Υστερόγραφο

Στο γυμνάσιό μου , ένα τυπικό γυμνάσιο πόλης , με τις σκοτούρες του και τις μικροχαρές του γνώρισα πέρυσι την Σουζάννα.

Η Σουζάννα είναι φιλόλογος , μια φιλόλογος παλιάς κοπής. Όχι πως κάτι στην εμφάνισή της το φανερώνει αυτό , ίσα-ίσα που είναι ένας πολύ μοντέρνος άνθρωπος.

Όταν λέω "παλιάς κοπής" εννοώ άνθρωπος με μεράκι. Είχε αναλάβει τμήματα της α γυμνασίου , όπως ήταν φυσικό...μια φιλόλογος - μαμά που πήρε τα μαθητούδια της σιγά-σιγά από το χέρι και τα μύησε στην αρχαία μας παράδοση και στη γλώσσα με επιμονή και υπομονή.

Μητέρα η ίδια και στοργική γιαγιά ήξερε τον τρόπο...δεν το μαθαίνεις σε κανένα πανεπιστήμιο αυτό , έρχεται με τον χρόνο και με την αγάπη....

Η Σουζάννα σε λίγες μέρες βγαίνει στην σύνταξη. Θα λείψει από το σχολείο μας...τέτοιοι άνθρωποι , τέτοιοι δάσκαλοι δεν ξαναβγαίνουν εύκολα.

Ακόμα και αυτές τις τελευταίες μέρες πριν την σύνταξη συνέχισε να γράφει το πρακτικό και να κάνει εφημερίες στην αυλή μας...

Συνέχισε να έρχεται νωρίς κάθε πρωί , για να πιει μαζί μας τον καφέ και να δουλέψει...για να μας χαρίσει ένα ακόμη χαμόγελο , μια πραγματική εργάτρια της εκπαίδευσης και όχι άλλος ένας δημόσιος υπάλληλος που απλά καλύπτει το ωράριό του...

Πικρή διαπίστωση...όλο και λιγότεροι του είδους αυτού απομένουν

Καλή συνταξιοδότηση Σουζάννα

Τα σχολεία παίζει

Υπηρετώ σε γυμνάσιο και θεωρώ πολύ σημαντικό να πάρει κάποιος απολυτήριο γυμνασίου.Φαίνεται ωστόσο πως οι περισσότεροι συνάδελφοι του σχολείου μου και όχι μόνο έχουν άλλη άποψη για το θέμα. Εν ολίγοις υποστηρίζουν πως το χαρτί αυτό είναι τυπικό και όχι ουσιαστικό , ένα κ........χαρτο , που εμείς απλά πρέπει να δίνουμε σε όλους τους μαθητές μας , ανεξάρτητα από το αν αυτοί το αξίζουν ή όχι και δούλεψαν για να το αποκτήσουν.
Επειδή η άποψη αυτή με ξενίζει , αν μη τι άλλο , την καταθέτω προς συζήτηση.
Προσθέτω , ωστόσο , και κάποια επιπλέον επιχειρήματα της μερίδας των συναδέλφων που πρεσβεύει τα παραπάνω:
α)Εμάς μας αξιολογεί κανείς , ώστε να δει αν είμαστε ικανοί να κρίνουμε και να αξιολογούμε μαθητές;
β)Το ίδιο το υπουργείο απαξιώνει την εκπαίδευση , εφόσον επιτρέπει την εισαγωγή σε ανώτερα ιδρύματα με βαθμούς εξευτελιστικούς π.χ. 03 ή 04
γ)Όλα τα άλλα σχολεία περνούν τους πάντες , εμείς τι το παίζουμε , έξυπνοι;
δ)Είναι εκδικητικό να αφήνεις παιδιά στην ίδια τάξη για ένα μάθημα ή για κλάδο μαθήματος
ε)Δεν βαριέσαι να βγάζεις θέματα τον Φεβρουάριο;
στ)Είναι 17 χρονών γαιδούρι , τι θα τον κάνω μέσα στην τάξη;
Σταματώ εδώ , γιατί θεωρώ ότι ήδη έγινε αντιληπτή η οπτική των εν λόγω συναδέλφων.
Η δική μου άποψη είναι διαφορετική. Ακόμη κι αν δεχτούμε πως το ίδιο το υπουργείο σπρώχνει με τον τρόπο του σε τέτοιες πρακτικές , ο δικός μας ρόλος ως μαχόμενων εκπαιδευτικών ποιος είναι; Διότι πιστεύω πως κυρίως είμαστε όχι φορείς γνώσεων , αλλά παιδαγωγοί. Τι σόι παράδειγμα ζωής δίνουμε όταν επιβραβεύουμε την τεμπελιά , την αδιαφορία , την επιπολαιότητα;
Μήπως τελικά βολεύει όλους αυτή η αντίληψη;
Και εν τέλει μήπως εδώ και πολύ καιρό δεν ισχύει το "τα παιδία παίζει" , αλλά το "τα σχολεία παίζει" ;

Μας χωρίζει μια βδομάδα περίπου από την έναρξη των μαθημάτων , αλλά όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ το αντιλαμβανόμαστε πως η νέα σχολική χρονιά έχει ξεκινήσει.

Κάποιοι από μας στις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου , άλλοι χωμένοι στη χαρτούρα και την γραφειοκρατία του νεοελληνικού κράτους , κάποιοι υπεράριθμοι και με το άγχος της "διάθεσης" ή της απόσπασης , πάντως όλοι έτοιμοι (;) για τις προκλήσεις της νέας χρονιάς...

Εύχομαι σε μαθητές και δασκάλους να βρουν εκείνο το κάτι που θα τους γεμίσει αισιοδοξία και θα τους κάνει να δουλέψουν με όρεξη και χαμόγελο. Ξέρω πως φέτος δεν θα είναι εύκολο διόλου , μα δεν είμαστε απλοί υπάλληλοι , είμαστε λειτουργοί , ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Και μια προσωπική ευχή-ας μην βρεθώ ξανά στη θέση να αρχίζω μια νέα σχολική χρονιά μετρώντας απώλειες...υπάρχουν κάποιες που δεν καταπίνονται με τίποτε.

Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων

Το καλοκαίρι προ των πυλών...

Ουσιαστικά , από καιρό έχει ξεκινήσει.

Τυπικά , ωστόσο , και για μας που συνηθίσαμε ως εκπαιδευτικοί να το υπολογίζουμε έτσι , το καλοκαίρι ξεκινά κάπου εδώ , μετά το τέλος των εξετάσεων και την έκδοση των αποτελεσμάτων.

Το φετεινό έχω την αίσθηση πως θα είναι λίγο διαφορετικό από τα προηγούμενα - όχι μόνο γιατί από οικονομικής απόψεως δεν μας "παίρνει" για άγρια ανοίγματα. Είναι μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα εδώ στην πρωτεύουσα που δεν σε αφήνει να ξενοιάσεις.

Από αυτήν την άποψη μακαρίζω τους "επαρχιώτες" συναδέλφους . Εκεί όλα αυτά που εδώ διογκώνονται και μοιάζουν απειλητικά , μοιάζουν μακρινός απόηχος...

Πάντως , η απογραφή είναι μπροστά μας (βαρέθηκα να δηλώνω την ύπαρξή μου σε χαρτιά και ηλεκτρονικές φόρμες...κοντεύω να μάθω απέξω όλους τους αριθμούς που με αφορούν: ΑΦΜ , ΑΜ , ΑΜΚΑ , ΑΤ,......είμαι Έλλην το καυχώμαι, τι άλλο να πω!!!!)

Η ΟΛΜΕ το κατάλαβε επιτέλους πως κανείς δεν την ακολουθούσε στην άγονη αντιπαράθεση της με το υπουργείο και τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εντός των ημερών θα εκδοθούν (παιδιά ετοιμαστείτε για πτυχία ανεργίας και απαξίωσης ....)

Οι κινητοποιήσεις δεν λένε να κοπάσουν. Αυτήν την εβδομάδα όλο στάσεις και απεργίες στα μέσα μεταφοράς...ο χαλκέντερος ή μάλλον "χαλκοκινητήριος" στρατηγός μου με πηγαινοφέρνει στο Κορωπί...και όποιος αντέξει!!!

Το mundial συνεχίζεται ακάθεκτο , άλλη μια παρηγοριά για τις μάζες , για να ξεχνούν τα μεγάλα και τα σημαντικά...

Το καλοκαίρι προ των πυλών....

Διορθώνοντας...

Το πιο άχαρο κομμάτι της χρονιάς είναι , ίσως , αυτό των εξετάσεων του Ιουνίου - Μαίου , οι λεγόμενες προαγωγικές ή απολυτήριες , ανάλογα με την τάξη.

Άχαρο διότι ο καθηγητής /τρια ως άλλος Προκρούστης καλείται να μετρήσει πάνω σε ένα πολύ συγκεκριμένο "κρεββάτι" τις γνώσεις που αποκόμισαν οι μαθητές του κατά την διάρκεια της χρονιάς. Και φυσικά αλλού "τραβάει" τις βαθμολογίες , μήπως και φθάσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα , και αλλού "κόβει" ως άλλος Αλέξανδρος τον γόρδιο δεσμό....αμείλικτος!!!

Σε ορισμένα μαθήματα μοιάζει σαν να μίλαγε άλλη γλώσσα αυτός και άλλοι να καταλάβαιναν οι μαθητές του...αλλού πάλι η επικοινωνία μοιάζει επιτυχημένη (αν βέβαια κριτήριο επιτυχούς επικοινωνίας μεταξύ μαθητών και δασκάλων είναι η 20 βαθμη κλίμακα...)

Πολλοί συνάδελφοι φιλοσοφώντας καταλήγουν στο vanitas vanitatum omnia vanitas...

Άλλοι αδιαφόρουν , τους περνάνε όλους και κοιμούνται ύπνον ελαφρύ τα βράδια...

Άλλοι δεν θέλουν να βγάλουν το όνομα του κακού στο σχολείο και συμβιβάζονται...

Σε άλλους απονέμεται μεταξύ σοβαρού και αστείου από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους το "βραβείο του χρυσού ψαλιδιού"...

Κάποιοι τέλος μένουν αναρωτώμενοι αν στραβός είν' ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε...

Καλή διόρθωση συνάδελφοι και εύχομαι τον ύπνον ελαφρύ...

Πανελλήνιες ξανά...

Σε τρεις μέρες θα δούμε πάλι το ίδιο έργο να παίζεται , ένα έργο που χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο μονότονο και άνευρο- οι Πανελλήνιες εξετάσεις...

Πριν 10-15 χρόνια όλη η Ελλάδα χόρευε στους ρυθμούς τους και καρδιοκτυπούσε στις εισόδους του Υπουργείου Παιδείας περιμένοντας την ανάρτηση των αποτελεσμάτων τους.

Στις μέρες μας μια άχρωμη εικόνα τους θυμίζει κάτι από τις "παλιές δόξες"...το μόνο που , δυστυχώς , μένει ίδιο και χειρότερο είναι η εξαπάτηση χιλιάδων νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους και η συστηματική αφαίμαξη του πορτοφολιού τους.

Ένα δημόσιο σχολείο απαξιωμένο στα μάτια των ίδιων του των πρωταγωνιστών , μαθητών και καθηγητών , ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που ζουν μέσα από το κύκλωμα της παραπαιδείας , σχολές επί της ουσίας ανύπαρκτες που περιμένουν πως και πως το φοιτηταριό να τις γεμίσει , για να μην κλείσουν και μαζί με αυτές να μην μαραζώσει και η τοπική οικονομία που στηρίζεται στην ύπαρξή τους...

Και κάπου εκεί τα παιδιά μας , το μέλλον του τόπου μας , που στα καλύτερα και πιο δημιουργικά τους χρόνια ασχολούνται με πράγματα που τίποτε δεν έχουν να τους διδάξουν για τη ζωή...Η ζωή είναι εκεί έξω αλλά αυτά είναι χωμένα μέχρι το λαιμό σε βιβλία , φωτοτυπίες , βοηθήματα και κυνηγούν , τι αλήθεια; Μια θέση στον ήλιο;Πόσους πτυχιούχους άνεργους χωράει αυτός ο τόπος;

Γι' αυτό χάρηκα και το κείμενο της φίλης μου της Ανεστασίας που μιλάει για έναν μαθητή της στην Άνδρο που θεωρεί πρότυπο ζωής έναν ψαρά ο οποίος επέλεξε συνειδητά να ασχοληθεί με τη θάλασσα , που τόσο αγαπούσε , και με την προστασία του περιβάλλοντος.

Πότε ως λαός θα ξεπεράσουμε τα συμπλέγματα και τις εμμονές και θα δούμε καθαρά πως η ευτυχία στη ζωή δεν είναι άθροισμα πτυχίων αλλά ώριμων επιλογών ;

Πότε θα στήσουμε ένα σχολείο που θα μας διδάσκει όχι τη θεωρία αλλά την πράξη της ζωής;