Μεγαλώνοντας με το πολυτεχνείο...

Πέρασαν 39 χρόνια από τότε...και γω μετρώ τα χρόνια μου με βάση την επέτειο του Πολυτεχνείου.

 39 χρόνια και φαίνεται πως και αυτή η επέτειος πάει να γίνει "μνημειακή", τυπική και ανούσια...και μάλιστα αν δεν βιώναμε αυτή την ζοφερή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, άραγε θα 'βγαιναν τόσοι ένστολοι στους δρόμους, για να φυλάξουν τα αφύλαχτα;;;
Αναρωτιέμαι...

Είναι και η εμπειρία του σχολείου που βαραίνει πάνω μου. 'Οταν ήμουν εγώ στο γυμνάσιο οι γιορτές του Πολυτεχνείου ήταν αλλιώς...ή μήπως ήταν ιδέα μου;
Έβλεπα τους καθηγητές μου να συγκινούνται, κάθε φορά που διαβάζαμε το προσκλητήριο των νεκρών...
Το γυμναστήριο - γιατί εκεί κάναμε τις γιορτές μας - παλλόταν από τα τραγούδια του Θοδωράκη.
Πολλοί έφευγαν για να πάνε στην πορεία στην Αθήνα...

Τώρα είμαι πλέον εγώ η καθηγήτρια.
Τώρα εγώ πλέον συγκινούμαι με τα τραγούδια και τις μαρτυρίες της εποχής.
Τώρα εγώ πασχίζω να τους βάλω στο παιχνίδι, να σκεφτούν, να νιώσουν, να καταλάβουν....μα κάτι λείπει.

Όσο απομακρυνόμαστε από ένα γεγονός, αυτό χάνει τη δυναμική του, γίνεται μια ακόμη σελίδα στις επίσημες δέλτους της Ιστορίας, γίνεται ανάγνωσμα και ύλη εξετάσεων...
Μα αυτή η ιστορία του Πολυτεχνείου είχα την αίσθηση πως δεν θα το πάθαινε αυτό, γιατί κουβαλά τη δροσιά μιας χαμένης Άνοιξης που πάντα γοητεύει και πάντα προσκαλεί και προκαλεί.

Βλέπω όμως τους μαθητές μου να χάνουν τον στόχο τους σε μια εποχή χωρίς ιδανικά.
Να κινούνται σε ένα θλιβερό φάσμα αποχρώσεων που ξεκινά από την απόλυτη αδιαφορία και απάθεια και φτάνει μέχρι τη σκοτεινή γοητεία της Χρυσής Αυγής.
Να μην γνωρίζουν και το χειρότερο να μην έχουν την διάθεση να μάθουν...
Στην εποχή της τεχνολογίας και της ταχύτητας το Πολυτεχνείο έγινε μια ακόμη πληροφορία προς γρήγορη επεξεργασία;

Πάει καιρός...

Πάει καιρός..
ένας χρόνος σχεδόν που το "σγουρολόγιο" έμεινε άνευ αναρτήσεων...
Προσωπικές ενασχολήσεις, σπουδές και τρεχάματα, και το "σγουρολόγιο" έμεινε κενό.

Πάει καιρός...
το "σγουρολόγιο" δεν φανταζόταν πως οι μισθοί θα συνέχιζαν να συρρικνώνονται, οι φόροι και οι λογαριασμοί να μεγεθύνονται και η Χρυσή Αυγή να φιγουράρει στις δημοσκοπήσεις ως τρίτο κόμμα!!!...το "σγουρολόγιο" ανατριχιάζει λίγο σε αυτήν την σκέψη, αναρωτιέται τι θα σκεφτόταν η γενιά της κατοχής, αν ζούσε στις μέρες μας...

Πάει καιρός...
τα σχολεία, ωστόσο, άνοιξαν και πάλι....αυτή τη φορά χωρίς φανφάρες περί project, ηλεκτρονικών τάξεων και άλλων φληναφημάτων...άλλαξε και η υπουργός, και οι κυβερνήσεις...το μόνο που δεν αλλάζει, σκέφτηκε το "σγουρολόγιο" είναι το μαύρο μας το χάλι...

Πάει καιρός...
τι καλοκαίρι και αυτό που μας αφήνει μετά δυσκολίας μεγίστης...20 του Οκτώβρη και κείνο εκεί μουλαρωμένο! δε λέει να το πάρει απόφαση...κάποιοι βέβαια σκέφτονται ...καλύτερα, γιατί με το κρύο και χωρίς χρήματα, πως θα ζεσταθούμε; Το "σγουρολόγιο" δεν έχει προβλήματα θέρμανσης...όσο τουλάχιστον υπάρχει ηλεκτρισμός, θα υφίσταται και αυτό, μικρό πλην τίμιο μέλος της παγκόσμιας κοινότητας ......λογίων

Σχολικό έτος 2011 - 2012

Όσοι από μας είμαστε μάχιμοι και δεν κρυβόμαστε πίσω από γραφεία , διευθύνσεις και υπουργεία....και το εννοώ αυτό , γιατί , παρά τις μεγαλεπήβολες διακηρύξεις περί διαφάνειας και αξιοκρατίας , το "μαγείρεμα" στα ΠΥΣΔΕ καλά κρατεί , θα το χουμε ήδη πάρει το μήνυμα πως η χρονιά δεν μπήκε με το δεξί....δεν είμαι σίγουρη αν μπήκε και με το αριστερό!!!!

Χωρίς βιβλία αλλά με DVD ....ποιος τη χάρη μας καλέ!!!!

Και δεν είναι το θέμα του πως θα διδάξεις χωρίς βιβλίο , ο καθένας μας θα βρει τον τρόπο , ανέκαθεν τον βρίσκαμε στο τέλος...το θέμα είναι ο εμπαιγμός και φυσικά ότι το υπουργείο μας έχει γραμμένους στα παλαιότερα των ηλεκτρονικών του υποδημάτων...εμάς που τραβάμε κουπί ένα χρόνο και στο τέλος άλλοι παίρνουν τα εύσημα....και η κοινή γνώμη μας θεωρεί και τεμπέληδες , αργόσχολους...

Με νέες μειώσεις στο μισθό μας και μάλιστα και με αναδρομική ισχύ...το υπουργείο μας μας θέλει υποταγμένους , κακομοίρηδες και ψωμοζήτουλες , αν δεν μας σπρώχνει έντεχνα στην παραπαιδεία....αλήθεια ποιος θα χει σε λίγο χρήματα να πληρώνει ιδιαίτερα και φροντιστήρια;

Με τα ανώτατα ιδρύματα κλειστά , τους μεγαλοκαθηγητάδες ενοχλημένους που το καθεστώς τους πάει να αλλάξει - κολλημένοι μια ζωή στις καρέκλες τους , μην τις χάσουν ποτέ!!! και τους φοιτητές θύτες και θύματα ταυτόχρονα...την ηγεσία του υπουργείου δεν τη συζητώ καν , είναι πολύ "μικρή" , για να σηκώσει το βάρος μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης , άσε που δεν την θέλει κιόλας...έχετε δει ποτέ κάποιον που να ανήκει στο σύστημα να θέλει να το ανατρέψει;
Ας γελάσω!!!

Μας μένει το χαμόγελο των μαθητών μας , αν και δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Δεν ξέρω αν τα παιδιά αυτά έχουν στρωμένα μπροστά τους αγκάθια ή τριαντάφυλλα , δεν ξέρω ποιος θα επιβιώσει τελικά , αλλά ξέρω αυτό: πως από μας περιμένουν ένα λόγο , μια στάση ζωής , κάτι να στηριχθούν...θα μπορέσουμε να τους το προσφέρουμε;

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι....

Λίγες σκέψεις θα μοιραστώ μαζί σας τώρα που η σχολική χρονιά έχει σχεδόν ολοκληρωθεί.
Το πρώτο που άκουσα σήμερα στην Επιμόρφωση που παρακολουθώ είναι πως οι ξενόγλωσσοι θα έχουν ως δεύτερη ανάθεση στα Γυμνάσια την Νεοελληνική Λογοτεχνία...
Ωραία λοιπόν , ένα - ένα τα μαθήματα του κλάδου μου , του "δοξασμένου" ΠΕ 02 φυλλορροούν....μετά την Ιστορία , ήρθε η ώρα της Λογοτεχνίας και ποιος ξέρει; Και τα Αρχαία κάποια στιγμή ως "ξένη γλώσσα" μπορεί να ανατεθούν στους ξενόγλωσσους συναδέλφους-γιατί όχι; Αφού έτσι κι αλλιώς το νέο σχολείο που οραματίστηκε η Υπουργός και η παρατρεχάμενοί της θα χωρίζεται σε πεδία ευρύτερα....τι στο καλό , για ένα κωλομάθημα που θα λεγε και ο αλήστου μνήμης Γιαννόπουλος θα χαλάμε τις καρδιές μας; Ας πάει και το παλιάμπελο λοιπόν!!!
Ο άλλος πόνος μου είναι η Επιμόρφωση που παρακολουθώ , η περίφημη "Μείζων Επιμόρφωση" στην οποία τρομάρα μου κληρώθηκα να πάω και καταχάρηκα κιόλας η ανόητη , γιατί στάθηκα μια φορά σε κάτι τέτοιο τυχερή....

Άνθρακες ο θησαυρός!!!!

Η επιμορφώτρια διόλου εμπνευσμένη , απλά διεκπεραιωτική , θα έλεγα , και χωρίς να πολυπιστεύει σε ό,τι λέει. Τα χαρτιά και τα προγράμματα που μας μοίρασαν γραμμένα από ανθρώπους που αναρωτιέμαι: "Έχουν μπει ποτέ σε τάξη;" ή "Πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκαν;" Άσε που όλα μοιάζουν πανομοιότυπα , αν διαβάσεις ένα , είναι σαν να τα έχεις διαβάσει όλα....το copy - paste σε όλο του το μεγαλείο!!!!
Η γλώσσα των κειμένων ξύλινη , ανερμάτιστη , μάλλον θυμίζει μεταγλώττιση ξένων κειμένων...και κάτι όροι βαρύγδουποι και κενοί περιεχομένου: αναστοχασμός , διάδραση , εγκάρσιες δράσεις ,project...

Απελπισία....

Το μόνο θετικό η αλληλεγγύη των συναδέλφων , τα βλέμματα , γεμάτα νόημα , που ανταλλάσσουμε , τα νεύματα που δείχνουν εγκαρτέρηση; αηδία; τι; και προς τι;
Και φυσικά το χιούμορ που μας σώζει και η ελπίδα που πάντα πεθαίνει τελευταία. Οι περισσότεροι είναι πολύ μεγαλύτεροί μου , με χρόνια εμπειρίας στις πλάτες τους και με την όρεξη ακόμη να δοκιμάσουν την τύχη τους , μπας και τούτη τη φορά κερδίσουν κάτι ουσιαστικό από την συμμετοχή σε τέτοιες διαδικασίες....αλλά δεν βαριέσαι.
Στο ίδιο έργο θεατές ...μια ζωή!

Το Βατερλώ της Λογοτεχνίας

Ήρθε η ώρα να εξεταστούν οι μαθητές μας στην γ' γυμνασίου και στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Η αλήθεια είναι πως δεν θεωρώ το συγκεκριμένο ανθολόγιο από τα πιο επιτυχημένα , πόσω μάλλον , αφού αναγκάζομαι από τις οδηγίες του υπουργείου να διδάσκω με χρονολογική σειρά τα κείμενα και όχι κατά το δοκούν...

Όπως έχω και άλλοτε σημειώσει , ωστόσο , αυτό έχουμε , με αυτό θα δουλέψουμε!

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται...και αυτό που ήταν ξεκάθαρο εξαρχής ήταν ότι με το τμήμα μου μιλούσαμε "άλλη γλώσσα". Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν υπάρχει έστω και στοιχειώδης επικοινωνία ανάμεσά μας...πατάτες , έλεγα , ντομάτες απαντούσαν!!!!

Επειδή το μάθημα αυτό καλλιεργεί την αισθητική , είναι μάθημα έκφρασης και διατύπωσης σκέψεων , παρηγορούσα τον εαυτό μου για τις κακές τους επιδόσεις λέγοντας πως "δεν είναι και μπακάλικο η λογοτεχνία να τα μετράς όλα με το ζύγι , τρεις το λάδι , τρεις το ξύδι , πέντε το λαδόξυδο..."

Κι έτσι κύλησε η χρονιά , χωρίς τίποτε να αγγίξει τους έφηβούς μου , προς μεγάλη μου απογοήτευση...ούτε ο Βιζυηνός με το ανατολίτικο παραμύθι του , ούτε ο Καβάφης με την ειρωνεία και τον σκεπτικισμό του , ούτε "φευ" ο Ελύτης με το ιερατικό "Άξιον εστί".

Αυτός ο τελευταίος επιλέχθηκε και ως κείμενο προς εξέταση για το τέλος...

Είπαμε , τι στο καλό , 100 χρόνια από την γέννησή του , ας τον τιμήσουμε...και τον τιμήσαμε δεόντως!!!

Αν ζούσε ο μεγάλος μας ποιητής θα πήγαινα να του ζητήσω συγγνώμη για το ατόπημά μου να τον παραδώσω βορά στα χέρια ανυποψίαστων μαθητών που του άλλαξαν τα φώτα κανονικότατα!!!

Ό γέγονεν , γέγονεν , ωστόσο , και η λυπηρή αυτή εμπειρία , με οδήγησε σε κάποιες σκέψεις:

Μήπως αντί για σεμινάρια και επιμορφώσεις στις νέες τεχνολογίες και στους διαδραστικούς να καθίζαμε πάλι στα θρανία και να ακούγαμε "πως δει την λογοτεχνίαν διδάσκειν";

Γιατί , ομολογώ , όσο κι αν με ενοχλεί , πως η ευθύνη για όλο αυτό βαρύνει εμάς , τους διδάσκοντες περισσότερο , που δεν βρίσκουμε τρόπους να συγκινήσουμε και να πλησιάσουμε τους μαθητές μας. Πολλές φορές δεν φτάνουν οι αγαθές προθέσεις...

Υπάρχει κανείς μεγαλόσχημος να μας το πει; Από αυτούς που φτιάχνουν τα σχολικά εγχειρίδια , τις διδακτικές οδηγίες και τα άλλα ηχηρά παρόμοια;

Μήπως αντί να τυποποιούμε ένα ακόμη ζωντανό υλικό και να το βάζουμε στη φορμόλη των εξεταστικών διαδικασιών , να το αφήναμε στην ησυχία του και να ασχολούμασταν με το πως η νέα γενιά θα ανοίξει πάλι τα βιβλία , θα διαβάσει και θα εμπνευστεί από τους ήρωες των μυθιστορημάτων, θα τραγουδήσει με πάθος τους μεγάλους ποιητές μας, θα μάθει να κρίνει και να αμφισβητεί δημιουργικά και θα ξεκολλήσει από τις οθόνες και τις ηλεκτρονικές σειρήνες που την έχουν απόλυτα ξεμυαλίσει;

Ένα είναι το σίγουρο. Του χρόνου θα το σκεφτώ πολύ να διδάξω Λογοτεχνία...

Παράθυρο με θέα...

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...κι ωστόσο είναι δυο χρόνια τώρα που έφυγα από την Άνδρο.

Κάθε φορά , ωστόσο , που την επισκέπτομαι , νιώθω το ίδιο αίσθημα που αισθάνεται κανείς όταν επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Αυτή η ζεστασιά και η οικειότητα που όλοι έχουμε ανάγκη και μας φορτίζει θετικά , ώστε να συνεχίζουμε τον αγώνα της καθημερινότητας.

Μικροί Οδυσσείς που επιστρέφουμε στην Ιθάκη μας και μετά από λίγο αναζητούμε νέες περιπέτειες....μα το σημείο το σταθερό και ο προσανατολισμός μας δεν χάνεται , γιατί η Ιθάκη είναι πάντα εκεί και μας περιμένει.

Η Άνδρος είναι τόπος ευλογημένος μα , όπως όλες οι Κυκλάδες , ιδιαίτερος. Πρέπει να τον σεβαστείς , για να σε σεβαστεί και αυτός.

Οι τελευταίες κακοκαιρίες άφησαν έντονα τα σημάδια τους στις "κακοτεχνίες" των ανθρώπων. Σε όσα εφήμερα και άναρχα κατασκευάζουν εκείνοι πιστεύοντας πως θα κυριαρχήσουν στην Φύση και την Ζωή - μα αυτό δεν συμβαίνει. Κι αν για λίγο φαίνεται έτσι , τελικά ο χρόνος δείχνει την αξία και την ουσία στο κάθε τι.

Ένιωσα την ανάγκη να ξεφύγω από την σύγχρονη και μίζερη εικόνα του νησιού και να αναζητήσω εκείνη την άλλη , την ίδια και απαράλλαχτη αιώνες τώρα , την πραγματική Άνδρο των μονοπατιών , των πηγών και των ξωκκλησιών.

Μια όμορφη διαδρομή με οδήγησε από το Κόρθι στο Γιαννισαίο.

Θαύμασα την σοφία των απλών ανθρώπων που σεβάστηκαν το περιβάλλον και συν-υπήρξαν αρμονικά μαζί του για χρόνια πολλά.

Είδα την γοητεία της πέτρας που στολίζει το νησί και δημιουργεί κατασκευές γοητευτικές στην απλότητά τους.

Είδα τον μόχθο του παλιού Ανδριώτη να φτιάξει αναβαθμούς , για να κρατήσει το χώμα και να καλλιεργήσει τη γη.

Είδα την Φύση να φορά την καλύτερή της φορεσιά , για να με προυπαντήσει...

Για όσους επισκέπτονται το νησί αυτό ή άλλους τόπους και στέκονται στην επιφάνεια των εφήμερων αποδράσεων θα είχα να προτείνω μια άλλη οπτική γωνία....

ένα παράθυρο με θέα

Το παράπονο

Αύριο είναι η Παγκόσμια ημέρα Ποίησης , μία ακόμη ανάμεσα στις τόσες....πως τις φοβάμαι τις επετείους!
Ωστόσο , είναι και μια παρηγορία η Ποίηση , ένα καταφύγιο...και γοητευτικό μάλιστα , όταν γίνεται τραγούδι.
100 χρόνια από την γέννηση του Ελύτη και του Γκάτσου επίσης...διάλεξα ένα από τα πολλά , ωραία ποιήματα που μελοποίησε ο Παπαδημητρίου και ερμήνευσε η Αρβανιτάκη σε στίχους Οδυσσέα Ελύτη ,
"Το παράπονο"
Καλή ακρόαση φίλοι μου....