού ἀγωνίζονται
κάθε πρωί νά διώχνουν ἀπ' τό σπίτι τους τή σκόνη,
σκόνη, ὕστατη σάρκα τοῦ ἄσαρκου(...)

Και κάπως έτσι κατάλαβα πως  μπορεί η σκόνη να γίνει πρωταγωνίστρια στο ποιητικό σύμπαν...ήταν φανερό, μου έλειπε η εμπειρία κι ίσως ίσως και μερικά χαστουκάκια από αυτά που τόσο εύστοχα δίνει πότε πότε η ζωή.

Άρχισα να σε μελετώ πιο προσεκτικά...και να διαπιστώνω πόσο εύστοχη ήσουν...λιτή, επιγραμματική, καίρια κυριολεκτούσα...ακόμη κι όταν με τις λεκτικές σου υπερβάσεις προκαλούσες αμηχανία. 

Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολύ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικός ἀριθμός
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

Μπορεί και να ένιωσα και εγώ ανυπεράσπιστη, ποιος ξέρει , και να βρήκα καταφύγιο στην ποίησή σου. 

Σήμερα το διαδίκτυο έχει γεμίσει από σένα...εικόνες, συνεντεύξεις, αποσπάσματα από τα ποιήματα σου...σημεία των καιρών.

Τι κρίμα να θυμόμαστε τους ποιητές μόνο στο φευγιό τους

                                                                                                               Καλό σου ταξίδι

Η κυρία πρόεδρος...

Σήμερα το "σγουρολόγιο" θα πολιτικολογήσει , πράγμα που συνήθως δεν κάνει , αλλά είναι οι μέρες τέτοιες , που είναι δύσκολο να αποφύγεις το σχολιασμό των λεγόμενων πολιτικών ζητημάτων.
Αν και πρέπει να προσθέσω εδώ ότι κάθε τι που έχει να κάνει με την καθημερινότητα , τις συμπεριφορές και τις ιδέες μας είναι πολιτικό με την ευρύτερη έννοια του όρου.

Μιλώντας , όμως , σήμερα για πολιτικολογία εννοώ την ενασχόληση με ένα ζήτημα που αφορά την πολιτική ζωή του τόπου μας και τη λειτουργία του πολιτεύματός μας. Και για να μην ξεχνιόμαστε να θυμίσω ότι το πολίτευμα της Ελλάδας μετά και το δημοψήφισμα του 1974 είναι η προεδρευόμενη δημοκρατία.

Η εκλογή προέδρου της δημοκρατίας , λοιπόν ,  είναι το σημερινό μας θέμα.

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας στην Ελλάδα είναι ένα πρόσωπο με διακοσμητικό περισσότερο και λιγότερο με ουσιαστικό χαρακτήρα...ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να μας πείσουν οι απανταχού επαΐοντες. Διακοσμητικός ή μη , δεν παύει να είναι ο κορυφαίος θεσμός της χώρας μας και μια προσωπικότητα που μας εκπροσωπεί σε διεθνή φόρα , σε τελετές , ενώ παράλληλα εποπτεύει και επικυρώνει την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών και του πολιτεύματος εν γένει.

Τις  τελευταίες μέρες πολύ μελάνι χύθηκε και πολλά ρεπορτάζ παρουσιάστηκαν που μιλούν για την προτεινόμενη και μάλλον σίγουρη προς εκλογή για τη συγκεκριμένη θέση  Αικατερίνη Σακελλαροπούλου. Η κυρία Σακελλαροπούλου είναι κορυφαία δικαστικός και μάλιστα πρόεδρος του ΣΤΕ του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου της χώρας μας. Κυρίως , όμως , η κυρία Σακελλαροπούλου είναι γυναίκα.

Τα κανάλια και η κοινή γνώμη επιχαίρουν καθώς , επιτέλους , μετά από τόσα και τόσα χρόνια κοινοβουλευτικού βίου οι Έλληνες αποφάσισαν να επιλέξουν μια γυναίκα για μια τόσο τιμητική θέση. Νέος αέρας , ανανεωμένο προφίλ ...αλληλούια συνέλληνες για την εκλεκτή προεδρίνα μας....

Για μένα , ωστόσο , τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά , ούτε και αυτονόητα.
Το φύλο ή και η σεξουαλική προτίμηση ακόμη δεν είναι κριτήριο επιλογής για θέσεις τέτοιας βαρύτητας , όσο αυτή του προέδρου της δημοκρατίας. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα , αλλά τι άνθρωπος είσαι , τι εκπροσωπείς και τι έχεις υπηρετήσει στην πορεία της ζωής σου.

Θεωρώ τουλάχιστον υποκριτική λοιπόν την συζήτηση γύρω από το φύλο του προέδρου της δημοκρατίας , όταν στη χώρα μας το γυναικείο φύλο ακόμη αναζητά την ουσιαστική ισότητα και σεβασμό , τόσο από την κοινωνία όσο και από την πολιτεία και τους θεσμούς της. Πρόσφατο και λυπηρό παράδειγμα οι διαφημίσεις στο μετρό της Αθήνας με τα μηνύματα περί αμβλώσεων.

Ως προς το ίδιο το πρόσωπο λοιπόν και όχι το φύλο του έχω να παρατηρήσω τα εξής:

• Προσωπική μου επιλογή θα ήταν ένα πρόσωπο κατεξοχήν πολιτικό , ένας άνθρωπος δηλαδή που έχει υπάρξει βουλευτής , υπουργός ή και πρωθυπουργός , διότι αισθάνομαι ότι η θέση του προέδρου απαιτεί άνθρωπο "ψημμένο" στην πολιτική και δεν είναι θέση δημοσίων σχέσεων.

• Η επιλογή από τον δικαστικό κλάδο με βρίσκει , επίσης , αντίθετη καθώς , ειδικά αυτά τα τελευταία χρόνια της κρίσης , ο κλάδος αυτός ασχολήθηκε και αγωνίστηκε μόνο για τα δικά του συμφέροντα , τα οποία και εξασφάλισε....ενώ αδιαφόρησε για την γενικότερη οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση  του απλού λαού.

• Μελετώντας το βιογραφικό της κας Σακελλαροπούλου δεν μπόρεσα παρά να προσέξω ότι προέρχεται από οικογένεια ανώτερων δικαστικών και μάλιστα ο πατέρας της είχε υπάρξει αρεοπαγίτης και μέλος του ειδικού δικαστηρίου την εποχή Κοσκωτά. Προσωπική μου και πάλι επιλογή θα ήταν ένα πρόσωπο αυτοδημιούργητο που να μην έχει πίσω του καμιά οικογενειακή παράδοση....θα μου πείτε πως ψάχνω ψύλλους στα άχυρα , καθώς το μισό περίπου των πολιτικών στην Ελλάδα είναι παιδιά του μπαμπά ή της μαμάς τους....

• Από τους δημοσιογράφους θα περίμενα εγκυρότερη ενημέρωση περί των πεπραγμένων και των αποφάσεων της κας Σακελλαροπούλου σε σχέση με σπουδαία νομικά ζητήματα που χειρίστηκε και τις αποφάσεις που τυχόν πήρε.

• Τέλος , πιστεύω πως πραγματικά έχει έρθει η ώρα να ψηφίζει ο ίδιος ο λαός για τον πρόεδρο του μέσα από μια σειρά προσώπων που με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τα κόμματα της εκάστοτε Βουλής θα του προτείνουν , έτσι ώστε να πάψει η καμαρίλα , η άνευ λόγου συζήτηση και οι κάτω από το τραπέζι συμφωνίες...δεν μας ταιριάζουν και δεν μας αξίζουν επίσης.

Κατά τα άλλα εύχομαι στην κα Σακελλαροπούλου να τιμήσει το αξίωμα του Προέδρου της ελληνικής δημοκρατίας και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και της διεθνούς συγκυρίας που είναι έντονα ταραγμένη.

Σερπεντζές

Στο τελευταίο εξάμηνο της σχολής ανακαλύψαμε μέσα από το μάθημα της τοπογραφίας -

ανασκαφικής πως ό,τι πατάγαμε στην Αθήνα έκρυβε από κάτω του τόνους ιστορίας....τι ενθουσιασμός...τι έπαρση...αλλά χρειαζόταν και κάποιος να τη μοιραστείς αυτή την χαρά της ανακάλυψης...

Βρήκα το θύμα του αρχαιογνωστικού οίστρου μου εύκολα...ήταν η μητέρα μου.

Της υποσχέθηκα βόλτα και ξενάγηση στην νότια κλιτύ της Ακρόπολης κι ένα ανοιξιάτικο πρωινό βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο του Διονυσιακού θεάτρου της Αθήνας.

Ούτε ξέρω πόσα της είπα...την γύρισα από δω , την γύρισα από κει...μέχρι το Ηρώδειο φτάσαμε και την στοά του Ευμένους.

Εκεί πλέον ξεσπάθωσα...

"Εδώ βρισκόταν ο περίφημος σερπεντζές " της είπα..."ένα αυτοσχέδιο τείχος που δημιουργήθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια από τα ερείπια της στοάς του Ευμένους και του Ηρωδείου. Στην επανάσταση αναφέρεται από τον Μακρυγιάννη...γύρω του δόθηκαν μάχες στην διάρκεια της πολιορκίας της Ακρόπολης".

Ήμουν τόσο περήφανη για το επιμορφωτικό μου έργο...

Αργότερα , κάτσαμε σε εκείνη την ωραία καφετέρια , που πλέον δεν υπάρχει , δίπλα στο εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη...και άρχισε η ιερά εξέτασις....

Ρώταγα για να επιβεβαιώσω αν το δόλιο μου θύμα είχε εμπεδώσει όσα του είπα....

Η μητέρα μου κόμπιαζε..."αχ βρε παιδί μου ,ναι , κάπως μου το είπες , αλλά δεν το θυμάμαι. καλά...χορηγικό μνημείο του ....."

"Αμάν ρε μάνα , τώρα στα έλεγα!!!" είχα χάσει την υπομονή μου..."τουλάχιστον πες μου πως λεγόταν το μεσαιωνικό τείχος στην περιοχή του Ηρωδείου...."

"Αχ , ναι , βρε Καλλιόπη , να δεις ....έχει ένα περίεργο όνομα....Σερμπέτι...Σερμπαντίνα...."

"Σερπεντζές ΜΑΜΑ....ΣΕΡΠΕΝΤΖΕΣ!!!!"

Κάθε φορά που θέλω να πάρω ανάσα ανεβαίνω στου Μακρυγιάννη κι επισκέπτομαι τη νότια πλαγιά της Ακρόπολης...είναι πανέμορφη , καταπράσινη , μοναδική. 

Τα έργα αποκατάστασης συνεχίζονται και οι τουρίστες έχουν πληθύνει.

Καμιά φορά ξεχνιέμαι χαζεύοντας κι αναπολώ....σα να τις βλέπω ακόμη μπροστά μου να περιδιαβαίνουν το χώρο και να μιλούν:

"Πώς είπαμε το τείχος μαμά:"

"Κάτσε βρε παιδί μου , μη φωνάζεις , το ξέχασα..."

"Σερπεντζές μαμά...σερπεντζές..."

Confiteor - Ανατομία του Κακού

Δεν νομίζω ότι το βιβλίο Confiteor του Ζάουμε Καμπρέ χρειάζεται το δικό μου έπαινο , καθώς έχει ήδη από την στιγμή που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2016 συγκεντρώσει πλήθος διακρίσεων και βραβείων. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα το οποίο με αφορμή αλλά και κέντρο αναφοράς ένα περίφημο βιολί  παρουσιάζει ένα πλήθος ανθρώπινων ιστοριών που τέμνονται και δημιουργούν ένα πολύπλοκο και πολλές φορές τραγικό πλέγμα. Η Ιστορία της Ευρώπης φωτίζεται ανάγλυφα  μέσα από τις ιστορίες των κατόχων του βιολιού , ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το ζόφο του Γ '  Ράιχ.

         Δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο , παρά τη δημοφιλία του. Τόσο από τεχνικής απόψεως , όσο και από άποψη περιεχομένου είναι "βαρύ" και θέλει "γερά στομάχια". Ο ήρωας , ένας homo universalis , βασανίζεται από ένα καίριο ερώτημα , που όσο ο χρόνος του μυθιστορήματος κυλά , τόσο εντείνεται:

Ποια είναι η φύση του Κακού;

Και ο ίδιος , φύση αγαθή και ευαίσθητη , άνθρωπος που στερήθηκε την αγάπη και την χαρά της ζωής πέφτει θύμα της κακότητας των συνανθρώπων του.

      Διαβάζοντάς το κανείς  έχει την ευκαιρία να χαρεί την ευρύτητα των γνώσεων του συγγραφέα , την αφηγηματική του δεινότητα αλλά και να προβληματιστεί για μια σειρά από ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη φύση και ο Καμπρέ θέτει εύστοχα και καίρια.

Από τα πιο δυνατά κατά τη γνώμη μου σημεία του μυθιστορήματος είναι οι παράλληλοι και τελικά ταυτιζόμενοι αφηγηματικοί μονόλογοι ενός διαβόητου ιεροεξεταστή  του 16ου αι. και του Ρούντολφ Ες , του διοικητή του Άουσβιτς , που βασανιστικά αναδεικνύουν την διαχρονική διάσταση του Κακού , που ντύνεται κάθε φορά άλλη φορεσιά , για να φέρει μόνο πόνο και καταστροφή.
Εξάλλου , συγκίνηση προκαλεί η αναδρομική αφήγηση ενός επιζώντα από το κολαστήριο του Άουσβιτς , ο οποίος με λόγο λιτό και χωρίς μελοδραματικές υπερβολές παρουσιάζει σε όλο της το "μεγαλείο" τη θηριωδία  που βίωσε ο ίδιος και η οικογένειά του σε αυτό το στρατόπεδο θανάτου.

Επίκαιρο  θέμα όσο ποτέ το Κακό στοιχειώνει τις ζωές μας , καθώς σε πείσμα της τεράστιας πνευματικής και τεχνολογικής προόδου του ανθρώπου συνεχίζει να αποδεικνύει πως , όσο κι αν αυτός έχασε το τρίχωμα , τα μυτερά δόντια και τα ζωώδη του ένστικτα , βαθιά μέσα του ένα ορμέμφυτο τον σπρώχνει στις πιο σκοτεινές και αβυσσαλέες πράξεις.
Κι ίσως το πιο δυσάρεστο  είναι πως ούτε η πνευματική καλλιέργεια ,  η  περίφημη Παιδεία, κατάφεραν να το δαμάσουν.

Ας μην ξεχνάμε πως τα κτήνη που διέπραξαν τις φρικαλεότητες στο Άουσβιτς και στα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν πολλές φορές επιστήμονες και άνθρωποι υψηλής κουλτούρας και πως οι τρόφιμοι οδηγούνταν στο θάνατο υπό τον ήχο κλασικής μουσικής...

Για την Χρύσα και την Μαργαρίτα

Ημέρες βινυλίου...

Το πικάπ στο σαλόνι μας προκαλούσε σοκ και δέος...

Ήταν πάντα βαλμένο σε περίοπτη θέση , καλογυαλισμένο και ντυμένο με την τελευταία λέξη της μόδας....τα σεμεδάκια της μαμάς!
Ήταν ένα λατρευτικό αντικείμενο αφιερωμένο στο θεό της μουσικής...τον Απόλλωνα...ο οποίος βεβαίως είχε  εκμοντερνιστεί στον 20ο αιώνα , είχε αφήσει τη λύρα από καβούκι χελώνας και είχε πιάσει τους δίσκους...τα βινύλια...

Ως παιδί μου έκαναν μεγάλη εντύπωση αυτά τα αγνώστου ταυτότητος δισκοειδή αντικείμενα. Θυμάμαι με πόση προσοχή και με τι λεπτές , χειρουργικές κινήσεις η μητέρα μου έβγαζε το δίσκο από τη θήκη του , τον τοποθετούσε στο πικάπ και ακουμπούσε πάνω του τη βελόνα...ένα ανεπαίσθητο "χρρρρ" και η μουσική πλημμύριζε το σπίτι...

Η μαμά μου ήταν μερακλού και αγόραζε συχνά δίσκους...στη δισκοθήκη μας διαθέτουμε σχεδόν τα πάντα...από Χάρυ Κλυνν μέχρι Ζανέτ Καπούγια και από Ρίτα Σακελλαρίου μέχρι Νάνα Μούσχουρη. Τα απογεύματα συχνά καθόμασταν γύρω από το μαγικό , λατρευτικό αντικείμενο και διασκεδάζαμε με τους δίσκους μας...κλαίγαμε από τα γέλια με τον Χάρυ Κλυνν και συγκινούμασταν μέχρι δακρύων με τη μελοποιημένη ποίηση του Θεοδωράκη.

Ο αδελφός μου είχε μεγάλο σεβντά με τον Γιώργο Νταλάρα...δεν υπήρχε δίσκος του που να μην τον αγόραζε...θέλοντας και μη είχα μάθει απέξω όλα του τα τραγούδια...στο τέλος τον αντιπάθησα...ζούσα υπό καθεστώς Νταλαρικής δικτατορίας...όμως δεν ήμουν η μόνη!

Η μαμά δεν ήθελε κανείς να αγγίζει το πικάπ και έβαζε μυστικά σημάδια που μόνο αυτή αναγνώριζε...όταν καμιά φορά ...σπάνια ...έλειπε από το σπίτι , ο αδελφός μου έτρεχε στα γρήγορα και έβαζε κρυφά δίσκους του Νταλάρα και μεράκλωνε...όταν εκείνη επέστρεφε , είχε βάλει τα πάντα στη θέση τους...ή έτσι τουλάχιστον νόμιζε...
Μα εκείνη που είχε υπολογίσει μέχρι και την τελευταία μοίρα από τη γωνία του σεμεδακίου της  , ήξερε πως αυτό είχε λάθρα μετακινηθεί...τότε ξεκίναγε στο σπίτι πανηγύρι , όχι μουσικό βέβαια , και μας άκουγε όλη η πολυκατοικία!!!

Από τα βινύλια περάσαμε στα CD και από τα CD στο youtube....τίποτε όμως δεν συγκρίνεται με την εποχή εκείνη...που ήμασταν αθώοι και ανοιχτοί σε κάθε τι μαγικό και όμορφο. Κι η μουσική τότε ήταν μαγεία και μυσταγωγία...

Κλείνω τα μάτια και ακούω ακόμη το πικάπ να παίζει στο σαλόνι....

                                                                            Αφιερωμένο στη γενιά του βινυλίου

Φθινόπωρο

Το φθινόπωρο είναι μια εποχή μετάβασης...μια διαδρομή από το άνοιγμα και την ξενοιασιά του καλοκαιριού στο κλείσιμο και στην περισυλλογή του χειμώνα.
Τα πρώτα σύννεφα που σκοτεινιάζουν τον ουρανό , οι πρώτες στάλες της βροχής καθώς και η απαραίτητη ζακετούλα στις βραδινές μας βόλτες μας δείχνουν καθαρά πως ο κύκλος της θερινής ραστώνης ολοκληρώνεται...

Φθίνουν οι οπώρες...μαραίνονται δηλαδή οι καρποί σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης. Τα τελευταία σύκα και σταφύλια μαζεύονται μέσα στο Σεπτέμβρη ή και αρχές Οκτώβρη. Μετά και το περίφημο καλοκαιράκι του Αγίου Δημητρίου η γη παύει να προσφέρει τους καρπούς της...όχι για πολύ όμως...γιατί μέσα στο χειμώνα θα έρθουν άλλες εικόνες και στιγμές να μας παρηγορήσουν για την ομορφιά που χάθηκε.

Είπαμε , όμως...το φθινόπωρο είναι μια μετάβαση...μια εφηβεία...κι όπως δυσκολεύονται οι έφηβοι να κατανοήσουν τι είναι τελικά...να αποχωριστούν την παιδική τους ηλικία και να εισαχθούν στον κόσμο των ενηλίκων , έτσι και το φθινόπωρο φλερτάρει με την παιδικότητα του καλοκαιριού που χάνεται και την αυστηρότητα ενός ενήλικου χειμώνα...

Για μένα η μετάβαση αυτή έχει μια ταυτότητα οσφρητική , μια αίσθηση που πάντα με ακολουθεί και με γοητεύει...είναι η μυρωδιά των νυχτολούλουδων. Ακόμη και στους σκονισμένους και μουντούς δρόμους της Αθήνας , όλο και κάπου θα τη συναντήσεις ...το σούρουπο. Κρύβει μέσα της όλη την αλαφράδα του καλοκαιριού αλλά και την μελαγχολία ενός ηλιοβασιλέματος. Και στις λίγες στιγμές που περνούν , καθώς διασχίζω το πεδίο της , έχω ήδη ταξιδέψει και είμαι μακρυά , πολύ μακρυά ...σε ένα καινούργιο , φωτεινό καλοκαίρι , σε μια επόμενη έκρηξη αισθημάτων και ζωής.


                                                                                                               Καλό Φθινόπωρο 

Όφις...χωρίς κρίνο

Το φίδι είναι ένα ερπετό που σέρνεται πάνω στη γη για χιλιάδες χρόνια.

Καλέ τι λέω; από κτίσεως κόσμου....

Ήταν αραχτό στον Παράδεισο κι έπεισε την χαζοβιόλα την Εύα να φάει το μήλο. Το φίδι την πλήρωσε για τα καλά , αφού ο θεός το καταράστηκε να σέρνεται με την κοιλιά κι όλοι να το κυνηγάνε. Φαίνεται όμως πως το φιδίσιο του κορμί το βοήθησε να τη βγάλει καθαρή , όταν αργότερα έγινε ο κατακλυσμός. Τρούπωσε κι αυτό μέσα στην κιβωτό και την έπεσε για ύπνο....(τα φίδια πέφτουν σε χειμερία νάρκη). Όταν προσάραξε η κιβωτός , σύρθηκε πάλι στη γη και συνέχισε το  έργο του , δαγκώνοντας και χύνοντας το δηλητήριό του, καταπίνοντας αμάσητα ζώα πολύ μεγαλύτερά του, σφίγγοντας μέχρι θανάτου ακόμη και ανθρώπους!!!

Το φίδι ανάλογα με την κουλτούρα και το λαό κουβαλά διαφορετικούς συμβολισμούς. Οι Εβραίοι ας πούμε δεν το έχουν σε καμιά εκτίμηση. Είναι διαβολέας , διαφθείρει ύπουλα και χαίρεται βλέποντας τους άλλους να υποφέρουν. Είναι σημάδι του κακού και συνοδός μάγων και βελζεβούληδων....είναι "φτου κακά" , που λένε.

Στους αρχαίους Έλληνες , όμως , τα πράγματα δεν ήταν διόλου έτσι. Το φίδι είναι ο προστάτης του σπιτιού , ο περίφημος οικουρός όφις , κουρνιάζει στην ασπίδα της Αθηνάς και είναι σύμβολο αυτοχθονίας. Να σας θυμίσω τον περίφημο βασιλιά της Αθήνας Κέκροπα , που ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι!!

Το φίδι είναι πανάρχαιος φύλακας ιερών και σύντροφος του Ασκληπιού που χρησιμοποιεί το δηλητήριό του για θεραπευτικούς και μόνο σκοπούς.

Ποιος ξέρει; ίσως οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν μήλα , για να τους βάλει σε πειρασμό...

Στην Ινδία οι φακίρηδες το βάζουν να χορεύει...στην Κίνα έχουν ξεπεράσει κάθε φόβο και το μαγειρεύουν με χίλιους τρόπους...(λένε πως το κρέας του μοιάζει με κοτόπουλο...εγώ πάντως δεν θα το έτρωγα...) , οι Ινδιάνοι της Αμερικής το είχαν κάνει τοτέμ. Οι Δυτικοί αρέσκονται να φτιάχνουν από το δέρμα του παπούτσια, ζώνες ή τσάντες...

Τελευταίως , όμως , έχουν ξεσηκωθεί οι οικολόγοι και δικαίως και πουλιούνται κυρίως απομιμήσεις.

Όλο ξεγλιστράει το άτιμο...

Μπαρμπουνάκια τηγανητά

Η Μαραθώνος ασκούσε πάντα στην φαντασία μου μια έντονη επίδραση. Θέλετε το δοξασμένο της παρελθόν που την ταύτιζε με το δρόμο του Φειδιππίδη  , η γειτνίασή της με την πανέμορφη Πεντέλη , η απόσταση που τη χώριζε από το κλεινόν άστυ....όλα αυτά μαζί δημιουργούσαν στο μυαλό μου την εικόνα ενός γοητευτικού και απόμακρου προορισμού.

Μα πιο πολύ αυτό που είχα να θυμάμαι από τις ελάχιστες οικογενειακές μας εξορμήσεις προς τα εκεί ήταν ένα ταβερνάκι στη Ραφήνα και η γεύση από τα τηγανισμένα μπαρμπούνια που μας πρόσφερε ο φιλόξενος εστιάτορας μια Πρωτομαγιά....ήταν από κείνες τις "ηρωικές εξορμήσεις" όπου μαζί με μας εξέδραμαν όλοι οι Αθηναίοι προς την Μαραθώνος με αποτέλεσμα να μη βρίσκουμε ούτε σκιά να σταθούμε και να φάμε απόγευμα πια ό,τι είχε απομείνει από την επέλαση των υπολοίπων...βέβαια κι αυτό το λίγο , τα μπαρμπουνάκια με τα βραστά χόρτα δηλαδή , ήταν πραγματικά υπεραρκετό....

Μπαρμπούνια τηγανητά...γεύση από ιώδιο και θάλασσα...ήταν τόσο νόστιμα που τρώγονταν μέχρι κι οι ουρές τους και τα μουστάκια τους...που λέει ο λόγος!!!
Σε αυτά άλλωστε χρωστούν και το πληθωρικό τους όνομα ...barba είναι η γενειάδα στα λατινικά...
Τα ψάρια αυτά ζούνε σε βυθούς με άμμο και τα μουστάκια τους λειτουργούν ως ανιχνευτές φαγητού. Συγγενείς τους είναι και οι κουτσομούρες...έχουν κι αυτές μουστάκια , αλλά πιο κοφτή μύτη...αρχαιοελληνική....εξ ου και το προσωνύμιό τους.
Οι ψαράδες ισχυρίζονται ότι έχουν την ίδια γεύση , εγώ όμως υπερθεματίζω υπέρ των μπαρμπουνιών!!!

Χθες βρέθηκα πάλι στη Μαραθώνος...δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση και με σχετική ευκολία έφτασα μέχρι τον Σκοινιά. Το τοπίο αλλαγμένο προς το χειρότερο...παντού τα γραφικά χωριουδάκια και λιμανάκια της Ανατολικής Αττικής μετατράπηκαν σε καλοκαιρινά θέρετρα ή και μόνιμους τόπους κατοικίας.
Η Πεντέλη , η άπειρες φορές καμμένη έχει χτιστεί και ακόμη χτίζεται...
Ο Μαραθώνας εξακολουθεί να είναι ένας απλωμένος κάμπος αλλά άσχημα χτισμένος και βρώμικος.
Στις παραλίες τα beach bar...το must της εποχής ...με δυνατή μουσική και αισθητική για κλάματα.
Όλα τα παραπάνω απότοκα της κακώς νοούμενης ανάπτυξης και της αρχοντοβλαχιάς του Νεοέλληνα...

Μετά το μπάνιο πήγαμε σε μια ταβέρνα στην παραλία του Μαραθώνα. Ο κατά τα άλλα ευγενέστατος εστιάτορας παραπονιόταν γιατί φέτος δεν του επιτράπηκε να απλώσει τα τραπεζάκια του μέχρι τη θάλασσα...σε άλλους δόθηκε η δυνατότητα, γιατί όχι και σε μένα;

Στο τραπέζι μας έφτασαν μπαρμπουνάκια τηγανητά...και με την πρώτη μπουκιά γύρισα πίσω...πίσω πολύ...σε εκείνη την μακρινή , παιδική μου Πρωτομαγιά...

Φεύγοντας με το αμάξι μου πέρασα έξω από τον τύμβο του Μαραθώνα...η καρδιά μου ανάσανε ανακουφισμένη...όσο υπάρχεις εσύ και τα τηγανητά μπαρμπουνάκια , υπάρχει ελπίδα , σκέφτηκα και συνέχισα το δρόμο μου για την Αθήνα.

Φωλιάζοντας...

Έχετε δει τα πουλιά πόσο όμορφα και τεχνικά φτιάχνουν τις φωλιές τους;

Με πόση αφοσίωση και σπουδή μαζεύουν κλαράκια , ίνες και λάσπη και χτίζουν το καλυβάκι τους;
Εκεί θα προστατέψουν ό,τι πιο πολύτιμο έχουν...τα αυγά τους. Κι όταν  γεννηθούν οι νεοσσοί τους , εκεί θα βρουν ζεστασιά και φροντίδα.

Να λοιπόν οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό , όταν ακούω για φωλιές.
Ασφάλεια , αγάπη , φροντίδα...

Από την άλλη μια φωλιά δεν είναι κάτι εύκολο να γίνει. Θέλει κόπο , φαντασία και μαεστρία. Θέλει να επενδύσει κανείς χρόνο και προσπάθεια. Δεν χαρίζονται οι φωλιές , ούτε πουλιούνται σε τιμές ευκαιρίας...χτίζονται με μεράκι και αγάπη. Κι όταν είναι πετυχημένες προσελκύουν κι άλλα πουλάκια. Και γίνεται η φωλιά ένας τόπος συνάντησης , ένα σημείο αναφοράς. Και γεμίζει κελαηδίσματα , σούσουρα και παιχνίδια.

Αλίμονο στο πουλί που δεν μπορεί να χτίσει μια φωλιά...

Άνθρωποι και σκουπίδια

Για όσους από εμάς έχουμε το θλιβερό προνόμιο να επισκεπτόμαστε κατά καιρούς το κοιμητήριο της περιοχής μας , για να απαλύνουμε κάπως τον πόνο της απουσίας ενός αγαπημένου μας προσώπου ή για να τιμήσουμε την μνήμη του , η εικόνα είναι απογοητευτική.

Και η απογοήτευση αυτή έχει να κάνει με την εγκατάλειψη τέτοιων χώρων ,την έλλειψη ουσιαστικής καθαριότητας και  σεβασμού προς τους νεκρούς και τους συγγενείς τους.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένη , θα μιλήσω για τα κοιμητήρια των περιοχών Καλλιθέας - Νέας Σμύρνης και Παλαιού Φαλήρου που βρίσκονται σε όμορα οικόπεδα κάπου στην Άνω Νέα Σμύρνη.
Αυτό που με λύπη μου παρατήρησα τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον είναι ότι στους χώρους αυτούς προσπαθούν οι υπεύθυνοι των δήμων να χωρέσουν δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη...

Από τη μια είναι χώροι ταφής και από την άλλη χώροι στάθμευσης των οχημάτων καθαριότητος των δήμων αλλά και χώροι απόθεσης απορριμάτων μέσα σε πολύ μεγάλα , μεταλλικά container.
Η όψη σε όλο το δρόμο μπροστά από το νεκροταφείο Καλλιθέας είναι θλιβερή...τουλάχιστον....
η μυρωδιά αποπνικτική και η θλίψη απέραντη...

Πώς πρέπει να αισθάνεται κάποιος που επισκέπτεται ένα τέτοιο χώρο , φορτισμένος ήδη από δικές του σκέψεις και συναισθήματα; Πώς πρέπει να νιώθει , όταν βλέπει , πως η θέση που επιφύλασσε η κοινωνία μας σε όλους εκείνους που δεν υπάρχουν πια , είναι αυτή μιας χωματερής;

Ποια είναι η άποψη των δημόσιων αρχόντων που εδώ και καιρό ζητάνε την ψήφο μας επιδεικνύοντας προφανώς έργα βιτρίνας και όχι έργα ουσίας;

Ποια είναι η θέση της Εκκλησίας που ενώ απειλεί και ωρύεται για όσους τυχόν τολμήσουν να προτιμήσουν την καύση αντί της ταφής , δεν έχει να πει μια κουβέντα για αυτό το όνειδος , που είμαι βέβαιη πως επαναλαμβάνεται και σε άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου και όχι μόνο;

Αιδώς Αργείοι....

Δήμητρα θεά!!!!

Μια από τις πιο σεβάσμιες και σεμνές θεές του δωδεκαθέου είναι η θεά Δήμητρα. Η Δήμητρα, όπως και το όνομά της φανερώνει , είναι η μητέρα - Γη , (Γη - μήτηρ). Είναι η θεά που έμαθε στους ανθρώπους την καλλιέργεια των δημητριακών. Είναι αυτή που συνετέλεσε δηλαδή στην μεγαλύτερη , κατά τη γνώμη μου , επανάσταση του ανθρώπινου πολιτισμού , την γεωργική. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος με τη γεωργική επανάσταση ημερεύει και δημιουργεί σταθερές εγκαταστάσεις - πόλεις - άρα δημιουργεί πολιτισμό. Για όλους αυτούς τους λόγους η Δήμητρα είναι μια σπουδαία θεά.

Η δική μου Δήμητρα - θεά δεν ασχολείται , όπως η προκάτοχός της με τα δημητριακά , παρά μόνο , όταν πρόκειται να τα φάει...
Είναι όμως ξανθιά...κι αυτό δημιουργεί μια συνάφεια με την αρχαία προκάτοχό της.
Έχει επίσης τσαμπουκά και δύναμη , έχει ανεξάντλητη ενέργεια και αντοχές και γελάει με την ψυχή της...γελάει θεϊκά!!

Μπήκε στη ζωή μου απλά και συμβατικά , όπως όλοι οι άνθρωποι που κάποια στιγμή συναντάμε στο δρόμο μας. Και πέρασαν πολλά χρόνια , για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα...φίλες. Διότι ως γνήσια απόγονος θεών η Δήμητρα δοκιμάζει τους ανθρώπους πριν τους χαρίσει την καρδιά της. Αξίζει , ωστόσο , σας βεβαιώ η αναμονή...

Η Δήμητρα είναι ένας άνθρωπος που διψάει για ζωή και νέες εμπειρίες. Δεν παραπονιέται ποτέ και δεν αφήνει τον εαυτό της να κατσουφιάσει...ακόμη κι όταν πληγώνεται , βρίσκει τη δύναμη να σηκωθεί ξανά και να προχωρήσει. Είναι ακομπλεξάριστη και αντέχει όλα μου τα πειράγματα...
Είναι πληθωρική σε όλες της τις αντιδράσεις...
Είναι αισιόδοξη και φωτεινή...

Εύχομαι η φιλία μας να μετρήσει πολλά ακόμη χιλιόμετρα.
Χρόνια πολλά και ταξιδιάρικα Δήμητρα - θεά.....

Σγουρή Λαμπρή...

Το Πάσχα ως λέξη προέρχεται από την εβραϊκή pesah που δηλώνει το πέρασμα και υπενθυμίζει τη διάβαση των Εβραίων από την Αίγυπτο στην γη της επαγγελίας. Ελληνικότερη και σαφώς πιο εορταστική είναι η λέξη Λαμπρή , ενδεχομένως λόγω της λαμπρότητας του φωτός των λαμπάδων μας ή της φωτεινής νίκης του Χριστού πάνω στον θάνατο.

Σε κάθε περίπτωση θα έλεγα πως σε μας τους Έλληνες η συγκεκριμένη γιορτή βιώνεται πολύ πιο έντονα από ό,τι τα καταναλωτικά Χριστούγεννα. Θεωρώ πως αυτό οφείλεται σε μια παμπάλαια σύνδεσή μας με τον τόπο μας και τις παραδόσεις μας που φτάνουν μέχρι τις μινωικές και μυκηναϊκές λατρείες της Μητέρας - θεάς , της Φύσης , που την Άνοιξη αναγεννιέται - ανασταίνεται  και γεμίζει φως και νέα ζωή τη γη μας...

Μου φαίνεται , όμως , πως σας πήρα από τα μούτρα με τα φιλοσοφικά μου , ενώ άλλο είχα στο νου , να σας μιλήσω δι 'ολίγων για τις παιδικές μου Λαμπρές. Για μένα δικαιολογούσαν πλήρως τον τίτλο τους για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα είχα διακοπές...δεύτερον περίμενα τα δώρα μου και τη λαμπάδα μου...τρίτον θα έτρωγα λιχουδιές.

Το πρόβλημα για μένα ήταν η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας και η αναγκαστική παρακολούθηση της εκκλησίας...
Ενώ πλέον επιδιώκω την Μεγάλη Πέμπτη να ακούσω τα δώδεκα ευαγγέλια , ως παιδί βαριόμουνα αφάνταστα την εκκλησία , δεν καταλάβαινα τίποτε και με ζάλιζε το λιβάνι!
Η μάνα μου είχε απηυδήσει με την περίπτωσή μου και με παρέδιδε στις Μεγάλες Δυνάμεις , δηλαδή στην γιαγιά μου από την Μεγάλη Τετάρτη το βράδυ για κατήχηση και νηστεία.

Με την γιαγιά και τον παππού πέρναγα καλά και δεν μαλώναμε ποτέ. Η γιαγιά άρχιζε την διδασκαλία: Αύριο που θα μεταλάβεις , θα μπει μέσα σου ο Χριστούλης...δεν πρέπει να βρίζεις , να χτυπήσεις και να ματώσεις ή να φτύσεις...τότε θα φύγει. Πειθόμουν εύκολα....
Επέστρεφα την Μεγάλη Πέμπτη το μεσημέρι στη μαμά σε ήρεμη κατάσταση , αλλά μέχρι το βράδυ , λες και με δοκίμαζε ο σατανάς , είχα φτύσει , είχα βρίσει και είχα ματώσει....
Κλάμματα και τύψεις μετά για τον Χριστούλη που με εγκατέλειψε!!!

Την Μεγάλη Παρασκευή ήταν τα μεγάλα ζόρια...δεν έπρεπε να φάω σχεδόν τίποτε. Έλα όμως , που πάλι ο σατανάς ερχόταν στο δρόμο μου...πότε με καλούσαν σε γειτονικά σπίτια να παίξω με παιδάκια κι εκεί με κέρναγαν παγωτό....πότε τσίμπαγα κάνα σαντουιτσάκι αρτύσιμο....νέα κρίση από τη μάνα μου...

Το μεγάλο Σάββατο το βράδυ ερχόταν η λύτρωση....
Και την Κυριακή πια, ποιος με έπιανε...αυγά , τσουρέκια , κουλουράκια , σοκολατένιοι λαγοί...αυτή μάλιστα...ήταν Λαμπρή με  τα όλα της.

Νοσταλγώ πάντα αυτά τα χρόνια και περισσότερο αυτούς με τους οποίους τα μοιράστηκα και τώρα πια δεν υπάρχουν στη ζωή μου. Και πιστεύω πως οι παιδικές Πασχαλιές έχουν το πιο όμορφο και δυνατό άρωμα , ένα άρωμα που δεν χάνεται ποτέ.

                                                                                                       Καλή Ανάσταση σε όλους μας


Υ.Γ: Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην ομάδα sgouro and friends που έχει αναλάβει την τόνωση και στήριξη μου....με εξαιρετική επιτυχία!!

Στο βουνό των Κενταύρων

Το Πήλιο είναι ένα βουνό για όλες τις εποχές και για όλα τα γούστα. Χρωστάει το όνομά του στον περίφημο βασιλιά της Ιωλκού , τον Πηλέα , που ερωτεύτηκε μια θεά , την Θέτιδα , και έκανε μαζί της ένα σπουδαίο γιο , τον Αχιλλέα. Βρίσκεται πάνω από την πόλη του Βόλου και είναι γεμάτο από πανέμορφα , γραφικά χωριουδάκια , σκαλωμένα στις καταπράσινες πλαγιές του. Το ύψος του είναι γύρω στα 1600 μ. αλλά δεν είναι ένα βουνό δύσκολο ή κλειστό. Αντίθετα , η θέα προς τη θάλασσα δημιουργεί μια αίσθηση ανοίγματος και ελευθερίας.





Γεμάτο από κάθε λογής οπωροφόρα δέντρα , οξιές και πλατάνια , με γάργαρα νερά , πηγές και μονοπάτια είναι ένα επίγειος παράδεισος για τους κατοίκους και τους επισκέπτες του.

Στην αρχαιότητα αυτή η ομορφιά ήταν αποκλειστικό προνόμιο των Κενταύρων και των ηρώων. Στο Πήλιο βρισκόταν το σχολείο του Κενταύρου Χείρωνα , ο οποίος υπήρξε δάσκαλος όλων των σπουδαίων ηρώων της αρχαιότητας , του Ηρακλή , του Αχιλλέα , του Ιάσονα...

Ένας καλός και σοφός αλογάνθρωπος , σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κενταύρους που ήταν ρέμπελοι και ερωτιάρηδες...για αυτό και όλο σε φασαρίες έμπλεκαν και στις περίφημες κενταυρομαχίες που στολίζουν σχεδόν όλους τους αρχαίους ναούς της Ελλάδας.

Από τον μεσαίωνα άρχισε να κατοικείται οργανωμένα καθώς οι Τούρκοι έδιωχναν τους Έλληνες από τα πεδινά και τους ωθούσαν προς τα ορεινά. Φυσικά αυτό οδήγησε στην ευημερία των χωριών που εκμεταλλεύτηκαν τον πλούτο του βουνού και το εμπόριο και υπήρξαν χώροι ανάπτυξης , πολιτισμού και παιδείας.

Ζαγορά , Μηλιές , Μακρυνίτσα , Πορταριά και πόσα άλλα μικρά και μεγάλα χωριά με σχολεία και σπουδαίους δασκάλους που μόρφωσαν και προετοίμασαν τους Έλληνες για τον μεγάλο ξεσηκωμό του 1821.

Μια ιδιαίτερη όμορφη περιοχή του Πηλίου είναι και τα Χάνια , που όπως μαρτυρεί το όνομά τους υπήρξαν πέρασμα για τους ταξιδιώτες και τους εμπόρους , που πεζοί ή με τα μουλάρια τους έκαναν τη διαδρομή από και προς το Βόλο , το μεγάλο λιμάνι του Παγασητικού κόλπου.

Από το Πήλιο όμως στα νεότερα χρόνια πέρασε κι ένας άλλος σπουδαίος άνθρωπος , ένας ταπεινός και άσημος λαϊκός ζωγράφος , που ζωγράφισε πλήθος μαγαζιών και αρχοντικών για ένα πιάτο φαΐ...ο Θεόφιλος. Αν βρεθείτε ποτέ στα μέρη αυτά , αναζητήστε τα έργα του στο μουσείο Θεόφιλου , στην Ανακασιά ή σε άλλα χωριά , όπου έχει αφήσει το μαγικό του σημάδι.

Στην εποχή μας το Πήλιο αποτελεί ζηλευτό , τουριστικό προορισμό όλους τους μήνες του χρόνου. Εύχομαι τόσο οι ξένοι , όσο και οι μόνιμοι κάτοικοι να αντιληφθούν τη σημασία που έχει η διατήρηση αυτού του τόπου στην παραδοσιακή του μορφή , τόσο ως προς την αρχιτεκτονική , όσο και ως προς το ήθος. Γιατί , αν υπάρχει κάτι που μας διδάσκει το Πήλιο , είναι πως η ομορφιά βρίσκεται στα μικρά και απλά πράγματα και στη μετρημένη διαχείριση του τόπου και των δώρων του , που τόσο απλόχερα ακόμη μοιράζει σε κάθε καλόπιστο επισκέπτη.

Πιπέρι στο στόμα...

Η βωμολοχία είναι μια παράξενη λέξη με αρχαίες καταβολές και αρνητικό περιεχόμενο. Πιο συγκεκριμένα τα λεξικά μας πληροφορούν ότι ο βωμολόχος ήταν κάποιος που ενέδρευε (= λόχος) στους βωμούς , για να κλέψει το κρέας της θυσίας. Επειδή ήταν απίστευτα ασεβές ακόμη και να μιλάει κανείς γι' αυτό , η βωμολοχία κατέληξε στις μέρες μας να σημαίνει βρισιά.


Κι ο υβριστής όμως , αυτός δηλαδή που υβρίζει - βρίζει , έχει αρχαία καταγωγή , καθώς αρχικά δήλωνε αυτόν που ξεπερνούσε τα ανθρώπινα μέτρα και διέπραττε ύβρι (=υπέρ) και φυσικά οι θεοί τον τιμωρούσαν. Στις μέρες μας δεν νομίζω ότι πολυασχολούνται οι θεοί με όσους βρίζουν ή κατά το κοινώς λεγόμενον κατεβάζουν και κάνα καντήλι...και μη με ρωτήσετε τι δουλειά έχουν τα καντήλια με τις βρισιές...άβυσσος η ψυχή της γλώσσας!

Σκέφτομαι βέβαια πως το να τα σούρνεις καμιά φορά στον άλλο δεν είναι και απαραίτητα κακό. Ίσως μάλιστα να είναι και απελευθερωτικό και ψυχαγωγό και υπονοώ εδώ την αρχική σημασία της λέξης ψυχαγωγία. Διότι και σε αυτήν την περίπτωση πάλι τους αρχαίους μας προγόνους θα συναντήσουμε που , όπως φαίνεται , το είχαν συνήθειο να ρίχνουν κάνα μπινελίκι που και που και μάλιστα με την έγκριση του ιερατείου...

Λέγεται ότι στο τέλος των Ελευσίνιων μυστηρίων , όταν επέστρεφαν οι μύστες από την Ελευσίνα , είχαν το ελεύθερο , πάνω από ένα γεφυράκι που υπήρχε στο δρόμο τους , να τα σούρνουν κανονικά σε όποιον ήθελαν , να τον κοροϊδεύουν , να βωμολοχούν και να ασχημονούν κατά το δοκούν.
O tempora , o mores!!!!

Για το τέλος κράτησα τα μπινελίκια. Τα μπινελίκια είναι τούρκικα και δηλώνουν δυο πράγματα. Τις βρισιές που χρησιμοποιούν οι μπινέδες , δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι άνδρες ,  και τους μεζέδες. Τώρα πως συνδυάζεται το σεξ με τις βρισιές και τα γλυκά....απορία ψάλτου βηξ!

Πάντως εμένα μου αρέσουν και οι βρισιές και τα γλυκά....
Εξ ου και το πάθημά μου , όταν ήμουν πιτσιρίκι.
Μια μέρα λοιπόν είχαμε πάει επίσκεψη σε μια θεία πολύ comme il faut η οποία αποφάσισε να με τιμωρήσει ρίχνοντάς μου πιπέρι στο στόμα , επειδή αντιμίλησα στη μητέρα μου...Θυμάμαι ακόμη την πιπεριέρα...ήταν ένα κόκκινο , πορσελάνινο πιπέρι νομίζω και κατακάηκα...
Να συμπληρώσω εδώ ότι τα αποτελέσματα της μεθόδου ήταν απογοητευτικά , καθώς θίχτηκε μεν ο εγωισμός μου , αλλά χειροτέρεψα. Αν με άκουγε σήμερα αυτή η θεία να εξοργίζομαι και να μιλάω άσχημα θα γινόταν πιο κόκκινη από την πιπεριέρα της...

Θεός σχωρέστην...

                                                                                              Αφιερωμένο στην ψηλή ξανθιά Ιουδαία