Οι μέλισσες είναι από τα πιο θαυμαστά έντομα που υπάρχουν στην Φύση. Ζουν μέσα σε οργανωμένες κοινωνίες , τα μελίσσια , που διέπονται από αυστηρούς κανόνες , τέτοιους που να διασφαλίζουν την με κάθε τρόπο επιβίωση του μελισσιού.
Δίνουν στον άνθρωπο δυο πολύτιμα υλικά , το μέλι από το οποίο παίρνουν το όνομά τους και το κερί.
Στην κοινωνία τους συναντάμε μια αυστηρή ιεραρχία με διακριτούς ρόλους. Στην κορυφή βρίσκεται η βασίλισσα. Η βασίλισσα είναι διπλάσια σε μέγεθος από τις άλλες μέλισσες , γιατί τρέφεται με βασιλικό πολτό. Ο ρόλος της σχετίζεται με την διαιώνιση του είδους , αφού γεννά χιλιάδες αυγά από τα οποία προκύπτουν νέες μέλισσες. Στην γονιμοποίησή της απαραίτητοι είναι οι κηφήνες , οι αρσενικές μέλισσες , οι οποίες είναι κατά τα άλλα τεμπέλικες και κάπως στρουμπουλές. Όταν όμως έρθει η ώρα της αναπαραγωγής κυνηγούν την βασίλισσα , για να την γονιμοποιήσουν , έστω κι αν αυτό τους στοιχίσει την ίδια τους τη ζωή. Η μεγαλύτερη κοινωνική τάξη μέσα στο μελίσσι είναι αυτή των εργατριών. Οι μέλισσες - εργάτριες αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στη διατήρηση του μελισσιού και στην παραγωγή μελιού.
Στην κοινή νεοελληνική συναντάμε πολλές λέξεις και εκφράσεις που σχετίζονται με τη ζωή των μελισσών. Ο κηφήνας ας πούμε είναι αυτός που ζει παρασιτικά εις βάρος των άλλων , ο τεμπέλης , ενώ η μέλισσα ο εργατικός και ωφέλιμος άνθρωπος. Επίσης , το μελίσσι δηλώνει μεταφορικά ένα χώρο δημιουργίας όπου παράγονται πολλά και σπουδαία πράγματα μέσα από κοινή προσπάθεια.
Το μέλι πάλι, το γλυκό και θρεπτικό προϊόν των μελισσών , δημιουργεί πάντα θετικούς συνειρμούς:
Ένα έντομο που μοιάζει με τη μέλισσα αλλά δεν προσφέρει τίποτε χρήσιμο στον άνθρωπο και είναι μάλλον βλαβερό είναι η σφήκα. Οι σφήκες τσιμπούν , όπως και οι μέλισσες , αλλά το δικό τους τσίμπημα είναι πιο οδυνηρό και επικίνδυνο. Ζουν μόνες ή σε φωλιές που φτιάχνουν από λάσπη , τις σφηκοφωλιές. Ενώ το μελίσσι έχει χρωματιστεί με θετικό πρόσημο , η σφηκοφωλιά έχει πάντα αρνητική σημασία , αφού δηλώνει ένα χώρο στον οποίο συγκεντρώνονται άνθρωποι ύπουλοι και κακοί.
Στην κωμωδία του Σφήκες ο Αριστοφάνης στηλιτεύει τη δικομανία των σύγχρονών του Αθηναίων και παρομοιάζει το χορό των Ηλιαστών με τις σφήκες και τα οδυνηρά τους τσιμπήματα.
Δίνουν στον άνθρωπο δυο πολύτιμα υλικά , το μέλι από το οποίο παίρνουν το όνομά τους και το κερί.
Στην κοινωνία τους συναντάμε μια αυστηρή ιεραρχία με διακριτούς ρόλους. Στην κορυφή βρίσκεται η βασίλισσα. Η βασίλισσα είναι διπλάσια σε μέγεθος από τις άλλες μέλισσες , γιατί τρέφεται με βασιλικό πολτό. Ο ρόλος της σχετίζεται με την διαιώνιση του είδους , αφού γεννά χιλιάδες αυγά από τα οποία προκύπτουν νέες μέλισσες. Στην γονιμοποίησή της απαραίτητοι είναι οι κηφήνες , οι αρσενικές μέλισσες , οι οποίες είναι κατά τα άλλα τεμπέλικες και κάπως στρουμπουλές. Όταν όμως έρθει η ώρα της αναπαραγωγής κυνηγούν την βασίλισσα , για να την γονιμοποιήσουν , έστω κι αν αυτό τους στοιχίσει την ίδια τους τη ζωή. Η μεγαλύτερη κοινωνική τάξη μέσα στο μελίσσι είναι αυτή των εργατριών. Οι μέλισσες - εργάτριες αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στη διατήρηση του μελισσιού και στην παραγωγή μελιού.
Στην κοινή νεοελληνική συναντάμε πολλές λέξεις και εκφράσεις που σχετίζονται με τη ζωή των μελισσών. Ο κηφήνας ας πούμε είναι αυτός που ζει παρασιτικά εις βάρος των άλλων , ο τεμπέλης , ενώ η μέλισσα ο εργατικός και ωφέλιμος άνθρωπος. Επίσης , το μελίσσι δηλώνει μεταφορικά ένα χώρο δημιουργίας όπου παράγονται πολλά και σπουδαία πράγματα μέσα από κοινή προσπάθεια.
Το μέλι πάλι, το γλυκό και θρεπτικό προϊόν των μελισσών , δημιουργεί πάντα θετικούς συνειρμούς:
- Μήνας του μέλιτος είναι ο πρώτος μήνας των παντρεμένων , η πιο ευτυχισμένη πρώτη περίοδος της ζωής τους.
- Είμαι στα μέλια σημαίνει ότι είμαι ερωτευμένος.
- Τα πάμε μέλι - γάλα σημαίνει επίσης ότι συμφωνούμε σε όλα και έχουμε ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις με κάποιον.
Ένα έντομο που μοιάζει με τη μέλισσα αλλά δεν προσφέρει τίποτε χρήσιμο στον άνθρωπο και είναι μάλλον βλαβερό είναι η σφήκα. Οι σφήκες τσιμπούν , όπως και οι μέλισσες , αλλά το δικό τους τσίμπημα είναι πιο οδυνηρό και επικίνδυνο. Ζουν μόνες ή σε φωλιές που φτιάχνουν από λάσπη , τις σφηκοφωλιές. Ενώ το μελίσσι έχει χρωματιστεί με θετικό πρόσημο , η σφηκοφωλιά έχει πάντα αρνητική σημασία , αφού δηλώνει ένα χώρο στον οποίο συγκεντρώνονται άνθρωποι ύπουλοι και κακοί.
Στην κωμωδία του Σφήκες ο Αριστοφάνης στηλιτεύει τη δικομανία των σύγχρονών του Αθηναίων και παρομοιάζει το χορό των Ηλιαστών με τις σφήκες και τα οδυνηρά τους τσιμπήματα.
