Μαργαρίτα

Ας υποθέσουμε ότι σε συμβολικό επίπεδο εμείς μοιάζουμε με  ένα σπίτι. Τότε οι φίλοι και ο
κοινωνικός μας περίγυρος θα μπορούσαν άνετα να είναι τα λουλούδια που μας περιβάλλουν.
Ανάλογα με το είδος σπιτιού που είμαστε  θα είναι και τα λουλούδια γύρω μας...

Αν π.χ είμαστε ένα σπίτι με μπαλκόνι , τότε οι ζαρντινιέρες και τα αναρριχώμενα είναι τα λουλούδια που μας ταιριάζουν. Αν πάλι είμαστε μια μεζονέτα , τότε διαθέτουμε πλούσιο κήπο που περιλαμβάνει γκαζόν , δέντρα και πολλά λουλούδια , ανάλογα με το πόσο μερακλήδες είμαστε.
Αν το σπίτι μας είναι μικρό και φτωχικό , τότε δυο τρεις γλαστρούλες στο παράθυρό μας δίνουν χρώμα με τα λουλούδια τους στο ταπεινό μας καλυβάκι.

Πάντως , σπίτι χωρίς λουλούδι δεν μπορεί να υπάρξει , όπως και άνθρωπος χωρίς φίλο. Και σπίτι χωρίς λουλούδι είναι σπίτι άχαρο , άχρωμο και θλιβερό.
Φυσικά είμαστε εμείς που θα επιλέξουμε σε τι σπίτι θα ζήσουμε και τι λουλούδια θα μας περιτριγυρίζουν. Εκτός κι αν είμαστε τυχεροί και εκτός από τις επιλογές που μόνοι μας κάνουμε έρθει να μας βρει και κάποιο ουρανοκατέβατο λουλούδι , εκεί που δεν το περιμένουμε.

Να...ας πούμε , μια μαργαρίτα.
Η μαργαρίτα είναι λουλούδι ελευθέρας βοσκής. Στην φυσική της κατάσταση δεν της αρέσει η γλάστρα. Είναι ανεξάρτητη και  φυτρώνει μόνη της στους αγρούς ή όπου τέλος πάντων βρει πρόσφορο έδαφος. Δεν είναι από τα λουλούδια που κραυγάζει την ομορφιά της , ούτε γυρεύει να σαγηνέψει με το άρωμά της.

 Είναι όμορφη , έτσι απλά. Κίτρινη , λευκή , πορτοκαλένια με πράσινους μίσχους και πολλά παρακλάδια μπορεί να γεμίσει το  σπίτι σου με ομορφιά και φως.
Έτσι απρόσκλητη εμφανίστηκε κάποια στιγμή και στο δικό μου σπίτι η κυρία Μαργαρίτα. Πλουμιστή και λυγιστή κιτρίνισε το σύμπαν και φώτισε το μπαλκόνι μου.

Μαζί της έμαθα να εκτιμώ τα απλά και μικρά πράγματα που ομορφαίνουν τόσο τη ζωή μας.
Και κάθε πρωί την χαιρετώ και την ευγνωμονώ που με επέλεξε , για να κάνει το σπίτι μου πιο φωτεινό και χαρούμενο.

                                                                                        Χρόνια πολλά Μαργαρίτα
                                                                                        Σε αγαπώ πολύ

Στο σπήλαιο του Αρχέδημου

 

Η Αττική είναι ένας τόπος εξαιρετικής ομορφιάς , παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες των κατοίκων της να την μετατρέψουν σε μια ψυχρή , τσιμεντένια κατασκευή χωρίς αισθητική και χωρίς μέτρο.

Έχει τοπία συγκινητικά , ποιος δεν έχει δακρύσει ένα δειλινό στο Σούνιο… , μνημεία μεγάλης αισθητικής και ιστορικής αξίας με κορυφαίο τον Παρθενώνα και απίστευτες πεζοπορικές διαδρομές στα βουνά της που κυκλώνουν μοναδικά το λεκανοπέδιό της.

Σε κάποιες από αυτές τις διαδρομές συναντά κανείς σημεία που τον αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.

 Ποιος θα πίστευε αλήθεια πως μια ώρα μακρυά από το Πανόραμα της Βούλας βρίσκεται η περίφημη σπηλιά του Αρχέδημου;

Στον αρχαίο δήμο του Αναγυρούντα , σημερινή Βάρη , ένας γλύπτης από την Θήρα (Σαντορίνη) αποφάσισε να απομονωθεί σε ένα μικρό σπήλαιο στις υπώρειες του Υμηττού , κάπου τον 6^ο ή 5ο αιώνα π.Χ. Το όνομά του Αρχέδημος.

 Οι περισσότεροι άνθρωποι τον θεώρησαν νεραϊδοπαρμένο – νυμφόληπτο , γιατί στ’ αλήθεια , ποιος άνθρωπος έχων σώας τας φρένας θα άφηνε τον ήλιο και το φως, για να βρεθεί στο σκοτάδι μιας σπηλιάς;

Ο Αρχέδημος , όμως , με μεράκι και πίστη , δημιούργησε σε αυτό το μικρό σπήλαιο ένα όμορφο ιερό γεμάτο από τεχνουργήματα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος  αφιερωμένα στους θεούς και τις νύμφες. Ανάμεσα στα άλλα σκάλισε και τον εαυτό του με καλέμι και σμίλη να σμιλεύει προς τιμή των θεών τα όμορφα έργα του. Ταυτόχρονα , για να διευκολύνει την κατάβαση στο μικρό του σπήλαιο σκάλισε στο βράχο σκαλοπάτια.

Αργότερα η σπηλιά εγκαταλείφθηκε  στα βυζαντινά όμως χρόνια έγινε και πάλι τόπος λατρείας. Οι αρχαιολόγοι την ανακάλυψαν  στις αρχές του 20^ου αιώνα και μελέτησαν το χώρο της. Δεν είναι σύμφωνοι σε ποιον ή ποιους θεούς ήταν αφιερωμένη. Άλλοι μιλάνε για τον Απόλλωνα και άλλοι για τον Πάνα ή ίσως και για την Κυβέλη , τη μεγάλη μητέρα – θεά της Φύσης.

Στις μέρες μας ο χώρος έχει περιφραχτεί από την αρχαιολογική υπηρεσία καθώς τέτοια σημεία βανδαλίζονται από ανεγκέφαλα άτομα και χρήζουν προστασίας. Δυστυχώς , η εύκολη γενικά πρόσβαση στο χώρο τον καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτο.

 Αν κάποιος θέλει να τον επισκεφτεί μπορεί να συνεννοηθεί με την αρχαιολογική υπηρεσία ή την σπηλαιολογική εταιρεία. Χρειάζεται κάποιος ειδικός μαζί σας , όπως επίσης σκοινί και φακός. Και φυσικά μπόλικο θάρρος, γιατί ου παντός πλειν ες Κόρινθον.

Ρωτήστε και μένα που έφτασα πάνω από τα σκαλιά και γύρισα πίσω..τελικά όμως σκέφτηκα τι θα έχαναν τα μάτια μου , αν δεν κατέβαινα και «κατρακύλισα» στο βάθος της… Κι ευτυχώς για μένα οι νύμφες και ο Πάνας με προστάτεψαν και να ΄μαι τώρα εδώ να γράφω γι΄ αυτή την τόσο κοντινή και τόσο άγνωστη συνάμα ομορφιά της Αττικής.

Κυριακάτικο παστίτσιο

Πολλές από τις Κυριακές των παιδικών μου χρόνων είχαν  την μυρωδιά ενός λαχταριστού παστίτσιου το μαγείρεμα του οποίου αναλάμβανε η γιαγιά μου η Μαρίκα.

Καθώς λοιπόν η οικογένεια μαζευόταν στο μικρό  προσφυγικό σπίτι των παππούδων και άρχιζαν οι προετοιμασίες για το τραπέζι , εγώ με την γιαγιά πηγαίναμε στο φούρνο , για να παραλάβουμε το φαγητό.

Ναι, ήταν η εποχή που οι νοικοκυρές έψηναν τα φαγητά τους στους συνοικιακούς φούρνους και οι δρόμοι και οι γειτονιές κάθε Κυριακή γέμιζαν από μυρωδιές αφάνταστες....γιουβέτσι , κοτόπουλο με πατάτες και φυσικά παστίτσιο που οι περήφανοι νοικοκύρηδες κουβαλούσαν επιδεικτικά στα σπίτια τους μαζί με μπόλικη ρετσίνα , για να πάνε τα φαρμάκια κάτω...

Φτάναμε στο φούρνο όπου μας καλοδεχόταν ο φούρναρης ο Ζήσης...αυτός είχε μια μανία με τα μαλλιά μου , που ήταν μακρυά πλεγμένα σε κοτσίδες και με το που με έβλεπε άρχιζε να τραγουδά περιπαθώς το άσμα: "Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα....". Εγώ πάλι διόλου δεν αγαπούσα το τραγούδι αυτό κι άρχιζα να φωνάζω και να ωρύομαι...μαζί με τις κοτσίδες μου , που σηκώνονταν όρθιες , όπως της Πίπης της Φακιδομύτης!!!

Η γιαγιά μου , για να με ηρεμήσει με άφηνε να διαλέξω παγωτό της αρεσκείας μου και έπαιρνε κι αυτή ένα χωνάκι , να γλυκαθεί το μέσα της...Αυτή ήταν μια γλυκιά συνωμοσία κι ένα μυστικό μας που δεν το ομολογούσαμε ποτέ, γιατί η γιαγιά είχε ζάχαρο και έπρεπε να αποφεύγει τα γλυκά κι εγώ ήμουν ανέκαθεν στρουμπουλή , οπότε δεν μου χρειάζονταν παγωτά πριν το μεσημεριανό φαγητό...

Αφού απολαμβάναμε τη δροσερή αμαρτία μας , επιστρέφαμε θριαμβευτικά στο σπίτι με ένα ταψί που στα παιδικά μου μάτια φάνταζε με αεροπλανοφόρο....κι ένα παστίτσιο  φουσκωτό κι αφράτο σαν μαρέγκα.

Καθώς ο καιρός κύλισε , όλα λίγο - πολύ άλλαξαν...οι γειτονιές , οι Κυριακές , οι άνθρωποι. Ένα μόνο έμεινε ίδιο. Το στρουμπουλό κοριτσάκι που τρώει λαίμαργα παγωτό και φτιάχνει ακόμη , τιμής ένεκεν , παστίτσιο...

                                                                                                  Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου                                                                                                                         γιαγιά Μαρίκα

Το φλουρί

Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς είχε χρώμα και μυρωδιά από τσουρέκια...
Το μεγαλύτερο από όλα , η βασιλόπιτα , σιγοψηνόταν στο φούρνο αναδύοντας τη θεσπέσια μυρωδιά της. Κάθε χρόνο με αμυγδαλάκια σημειώναμε πάνω της το νέο έτος...

Κάτω από το δέντρο ο αδελφός μου άπλωνε τέτοιες μέρες το τραινάκι του...ένα υπέροχο τραίνο που του είχε φέρει ο πατέρας μας από κάποιο από τα ταξίδια του στο εξωτερικό. Έστηνε με μαεστρία τις ράγες , έβαζε τα βαγόνια και το χάζευε να γυρνά , όμως ποτέ δεν με άφηνε να παίξω και  'γω μαζί του. Στο κάτω κάτω ήμουν μικρή , ατσούμπαλη και είχα την κούκλα μου να με περιμένει...αυτή ήταν η καλή μου κούκλα με την οποία έπαιζα μόνο στις γιορτές. Είχε ξανθά μακρυά μαλλιά , περπατούσε και τραγουδούσε και φόραγε ένα μενταγιόν που έγραφε  "El Greco".

Η μάνα μου έτρεχε όλη μέρα για προετοιμασίες , αγορές και άλλες υποχρεώσεις...φυσικά πήγαινε και στο κομμωτήριο να φτιάξει τα μαλλιά της...τα κρέπαρε και γινόταν σαν φουσκωτό πανετόνε...στο τέλος μάλωνε πάντα με την Εριέττα , την κομμώτρια , γιατί της τα είχε παρακρεπάρει.
Εγώ καθόμουν μαζί της στο κομμωτήριο και την έβλεπα με αυτή την κάσκα στο κεφάλι και αναρωτιόμουν , γιατί οι γυναίκες να τα τραβάνε όλα αυτά...ποτέ δεν αγάπησα τα κομμωτήρια...ήμουν και τυχερή σγουρομάλλα...επί της ουσίας δεν τα χρειάστηκα ποτέ.

Το βράδυ περίμενα πως και πως να κόψουμε την πίτα...ήθελα πάντα να κερδίζω το φλουρί. Κι η αλήθεια είναι ότι το κέρδιζα , τις περισσότερες φορές. Ενδεχομένως η μάνα μου να έβαζε το χέρι της σε αυτό , να "έστηνε" το κόψιμο , να έβαζε κάνα σημάδι ...ποιος ξέρει.

Τώρα φτιάχνω εγώ την πίτα...προτιμώ το κέικ με μπόλικη άχνη από πάνω και διάφορα στολίδια...η πίτα μοιάζει με παιδική χαρά και το φλουρί το κερδίζω ακόμη καμιά φορά και πάντα χαίρομαι σαν παιδί , αν και  μεγάλωσα προ πολλού και ανεπιστρεπτί...κάποια πράγματα , όμως , φαίνεται πως δεν αλλάζουν ποτέ.

Καλό και ευλογημένο το 2019

Είδος προς εξαφάνιση…

Στην Ελλάδα της γενικευμένης κρίσης  , της γρίνιας και της κακομοιριάς ενδημεί ένα είδος σπάνιου πουλιού , που ζει στους χώρους της δημόσιας εκπαίδευσης. Συχνάζει σε αίθουσες  και σε γραφεία , κάνει μάθημα , διορθώνει γραπτά , ετοιμάζει ασκήσεις , οργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα ή ασχολείται με υπηρεσιακές διεκπεραιώσεις.

Δεν είναι θορυβώδες , όπως τα υπόλοιπα πτηνά του σχολείου , ούτε έχει πολύχρωμα φτερά που εντυπωσιάζουν τους πολλούς. Είναι σεμνό , εργατικό και μαζεμένο , συλλέγει με κόπο την τροφή του και δεν διστάζει να τη μοιραστεί με τους υπόλοιπους του σμήνους του , που έχουν συνήθως ήθος σπουργιτιού… δηλ. τρώνε πολύ , κάνουν απίστευτη φασαρία και τεμπελιάζουν σε κάθε δυνατή ευκαιρία.

Είναι ευγενικό και διακριτικό και σχεδόν ποτέ δεν θα δείξει την ενόχλησή του με τα κακώς κείμενα , ούτε θα κατηγορήσει τους άλλους , που προσπαθούν να κάνουν τη δουλίτσα τους με πλάγιους τρόπους , μεμψιμοιρώντας ή αποφεύγοντας επί της ουσίας τις ευθύνες.

Είναι απίστευτα εργασιομανές και έχει μια υψηλή αίσθηση του καθήκοντος. Σηκώνεται αχάραγα κάθε πρωί , ευπρεπίζει τα φτερά του , παίρνει την τσάντα και τα βιβλία του και πετάει στη δουλειά του. Και με χιόνια και με κρύα , ακόμη κι όταν είναι άρρωστο και πονάει , δεν θα σκεφτεί να μείνει στη φωλιά του , για να γιάνει.

Είναι αλήθεια πως πολλές φορές πικραίνεται , γιατί στην Ελλάδα μας αρέσει το κατηγορείν και έτσι δεν ξεφεύγει και το ίδιο , παρά την φιλοτιμία του , από την ζήλεια και την κακογλωσσιά. Ωστόσο , η πίκρα του δεν κρατάει πολύ και μετά από λίγο ανασκουμπώνεται πάλι και συνεχίζει τον καθημερινό του αγώνα ∙ έναν αγώνα καθαρό , όμορφο και συγκινητικό , καθώς το είδος του μέρα με την μέρα εκλείπει από τον όμορφο τόπο μας , χωρίς ελπίδα ανάκαμψης.

Είμαστε σπουργίτια….

Αν το συναντήσετε ποτέ , μην προσπαθήσετε να το θαμπώσετε με λόγια και πράξεις θαυμασμού. Δεν τα χρειάζεται κάτι τέτοια και δεν τα επιζητά. Στην περίπτωσή του είναι ο μικρός , εσωτερικός του οδηγός που του επιβάλλει μια τέτοια συμπεριφορά κι αυτός δεν καταλαβαίνει ούτε από έπαινο , ούτε από ψόγο.

Χαμογελάστε απλώς και ευχαριστείστε την τύχη σας που βρέθηκε στον δρόμο σας…

Είναι τόσο σπάνιες πια τέτοιες συναντήσεις…

Φαράγγι Βουραϊκού

Θα σου μιλήσω για λίγο για το υπέροχο αυτό φαράγγι , το φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού που ξεκινά από τα Καλάβρυτα και φτάνει στο Διακοφτό. Πρόκειται για ένα πραγματικό γλυπτό της Φύσης που δεν χορταίνεις να το βλέπεις. Οι ψηλές απόκρημνες πλευρές του φαραγγιού άλλοτε μοιάζουν κομμένες από ένα μαχαίρι κάθετες και απόκρημνες , άλλοτε πάλι είναι γεμάτες καμπύλες και εξογκώματα. Αν είχαμε μαζί μας ένα γεωλόγο θα μας βεβαίωνε σίγουρα ότι κάποτε το νερό ήταν πολύ ψηλότερα και αυτό είχε αναλάβει να "γλύφει" και να διαμορφώνει το ανάγλυφο των βράχων.

Η βλάστηση είναι παρούσα σχεδόν παντού και τα χρώματα του πράσινου και του κίτρινου κυριαρχούν...είναι άλλωστε τα χρώματα του φθινοπώρου. Κατεβαίνοντας το φαράγγι συναντάς πλατάνια και άλλα υδρόφιλα δέντρα , ενώ σε πιο χαμηλό υψόμετρο υπάρχουν πεύκα. Το ποτάμι κυλάει πάντα στο πλάι της διαδρομής και συντροφεύει τις σκέψεις των οδοιπόρων.

Σε αυτό το μαγικό τοπίο, το βγαλμένο από παραμύθι , αποφάσισε ο Τρικούπης να φτιάξει μια ακόμη σιδηροδρομική γραμμή. Ανέθεσε το έργο σε μια Γαλλική εταιρεία , ο δε προϋπολογισμός ήταν 5.000.000 δραχμές. Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε τον τερματισμό αυτής της γραμμής στην Τρίπολη. Δυστυχώς , η κατασκευή καθυστερούσε και ο προϋπολογισμός ανέβαινε. Έτσι το έργο έφτασε με το ζόρι μέχρι τα Καλάβρυτα. Σκέψου αν είχε φτάσει στην Τρίπολη , τι απίθανη διαδρομή θα ήταν αυτή μέσα από τα βουνά στην καρδιά της Πελοποννήσου!!!

Για τον περιπατητή που κατηφορίζει αυτό το φαράγγι ακολουθώντας τις γραμμές του τραίνου ένα είναι το συναίσθημα... ΔΕΟΣ. Όσο για μένα πολύ ώρα βάδιζα μόνη σε αυτή τη διαδρομή καθώς καθένας έχει το δικό του ρυθμό και να σου πω αυτή η μοναξιά μου ήταν απαραίτητη. Νιώθω πως δεν μπορείς αλλιώς να νιώσεις το μεγαλείο αυτού του τόπου. Κάθε φορά που πέρναγα πάνω από τις σιδερένιες γέφυρες και από κάτω έχασκε γκρεμός...ψιθύριζα προσευχές και δεν κοιτούσα χαμηλά. Όταν πάλι περνούσα μέσα από τούνελ ή όταν βάδιζα στις ατέλειωτες ράγες σιγοτραγουδούσα...και κάπως έτσι κατάλαβα τους παλιούς ανθρώπους του τόπου που το τραγούδι το είχαν μόνιμη συντροφιά στη μοναξιά της Φύσης.

Οι φωτογραφίες είναι φτωχές για να αποτυπώσουν τα χρώματα και τις αποχρώσεις...αδικούν την πραγματικότητα.

Προς το τέλος της διαδρομής που κάλυπτε συνολικά 17 χιλιόμετρα περίπου συνάντησα το βοσκό με τα κατσίκια του κι είδα μπροστά μου το θαύμα της ζωής. Έτσι απλά , εκεί δίπλα μου...

Κι ο ρυθμός της Φύσης αέναα συνεχίζεται ερήμην μας.

Όταν κανείς πεζοπορεί σε τέτοιες πορείες μόνο σοφότερος μπορεί να βγει κι ίσως ταπεινότερος. Και απέραντα ευγνώμων για το δώρο της ζωής,για τη χαρά της ανακάλυψης ,για το ότι είναι γερός και χαίρεται μια τέτοια βόλτα...

Πάστα ποντικάκι

Εκείνη ήταν μια άλλη εποχή...
Εποχή γεμάτη χαμόγελο και γλύκα , εποχή της ξενοιασιάς.

Κάθε βράδυ θα γύριζες κουρασμένος στο σπίτι μετά από πολλές ώρες που αφιέρωνες στη δουλειά. Είχες επιτέλους φτιάξει κάτι δικό σου και πάσχιζες να το κάνεις να πετύχει.
Γυρνούσες κατάκοπος αλλά ικανοποιημένος που το όνειρό σου γινόταν πραγματικότητα.

Εγώ σε περίμενα πάντα.
Ήθελα να με πάρεις αγκαλιά και να μοιραστώ μαζί σου τα νέα της ημέρας και ένα μεζέ από το φαγητό σου...ήμουν ανέκαθεν λιχούδω...
Η μαμά από την κουζίνα γρίνιαζε..."καλέ, άσε τον άνθρωπο να φάει...τώρα δε σε τάισα;"

Μετά πηγαίναμε στο κρεββάτι και μου έλεγες παραμύθια. Έπλαθες δικά σου παραμύθια με ήρωες ζώα του δάσους. Είχες απίστευτη φαντασία...νομίζω την κληρονόμησα.

Κάποιες φορές μου έφερνες γλυκά από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς.
Σοκολατάκια γεμιστά με καρύδι και αμύγδαλα και πάστες - ποντικάκι...
Ήταν λαχταριστές και πάντα φρέσκες...
Η γέμιση ήταν σεράνο και εξωτερικά είχαν σκούρα σοκολάτα...τα αυτάκια του ποντικού ήταν αμυγδαλάκια...

Ξέρεις...από τότε πέρασαν πολλά και περάσαμε πολλά...δεν ξέρω αν είμαστε πια οι ίδιοι.

Καμιά φορά βλέπω στα ζαχαροπλαστεία , αν και σπάνια, πάστες - ποντικάκι.
Μα ποτέ δεν αγοράζω.
Δεν θα μπορούσαν να συναγωνιστούν εκείνες της παιδικής μου ηλικίας.
Εκείνες είχαν άλλη γεύση...