Η κυρία πρόεδρος...

Σήμερα το "σγουρολόγιο" θα πολιτικολογήσει , πράγμα που συνήθως δεν κάνει , αλλά είναι οι μέρες τέτοιες , που είναι δύσκολο να αποφύγεις το σχολιασμό των λεγόμενων πολιτικών ζητημάτων.
Αν και πρέπει να προσθέσω εδώ ότι κάθε τι που έχει να κάνει με την καθημερινότητα , τις συμπεριφορές και τις ιδέες μας είναι πολιτικό με την ευρύτερη έννοια του όρου.

Μιλώντας , όμως , σήμερα για πολιτικολογία εννοώ την ενασχόληση με ένα ζήτημα που αφορά την πολιτική ζωή του τόπου μας και τη λειτουργία του πολιτεύματός μας. Και για να μην ξεχνιόμαστε να θυμίσω ότι το πολίτευμα της Ελλάδας μετά και το δημοψήφισμα του 1974 είναι η προεδρευόμενη δημοκρατία.

Η εκλογή προέδρου της δημοκρατίας , λοιπόν ,  είναι το σημερινό μας θέμα.

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας στην Ελλάδα είναι ένα πρόσωπο με διακοσμητικό περισσότερο και λιγότερο με ουσιαστικό χαρακτήρα...ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να μας πείσουν οι απανταχού επαΐοντες. Διακοσμητικός ή μη , δεν παύει να είναι ο κορυφαίος θεσμός της χώρας μας και μια προσωπικότητα που μας εκπροσωπεί σε διεθνή φόρα , σε τελετές , ενώ παράλληλα εποπτεύει και επικυρώνει την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών και του πολιτεύματος εν γένει.

Τις  τελευταίες μέρες πολύ μελάνι χύθηκε και πολλά ρεπορτάζ παρουσιάστηκαν που μιλούν για την προτεινόμενη και μάλλον σίγουρη προς εκλογή για τη συγκεκριμένη θέση  Αικατερίνη Σακελλαροπούλου. Η κυρία Σακελλαροπούλου είναι κορυφαία δικαστικός και μάλιστα πρόεδρος του ΣΤΕ του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου της χώρας μας. Κυρίως , όμως , η κυρία Σακελλαροπούλου είναι γυναίκα.

Τα κανάλια και η κοινή γνώμη επιχαίρουν καθώς , επιτέλους , μετά από τόσα και τόσα χρόνια κοινοβουλευτικού βίου οι Έλληνες αποφάσισαν να επιλέξουν μια γυναίκα για μια τόσο τιμητική θέση. Νέος αέρας , ανανεωμένο προφίλ ...αλληλούια συνέλληνες για την εκλεκτή προεδρίνα μας....

Για μένα , ωστόσο , τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά , ούτε και αυτονόητα.
Το φύλο ή και η σεξουαλική προτίμηση ακόμη δεν είναι κριτήριο επιλογής για θέσεις τέτοιας βαρύτητας , όσο αυτή του προέδρου της δημοκρατίας. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα , αλλά τι άνθρωπος είσαι , τι εκπροσωπείς και τι έχεις υπηρετήσει στην πορεία της ζωής σου.

Θεωρώ τουλάχιστον υποκριτική λοιπόν την συζήτηση γύρω από το φύλο του προέδρου της δημοκρατίας , όταν στη χώρα μας το γυναικείο φύλο ακόμη αναζητά την ουσιαστική ισότητα και σεβασμό , τόσο από την κοινωνία όσο και από την πολιτεία και τους θεσμούς της. Πρόσφατο και λυπηρό παράδειγμα οι διαφημίσεις στο μετρό της Αθήνας με τα μηνύματα περί αμβλώσεων.

Ως προς το ίδιο το πρόσωπο λοιπόν και όχι το φύλο του έχω να παρατηρήσω τα εξής:

• Προσωπική μου επιλογή θα ήταν ένα πρόσωπο κατεξοχήν πολιτικό , ένας άνθρωπος δηλαδή που έχει υπάρξει βουλευτής , υπουργός ή και πρωθυπουργός , διότι αισθάνομαι ότι η θέση του προέδρου απαιτεί άνθρωπο "ψημμένο" στην πολιτική και δεν είναι θέση δημοσίων σχέσεων.

• Η επιλογή από τον δικαστικό κλάδο με βρίσκει , επίσης , αντίθετη καθώς , ειδικά αυτά τα τελευταία χρόνια της κρίσης , ο κλάδος αυτός ασχολήθηκε και αγωνίστηκε μόνο για τα δικά του συμφέροντα , τα οποία και εξασφάλισε....ενώ αδιαφόρησε για την γενικότερη οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση  του απλού λαού.

• Μελετώντας το βιογραφικό της κας Σακελλαροπούλου δεν μπόρεσα παρά να προσέξω ότι προέρχεται από οικογένεια ανώτερων δικαστικών και μάλιστα ο πατέρας της είχε υπάρξει αρεοπαγίτης και μέλος του ειδικού δικαστηρίου την εποχή Κοσκωτά. Προσωπική μου και πάλι επιλογή θα ήταν ένα πρόσωπο αυτοδημιούργητο που να μην έχει πίσω του καμιά οικογενειακή παράδοση....θα μου πείτε πως ψάχνω ψύλλους στα άχυρα , καθώς το μισό περίπου των πολιτικών στην Ελλάδα είναι παιδιά του μπαμπά ή της μαμάς τους....

• Από τους δημοσιογράφους θα περίμενα εγκυρότερη ενημέρωση περί των πεπραγμένων και των αποφάσεων της κας Σακελλαροπούλου σε σχέση με σπουδαία νομικά ζητήματα που χειρίστηκε και τις αποφάσεις που τυχόν πήρε.

• Τέλος , πιστεύω πως πραγματικά έχει έρθει η ώρα να ψηφίζει ο ίδιος ο λαός για τον πρόεδρο του μέσα από μια σειρά προσώπων που με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τα κόμματα της εκάστοτε Βουλής θα του προτείνουν , έτσι ώστε να πάψει η καμαρίλα , η άνευ λόγου συζήτηση και οι κάτω από το τραπέζι συμφωνίες...δεν μας ταιριάζουν και δεν μας αξίζουν επίσης.

Κατά τα άλλα εύχομαι στην κα Σακελλαροπούλου να τιμήσει το αξίωμα του Προέδρου της ελληνικής δημοκρατίας και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και της διεθνούς συγκυρίας που είναι έντονα ταραγμένη.

Σερπεντζές

Στο τελευταίο εξάμηνο της σχολής ανακαλύψαμε μέσα από το μάθημα της τοπογραφίας -

ανασκαφικής πως ό,τι πατάγαμε στην Αθήνα έκρυβε από κάτω του τόνους ιστορίας....τι ενθουσιασμός...τι έπαρση...αλλά χρειαζόταν και κάποιος να τη μοιραστείς αυτή την χαρά της ανακάλυψης...

Βρήκα το θύμα του αρχαιογνωστικού οίστρου μου εύκολα...ήταν η μητέρα μου.

Της υποσχέθηκα βόλτα και ξενάγηση στην νότια κλιτύ της Ακρόπολης κι ένα ανοιξιάτικο πρωινό βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο του Διονυσιακού θεάτρου της Αθήνας.

Ούτε ξέρω πόσα της είπα...την γύρισα από δω , την γύρισα από κει...μέχρι το Ηρώδειο φτάσαμε και την στοά του Ευμένους.

Εκεί πλέον ξεσπάθωσα...

"Εδώ βρισκόταν ο περίφημος σερπεντζές " της είπα..."ένα αυτοσχέδιο τείχος που δημιουργήθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια από τα ερείπια της στοάς του Ευμένους και του Ηρωδείου. Στην επανάσταση αναφέρεται από τον Μακρυγιάννη...γύρω του δόθηκαν μάχες στην διάρκεια της πολιορκίας της Ακρόπολης".

Ήμουν τόσο περήφανη για το επιμορφωτικό μου έργο...

Αργότερα , κάτσαμε σε εκείνη την ωραία καφετέρια , που πλέον δεν υπάρχει , δίπλα στο εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη...και άρχισε η ιερά εξέτασις....

Ρώταγα για να επιβεβαιώσω αν το δόλιο μου θύμα είχε εμπεδώσει όσα του είπα....

Η μητέρα μου κόμπιαζε..."αχ βρε παιδί μου ,ναι , κάπως μου το είπες , αλλά δεν το θυμάμαι. καλά...χορηγικό μνημείο του ....."

"Αμάν ρε μάνα , τώρα στα έλεγα!!!" είχα χάσει την υπομονή μου..."τουλάχιστον πες μου πως λεγόταν το μεσαιωνικό τείχος στην περιοχή του Ηρωδείου...."

"Αχ , ναι , βρε Καλλιόπη , να δεις ....έχει ένα περίεργο όνομα....Σερμπέτι...Σερμπαντίνα...."

"Σερπεντζές ΜΑΜΑ....ΣΕΡΠΕΝΤΖΕΣ!!!!"

Κάθε φορά που θέλω να πάρω ανάσα ανεβαίνω στου Μακρυγιάννη κι επισκέπτομαι τη νότια πλαγιά της Ακρόπολης...είναι πανέμορφη , καταπράσινη , μοναδική. 

Τα έργα αποκατάστασης συνεχίζονται και οι τουρίστες έχουν πληθύνει.

Καμιά φορά ξεχνιέμαι χαζεύοντας κι αναπολώ....σα να τις βλέπω ακόμη μπροστά μου να περιδιαβαίνουν το χώρο και να μιλούν:

"Πώς είπαμε το τείχος μαμά:"

"Κάτσε βρε παιδί μου , μη φωνάζεις , το ξέχασα..."

"Σερπεντζές μαμά...σερπεντζές..."

Confiteor - Ανατομία του Κακού

Δεν νομίζω ότι το βιβλίο Confiteor του Ζάουμε Καμπρέ χρειάζεται το δικό μου έπαινο , καθώς έχει ήδη από την στιγμή που εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2016 συγκεντρώσει πλήθος διακρίσεων και βραβείων. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα το οποίο με αφορμή αλλά και κέντρο αναφοράς ένα περίφημο βιολί  παρουσιάζει ένα πλήθος ανθρώπινων ιστοριών που τέμνονται και δημιουργούν ένα πολύπλοκο και πολλές φορές τραγικό πλέγμα. Η Ιστορία της Ευρώπης φωτίζεται ανάγλυφα  μέσα από τις ιστορίες των κατόχων του βιολιού , ενώ ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το ζόφο του Γ '  Ράιχ.

         Δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο , παρά τη δημοφιλία του. Τόσο από τεχνικής απόψεως , όσο και από άποψη περιεχομένου είναι "βαρύ" και θέλει "γερά στομάχια". Ο ήρωας , ένας homo universalis , βασανίζεται από ένα καίριο ερώτημα , που όσο ο χρόνος του μυθιστορήματος κυλά , τόσο εντείνεται:

Ποια είναι η φύση του Κακού;

Και ο ίδιος , φύση αγαθή και ευαίσθητη , άνθρωπος που στερήθηκε την αγάπη και την χαρά της ζωής πέφτει θύμα της κακότητας των συνανθρώπων του.

      Διαβάζοντάς το κανείς  έχει την ευκαιρία να χαρεί την ευρύτητα των γνώσεων του συγγραφέα , την αφηγηματική του δεινότητα αλλά και να προβληματιστεί για μια σειρά από ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη φύση και ο Καμπρέ θέτει εύστοχα και καίρια.

Από τα πιο δυνατά κατά τη γνώμη μου σημεία του μυθιστορήματος είναι οι παράλληλοι και τελικά ταυτιζόμενοι αφηγηματικοί μονόλογοι ενός διαβόητου ιεροεξεταστή  του 16ου αι. και του Ρούντολφ Ες , του διοικητή του Άουσβιτς , που βασανιστικά αναδεικνύουν την διαχρονική διάσταση του Κακού , που ντύνεται κάθε φορά άλλη φορεσιά , για να φέρει μόνο πόνο και καταστροφή.
Εξάλλου , συγκίνηση προκαλεί η αναδρομική αφήγηση ενός επιζώντα από το κολαστήριο του Άουσβιτς , ο οποίος με λόγο λιτό και χωρίς μελοδραματικές υπερβολές παρουσιάζει σε όλο της το "μεγαλείο" τη θηριωδία  που βίωσε ο ίδιος και η οικογένειά του σε αυτό το στρατόπεδο θανάτου.

Επίκαιρο  θέμα όσο ποτέ το Κακό στοιχειώνει τις ζωές μας , καθώς σε πείσμα της τεράστιας πνευματικής και τεχνολογικής προόδου του ανθρώπου συνεχίζει να αποδεικνύει πως , όσο κι αν αυτός έχασε το τρίχωμα , τα μυτερά δόντια και τα ζωώδη του ένστικτα , βαθιά μέσα του ένα ορμέμφυτο τον σπρώχνει στις πιο σκοτεινές και αβυσσαλέες πράξεις.
Κι ίσως το πιο δυσάρεστο  είναι πως ούτε η πνευματική καλλιέργεια ,  η  περίφημη Παιδεία, κατάφεραν να το δαμάσουν.

Ας μην ξεχνάμε πως τα κτήνη που διέπραξαν τις φρικαλεότητες στο Άουσβιτς και στα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν πολλές φορές επιστήμονες και άνθρωποι υψηλής κουλτούρας και πως οι τρόφιμοι οδηγούνταν στο θάνατο υπό τον ήχο κλασικής μουσικής...

Για την Χρύσα και την Μαργαρίτα

Ημέρες βινυλίου...

Το πικάπ στο σαλόνι μας προκαλούσε σοκ και δέος...

Ήταν πάντα βαλμένο σε περίοπτη θέση , καλογυαλισμένο και ντυμένο με την τελευταία λέξη της μόδας....τα σεμεδάκια της μαμάς!
Ήταν ένα λατρευτικό αντικείμενο αφιερωμένο στο θεό της μουσικής...τον Απόλλωνα...ο οποίος βεβαίως είχε  εκμοντερνιστεί στον 20ο αιώνα , είχε αφήσει τη λύρα από καβούκι χελώνας και είχε πιάσει τους δίσκους...τα βινύλια...

Ως παιδί μου έκαναν μεγάλη εντύπωση αυτά τα αγνώστου ταυτότητος δισκοειδή αντικείμενα. Θυμάμαι με πόση προσοχή και με τι λεπτές , χειρουργικές κινήσεις η μητέρα μου έβγαζε το δίσκο από τη θήκη του , τον τοποθετούσε στο πικάπ και ακουμπούσε πάνω του τη βελόνα...ένα ανεπαίσθητο "χρρρρ" και η μουσική πλημμύριζε το σπίτι...

Η μαμά μου ήταν μερακλού και αγόραζε συχνά δίσκους...στη δισκοθήκη μας διαθέτουμε σχεδόν τα πάντα...από Χάρυ Κλυνν μέχρι Ζανέτ Καπούγια και από Ρίτα Σακελλαρίου μέχρι Νάνα Μούσχουρη. Τα απογεύματα συχνά καθόμασταν γύρω από το μαγικό , λατρευτικό αντικείμενο και διασκεδάζαμε με τους δίσκους μας...κλαίγαμε από τα γέλια με τον Χάρυ Κλυνν και συγκινούμασταν μέχρι δακρύων με τη μελοποιημένη ποίηση του Θεοδωράκη.

Ο αδελφός μου είχε μεγάλο σεβντά με τον Γιώργο Νταλάρα...δεν υπήρχε δίσκος του που να μην τον αγόραζε...θέλοντας και μη είχα μάθει απέξω όλα του τα τραγούδια...στο τέλος τον αντιπάθησα...ζούσα υπό καθεστώς Νταλαρικής δικτατορίας...όμως δεν ήμουν η μόνη!

Η μαμά δεν ήθελε κανείς να αγγίζει το πικάπ και έβαζε μυστικά σημάδια που μόνο αυτή αναγνώριζε...όταν καμιά φορά ...σπάνια ...έλειπε από το σπίτι , ο αδελφός μου έτρεχε στα γρήγορα και έβαζε κρυφά δίσκους του Νταλάρα και μεράκλωνε...όταν εκείνη επέστρεφε , είχε βάλει τα πάντα στη θέση τους...ή έτσι τουλάχιστον νόμιζε...
Μα εκείνη που είχε υπολογίσει μέχρι και την τελευταία μοίρα από τη γωνία του σεμεδακίου της  , ήξερε πως αυτό είχε λάθρα μετακινηθεί...τότε ξεκίναγε στο σπίτι πανηγύρι , όχι μουσικό βέβαια , και μας άκουγε όλη η πολυκατοικία!!!

Από τα βινύλια περάσαμε στα CD και από τα CD στο youtube....τίποτε όμως δεν συγκρίνεται με την εποχή εκείνη...που ήμασταν αθώοι και ανοιχτοί σε κάθε τι μαγικό και όμορφο. Κι η μουσική τότε ήταν μαγεία και μυσταγωγία...

Κλείνω τα μάτια και ακούω ακόμη το πικάπ να παίζει στο σαλόνι....

                                                                            Αφιερωμένο στη γενιά του βινυλίου

Φθινόπωρο

Το φθινόπωρο είναι μια εποχή μετάβασης...μια διαδρομή από το άνοιγμα και την ξενοιασιά του καλοκαιριού στο κλείσιμο και στην περισυλλογή του χειμώνα.
Τα πρώτα σύννεφα που σκοτεινιάζουν τον ουρανό , οι πρώτες στάλες της βροχής καθώς και η απαραίτητη ζακετούλα στις βραδινές μας βόλτες μας δείχνουν καθαρά πως ο κύκλος της θερινής ραστώνης ολοκληρώνεται...

Φθίνουν οι οπώρες...μαραίνονται δηλαδή οι καρποί σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης. Τα τελευταία σύκα και σταφύλια μαζεύονται μέσα στο Σεπτέμβρη ή και αρχές Οκτώβρη. Μετά και το περίφημο καλοκαιράκι του Αγίου Δημητρίου η γη παύει να προσφέρει τους καρπούς της...όχι για πολύ όμως...γιατί μέσα στο χειμώνα θα έρθουν άλλες εικόνες και στιγμές να μας παρηγορήσουν για την ομορφιά που χάθηκε.

Είπαμε , όμως...το φθινόπωρο είναι μια μετάβαση...μια εφηβεία...κι όπως δυσκολεύονται οι έφηβοι να κατανοήσουν τι είναι τελικά...να αποχωριστούν την παιδική τους ηλικία και να εισαχθούν στον κόσμο των ενηλίκων , έτσι και το φθινόπωρο φλερτάρει με την παιδικότητα του καλοκαιριού που χάνεται και την αυστηρότητα ενός ενήλικου χειμώνα...

Για μένα η μετάβαση αυτή έχει μια ταυτότητα οσφρητική , μια αίσθηση που πάντα με ακολουθεί και με γοητεύει...είναι η μυρωδιά των νυχτολούλουδων. Ακόμη και στους σκονισμένους και μουντούς δρόμους της Αθήνας , όλο και κάπου θα τη συναντήσεις ...το σούρουπο. Κρύβει μέσα της όλη την αλαφράδα του καλοκαιριού αλλά και την μελαγχολία ενός ηλιοβασιλέματος. Και στις λίγες στιγμές που περνούν , καθώς διασχίζω το πεδίο της , έχω ήδη ταξιδέψει και είμαι μακρυά , πολύ μακρυά ...σε ένα καινούργιο , φωτεινό καλοκαίρι , σε μια επόμενη έκρηξη αισθημάτων και ζωής.


                                                                                                               Καλό Φθινόπωρο 

Όφις...χωρίς κρίνο

Το φίδι είναι ένα ερπετό που σέρνεται πάνω στη γη για χιλιάδες χρόνια.

Καλέ τι λέω; από κτίσεως κόσμου....

Ήταν αραχτό στον Παράδεισο κι έπεισε την χαζοβιόλα την Εύα να φάει το μήλο. Το φίδι την πλήρωσε για τα καλά , αφού ο θεός το καταράστηκε να σέρνεται με την κοιλιά κι όλοι να το κυνηγάνε. Φαίνεται όμως πως το φιδίσιο του κορμί το βοήθησε να τη βγάλει καθαρή , όταν αργότερα έγινε ο κατακλυσμός. Τρούπωσε κι αυτό μέσα στην κιβωτό και την έπεσε για ύπνο....(τα φίδια πέφτουν σε χειμερία νάρκη). Όταν προσάραξε η κιβωτός , σύρθηκε πάλι στη γη και συνέχισε το  έργο του , δαγκώνοντας και χύνοντας το δηλητήριό του, καταπίνοντας αμάσητα ζώα πολύ μεγαλύτερά του, σφίγγοντας μέχρι θανάτου ακόμη και ανθρώπους!!!

Το φίδι ανάλογα με την κουλτούρα και το λαό κουβαλά διαφορετικούς συμβολισμούς. Οι Εβραίοι ας πούμε δεν το έχουν σε καμιά εκτίμηση. Είναι διαβολέας , διαφθείρει ύπουλα και χαίρεται βλέποντας τους άλλους να υποφέρουν. Είναι σημάδι του κακού και συνοδός μάγων και βελζεβούληδων....είναι "φτου κακά" , που λένε.

Στους αρχαίους Έλληνες , όμως , τα πράγματα δεν ήταν διόλου έτσι. Το φίδι είναι ο προστάτης του σπιτιού , ο περίφημος οικουρός όφις , κουρνιάζει στην ασπίδα της Αθηνάς και είναι σύμβολο αυτοχθονίας. Να σας θυμίσω τον περίφημο βασιλιά της Αθήνας Κέκροπα , που ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι!!

Το φίδι είναι πανάρχαιος φύλακας ιερών και σύντροφος του Ασκληπιού που χρησιμοποιεί το δηλητήριό του για θεραπευτικούς και μόνο σκοπούς.

Ποιος ξέρει; ίσως οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν μήλα , για να τους βάλει σε πειρασμό...

Στην Ινδία οι φακίρηδες το βάζουν να χορεύει...στην Κίνα έχουν ξεπεράσει κάθε φόβο και το μαγειρεύουν με χίλιους τρόπους...(λένε πως το κρέας του μοιάζει με κοτόπουλο...εγώ πάντως δεν θα το έτρωγα...) , οι Ινδιάνοι της Αμερικής το είχαν κάνει τοτέμ. Οι Δυτικοί αρέσκονται να φτιάχνουν από το δέρμα του παπούτσια, ζώνες ή τσάντες...

Τελευταίως , όμως , έχουν ξεσηκωθεί οι οικολόγοι και δικαίως και πουλιούνται κυρίως απομιμήσεις.

Όλο ξεγλιστράει το άτιμο...

Μπαρμπουνάκια τηγανητά

Η Μαραθώνος ασκούσε πάντα στην φαντασία μου μια έντονη επίδραση. Θέλετε το δοξασμένο της παρελθόν που την ταύτιζε με το δρόμο του Φειδιππίδη  , η γειτνίασή της με την πανέμορφη Πεντέλη , η απόσταση που τη χώριζε από το κλεινόν άστυ....όλα αυτά μαζί δημιουργούσαν στο μυαλό μου την εικόνα ενός γοητευτικού και απόμακρου προορισμού.

Μα πιο πολύ αυτό που είχα να θυμάμαι από τις ελάχιστες οικογενειακές μας εξορμήσεις προς τα εκεί ήταν ένα ταβερνάκι στη Ραφήνα και η γεύση από τα τηγανισμένα μπαρμπούνια που μας πρόσφερε ο φιλόξενος εστιάτορας μια Πρωτομαγιά....ήταν από κείνες τις "ηρωικές εξορμήσεις" όπου μαζί με μας εξέδραμαν όλοι οι Αθηναίοι προς την Μαραθώνος με αποτέλεσμα να μη βρίσκουμε ούτε σκιά να σταθούμε και να φάμε απόγευμα πια ό,τι είχε απομείνει από την επέλαση των υπολοίπων...βέβαια κι αυτό το λίγο , τα μπαρμπουνάκια με τα βραστά χόρτα δηλαδή , ήταν πραγματικά υπεραρκετό....

Μπαρμπούνια τηγανητά...γεύση από ιώδιο και θάλασσα...ήταν τόσο νόστιμα που τρώγονταν μέχρι κι οι ουρές τους και τα μουστάκια τους...που λέει ο λόγος!!!
Σε αυτά άλλωστε χρωστούν και το πληθωρικό τους όνομα ...barba είναι η γενειάδα στα λατινικά...
Τα ψάρια αυτά ζούνε σε βυθούς με άμμο και τα μουστάκια τους λειτουργούν ως ανιχνευτές φαγητού. Συγγενείς τους είναι και οι κουτσομούρες...έχουν κι αυτές μουστάκια , αλλά πιο κοφτή μύτη...αρχαιοελληνική....εξ ου και το προσωνύμιό τους.
Οι ψαράδες ισχυρίζονται ότι έχουν την ίδια γεύση , εγώ όμως υπερθεματίζω υπέρ των μπαρμπουνιών!!!

Χθες βρέθηκα πάλι στη Μαραθώνος...δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση και με σχετική ευκολία έφτασα μέχρι τον Σκοινιά. Το τοπίο αλλαγμένο προς το χειρότερο...παντού τα γραφικά χωριουδάκια και λιμανάκια της Ανατολικής Αττικής μετατράπηκαν σε καλοκαιρινά θέρετρα ή και μόνιμους τόπους κατοικίας.
Η Πεντέλη , η άπειρες φορές καμμένη έχει χτιστεί και ακόμη χτίζεται...
Ο Μαραθώνας εξακολουθεί να είναι ένας απλωμένος κάμπος αλλά άσχημα χτισμένος και βρώμικος.
Στις παραλίες τα beach bar...το must της εποχής ...με δυνατή μουσική και αισθητική για κλάματα.
Όλα τα παραπάνω απότοκα της κακώς νοούμενης ανάπτυξης και της αρχοντοβλαχιάς του Νεοέλληνα...

Μετά το μπάνιο πήγαμε σε μια ταβέρνα στην παραλία του Μαραθώνα. Ο κατά τα άλλα ευγενέστατος εστιάτορας παραπονιόταν γιατί φέτος δεν του επιτράπηκε να απλώσει τα τραπεζάκια του μέχρι τη θάλασσα...σε άλλους δόθηκε η δυνατότητα, γιατί όχι και σε μένα;

Στο τραπέζι μας έφτασαν μπαρμπουνάκια τηγανητά...και με την πρώτη μπουκιά γύρισα πίσω...πίσω πολύ...σε εκείνη την μακρινή , παιδική μου Πρωτομαγιά...

Φεύγοντας με το αμάξι μου πέρασα έξω από τον τύμβο του Μαραθώνα...η καρδιά μου ανάσανε ανακουφισμένη...όσο υπάρχεις εσύ και τα τηγανητά μπαρμπουνάκια , υπάρχει ελπίδα , σκέφτηκα και συνέχισα το δρόμο μου για την Αθήνα.