Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Τυφλότητα

Ο τυφλός είναι ένας άνθρωπος με μειωμένη ή  καθόλου όραση και η τυφλότητα είναι η κατάσταση εκείνη της απόλυτης ανημπόριας , όπου κανείς λόγω έλλειψης της βασικής αυτής αίσθησης δεν έχει τη δυνατότητα να δει και να αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω του.
Η ρίζα της λέξης τυφ-  παραπέμπει στην θολούρα και την έλλειψη ορατότητας , που οδηγεί σε αδυναμία διάκρισης των αντικειμένων ή των καταστάσεων και  την συναντάμε και σε άλλες λέξεις , όπως τύφος ή τυφώνας.

Η τύφλα άλλοτε αντιμετωπίζεται  ως κουσούρι , γι αυτό και ο λαός μας λέει π.χ πως
κάποιος δεν ξέρει την τύφλα του....εννοώντας  πως δεν είναι ικανός να διακρίνει και να δώσει λύσεις σε  ζητήματα που ανακύπτουν, είναι δηλαδή ολότελα αδαής.
 Άλλοτε πάλι αποτελεί χαρακτηριστικό ιδιαίτερα φωτισμένων ανθρώπων , που αν και δεν βλέπουν , μπορούν να διαβάζουν την ψυχή των άλλων και το μέλλον...θυμηθείτε τον Οιδίποδα ή τον τυφλό μάντη Τειρεσία από την ελληνική μυθολογία.

Στην εποχή μας η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν κάνει μεγάλα άλματα και έχουν καταφέρει σε πολλές περιπτώσεις να δώσουν ξανά το φως σε ανθρώπους που έμοιαζαν καταδικασμένοι να μείνουν σε όλη τους τη ζωή στο σκοτάδι. Και ακόμη υπάρχει δρόμος πολύς....

Ωστόσο , υπάρχει και μια μορφή τυφλότητας που δεν μπορεί κανείς να θεραπεύσει.
Κι αυτό , γιατί ενώ δεν είσαι τυφλός , κάνεις πως δεν βλέπεις. Ενώ το άδικο , η υποκρισία και το ψέμα παίρνουν το πάνω χέρι, αποφασίζεις πως τα μάτια σου δεν θα δουν τίποτε από αυτά και θα συνεχίσεις τη ζωή σου, σα να μη συμβαίνει τίποτε.
Η ηθική τυφλότητα είναι απείρως πιο επικίνδυνη από την φυσική...γιατί δεν έχει να κάνει με τα μάτια μας, αλλά με την ψυχή και την καρδιά μας.

Αποφασίζουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας πως θα κλείσουμε τα μάτια...
Στάση βολική, στάση που δηλώνει υποχωρητικότητα, δειλία ή φόβο αλλά που πολλές φορές την βαφτίζουμε ως σύνεση και ρεαλισμό.
Είναι η στάση των πολλών.

Ευτυχώς ή δυστυχώς ,
η ιστορία γράφεται πάντα από τους λίγους...

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Παρατσούκλια

Τα παρατσούκλια είναι "τίτλοι" και ονομασίες που αποκτά κανείς λόγω μιας χαρακτηριστικής του ιδιότητας , του επαγγέλματός του ή μιας άλλης ιδιορρυθμίας του.

Η λέξη παρατσούκλι προέρχεται σύμφωνα με τους γλωσσολόγους από το βυζαντινό παρατίτλιον , που με τη φθορά της προφορικής του επανάληψης και ίσως μέσω άλλων γλωσσικών μηχανισμών κατέληξε να γίνει παρατσούκλι!!!

Τα παρατσούκλια είναι ο τρόπος μέσω του οποίου η ομάδα , το κοινωνικό σύνολο, κατατάσσει το άτομο σε κατηγορίες και του δίνει μια ταυτότητα. Ιδιαίτερα μάλιστα στις τοπικές κοινωνίες, χωριά και νησιά , δεν υπήρχε περίπτωση κανείς να ξεφύγει από αυτού του είδους τον "κοινωνικό έλεγχο".
Άλλοτε χαριτωμένα , άλλοτε με κακεντρέχεια σου κόλλαγαν κι από ένα παρατσούκλι , το οποίο πολλές φορές κατέληγε να γίνει το επίσημο επώνυμό σου...

Στην εποχή μας , μέσα στην ανωνυμία των μεγαλουπόλεων , ο μηχανισμός αυτός έχει σε μεγάλο βαθμό αδρανήσει. Ωστόσο , τον συναντάμε ακόμα εκεί που η κοινωνική ομάδα έχει ακόμη δυναμική και ένταση π.χ. σε μια σχολική τάξη ή στον στρατό.

Πολλές φορές τα παρατσούκλια μας πληγώνουν και μας περιθωριοποιούν. Ειδικά , μάλιστα , στις τρυφερές ηλικίες και στην εφηβεία μπορούν να γίνουν βραχνάς για αυτόν που θα τα υποστεί. Ένας από τους τρόπους να αντιμετωπιστεί αυτή η αμηχανία είναι να αναπτύξει κανείς χιούμορ , αυτοσαρκασμό και δημιουργική ικανότητα , ώστε με τη σειρά του να αρχίσει κι αυτός να βγάζει παρατσούκλια...

Θύμα παρατσουκλιών και η ίδια στα παιδικά μου χρόνια  λόγω της κοτσίδας μου και του ονόματός μου  ενεργοποίησα  τους παραπάνω μηχανισμούς , ίσως υπέρ το δέον , και έγινα "νονά" πολλών ανθρώπων , που είχαν την τύχη ή την ατυχία να με συναναστραφούν...
Μερικά από τα θύματά μου είναι ο Ραν ταν πλαν , η Άνγκελα , το τσαχλοκούδουνο και ο επίμονος κηπουρός...

Πιθανότατα να έχω και 'γω παρατσούκλι που μου έχουν δώσει οι μαθητές μου...αλλά δεν τολμούν να μου το κοινοποιήσουν. Μακάρι πάντως να βρουν το θάρρος και να το κάνουν...είναι σημαντικό να μην περνάς απαρατήρητος , έτσι κι αλλιώς...


Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Μικροί , καθημερινοί θάνατοι

Ο θάνατος είναι μια λέξη που μας τρομάζει και μόνη  η ύπαρξή της...πόσο μάλλον η ουσία της.

Στα λεξικά παρουσιάζεται ως η  διακοπή των βιολογικών λειτουργιών ενός οργανισμού.
Ο θάνατος είναι το τέλος μιας κατάστασης, εν προκειμένω της κατάστασης της Ζωής.
Είναι όμως συνδεδεμένος και με την αίσθηση της απώλειας , της εξαφάνισης,  μιας ολοκληρωτικής και τραυματικής αποκοπής από μια πριν γνωστή και οικεία κατάσταση.

Αν και καθόλου δεν μας αρέσει να μιλάμε γι' αυτόν και οικτίρουμε όποιον αυτός αγγίζει δεν υπάρχει περίπτωση να μην τον βιώσουμε  , εφόσον είμαστε θνητοί. Και μάλιστα , όχι μόνο αυτόν , ως τελεσίδικο και οριστικό κλείσιμο του βίου μας ή του βίου των αγαπημένων μας , αλλά και τους πολλούς , καθημερινούς θανάτους που θα βιώσουμε στη ζωή μας , εφόσον αποφασίσουμε να σχετιστούμε επί της ουσίας και με ανοιχτή καρδιά με ό,τι μας περιβάλλει.

Κάθε μικρή ή μεγάλη απώλεια στη ζωή μας , κάθε κλείσιμο μιας πορείας , μιας σχέσης , μιας κατάστασης...είναι ένας θάνατος. Κάθε τι που φεύγει από τη ζωή μας , ηθελημένα ή τυχαία , οτιδήποτε αγαπήσαμε ή επενδύσαμε σε αυτό και πλέον δεν υπάρχει , αφήνει πίσω του ένα κενό...ένα μικρό ή μεγαλύτερο σκοτάδι.

Οι άνθρωποι λένε είναι φως...μια ενέργεια που παίρνει σάρκα και μορφή και υλοποιεί τον κόσμο.
Αν λοιπόν θέλουμε να θεωρούμαστε παιδιά του φωτός οφείλουμε και πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη να ξεπερνάμε την οδύνη και το πένθος του θανάτου μέσα από μια νέα δράση , μια νέα σχέση  ένα νέο σχέδιο που θα έρθει να δώσει νέα ώθηση και προοπτική στη ζωή μας.

Οι μικροί , καθημερινοί θάνατοι δεν θα πάψουν να υπάρχουν , όμως , κι ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό, το φως επιστρέφει πάντα μετά τη νύχτα.

La notte piu lunga eterna non e


Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Η απομάγευση ενός παραδείσου

Όσο κι αν έψαξα στα λεξικά δεν βρήκα ικανοποιητική ετυμολογία για τη  λέξη μαγεία ... Ορισμένοι την συνδέουν με την περσική λέξη magus , που σήμαινε αυτόν που είχε ιερατικά καθήκοντα.
Σίγουρο είναι πάντως ότι όλοι συμφωνούν ως προς τη σημασία της λέξης...η μαγεία είναι η γοητεία , η διαδικασία μέσω της οποίας ελκυόμαστε από κάτι και καταλήγουμε λάτρεις του και ακόλουθοί του.

Κι η απομάγευση είναι η αντίστροφη διαδικασία...η συνειδητοποίηση πως το μαγικό δεν υπάρχει πια και χάνοντας τη γοητεία του γίνεται τετριμμένο και ανούσιο...ένα κούφιο περιτύλιγμα , μια άψυχη ύλη.

Παράδεισος είναι ο περίκλειστος κήπος και μας έρχεται από την Περσία. Φαίνεται πως οι εκεί άρχοντες θα συνήθιζαν τέτοιους κήπους με εξωτικά φυτά , πουλιά και ζώα , για να περνούν τις μέρες τους. Από εκεί η λέξη ταξίδεψε μέσω της Παλαιάς Διαθήκης και έφτασε σε μας παίρνοντας μια μεταφυσική διάσταση....χώρος αιώνιας ομορφιάς και γαλήνης , ανέγγιχτος από τον χρόνο και την φθορά.

Οδυνηρή διαπίστωση...κι όμως αληθινή πως η μοίρα των παραδείσων είναι να απομαγεύονται...

Ένας τέτοιος παράδεισος και τα νησιά των Κυκλάδων , ειδικά τα μικρότερα , που μέσα στη γύμνια του τοπίου τους , μέσα στο εξαϋλωτικό ελληνικό φως αποκτούσαν μια ενέργεια ζωογόνα και τροφοδοτική για κάθε κουρασμένη και απηυδισμένη ψυχή που έβρισκε εκεί καταφύγιο.

Σήμερα , όμως , που ο τουρισμός έγινε κατανάλωση , που το χρήμα κυβερνά , που οι διακοπές είναι ένα προϊόν , ένα πακέτο υπηρεσιών , οι Κυκλάδες απομαγεύτηκαν.
Καραβιές απελπισμένων καταναλωτών φθάνουν στα λιμάνια τους και γεμίζουν κάθε σημείο τους θέλοντας να τα δουν και να τα χορτάσουν όλα...ατέλειωτες φωτό , ατελείωτες αναρτήσεις στιγμών , αγωνία να γεμίσουμε το κενό...που δεν γεμίζει ποτέ.
Κι από την άλλη , άναρχη δόμηση , πισίνες!!!! , μαγαζιά και παραμάγαζα....λες κι όλος ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει εκεί...

Στο τέλος της ημέρας τα νησιά μένουν πίσω σαν εξαπατημένες ερωμένες....τους παίρνουμε την ομορφιά και την γαλήνη τους και αφήνουμε πίσω τη δική μας μιζέρια...τα σκουπίδια μας και την ανεπάρκειά μας.

Στο τέλος , ποιος ξέρει ,  μπορεί να τα βρούμε και κατώτερα των προσδοκιών μας...

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Όλα είναι δρόμος...

Πολλοί λένε πως η ζωή είναι ένας δρόμος...ένας δρόμος που για άλλους είναι ήδη έτοιμος , για να
τον διαβούν , και τους προσφέρεται άκοπα - είναι οι ευνοημένοι της μοίρας - ενώ για άλλους δεν υπάρχει και πρέπει μόνοι τους να τον χαράξουν και να τον ακολουθήσουν...με συνέπεια και πείσμα.

Ένας δρόμος η ζωή...κι ο καθένας τον ονειρεύεται , όπως θέλει... , ευθύ ή με στροφές , γεμάτο δέντρα ή σαν λιθόστρωτο μονοπάτι , πλάι στη θάλασσα ή κοντά σε βουνό...
Όπως , όμως , κι αν τον φαντάζεται κανείς , κι είτε του προσφέρεται ή τον δημιουργεί ο ίδιος , τι αξία θα είχε ο δρόμος , αν στην πορεία του δεν συνέβαιναν συναντήσεις;

Συναντήσεις με άλλους οδοιπόρους , που χουν χαράξει κι αυτή πορεία ή έστω την βρήκαν έτοιμη και προχωρούν προς το δικό τους σκοπό , προς την πραγμάτωση του δικού τους φωτεινού ιδανικού...
Κι αυτοί οι συνοδοιπόροι , που για περισσότερο ή λιγότερο διάστημα , μοιράζονται κοινή πορεία , πόσα όμορφα πράγματα έχουν να ανταλλάξουν , πόσες ιδέες , πόσες σκέψεις , πόσα λόγια και άλλες τόσες πράξεις....και τι στιγμές έχουν να ζήσουν....
Έτσι που το σακούλι που καθένας τους κουβαλά στην πλάτη του , όλο και να γεμίζει κι όλο και πιο πλούσια και ουσιαστική να κάνει την ζωή τους!!!

Ευτυχισμένος εκείνος που στον δρόμο του θα έχει πολλές τέτοιες συναντήσεις...αυτός θα έχει ζήσει τη ζωή κι αυτός στο τέλος της ημέρας θα σταθεί, για να κάνει τον απολογισμό του και θα ναι κερδισμένος. 
Το σακούλι του θα είναι γεμάτο από όσα αποθησαύρισε από τις πολλές και ενδιαφέρουσες συναντήσεις του , από τους ανθρώπους που συμπορεύτηκαν μαζί του , που μοιράστηκαν τις δυσκολίες και τις επιτυχίες , αυτούς που τον διαμόρφωσαν και τον έκαναν τελικά αυτό που είναι.


                                                  Αφιερωμένο στην καλή μου φίλη και συνοδοιπόρο Vas_bag
                                                                                       Ευχαριστώ για την κοινή μας πορεία....
                                                                                                  

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Συγγνώμη

Υπάρχει μια λέξη που κάποιοι την βάζουν με μεγάλη ευκολία στο στόμα τους , ενώ κάποιοι άλλοι την αποφεύγουν , όπως ο διάολος το λιβάνι!
Μια λέξη που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο πολλών θρησκειών και ηθική επιταγή για όποιον θέλει να ονομάζεται άνθρωπος...
Η λέξη αυτή είναι η συγγνώμη.

Ζητάω συγγνώμη σημαίνει πως παραδέχομαι ότι κάπου έχω σφάλλει και πρέπει να επανορθώσω. Η συγγνώμη είναι η συνειδητοποίηση του λάθους , γι' αυτό άλλωστε έχει μέσα της και την γνώμη...γνωρίζω, δηλαδή αναγνωρίζω και αντιλαμβάνομαι τι έκανα και εν συνεχεία ζητώ μια δεύτερη ευκαιρία.

Συνώνυμη της συγγνώμης είναι η μετάνοια...κι αυτή ως λέξη έχει μέσα της πολύ σκέψη ...και νου που έρχεται όμως εκ των υστέρων. Μετά-νοω σημαίνει πως συνειδητοποιώ το λάθος μετά από κάποιο χρονικό διάστημα και λυπάμαι γι' αυτό και θέλω να με συγχωρέσουν...

Η συγχώρηση ή κατά το λαϊκότερο συχώρεση είναι λέξη που ταιριάζει στα χείλη και του θύτη και του θύματος..
Αφού έχει προηγηθεί η σκέψη , η επίγνωση και η αποδοχή του σφάλματος , ζητάμε χώρο από τον άλλο και εκ νέου κοινή συμπόρευση. Κι αυτός , είτε παραχωρεί αυτόν τον χώρο , είτε όχι.

Είναι πολύ εύκολο να ζητάς συγγνώμη..συνήθως, όμως, χωρίς γνώση και νου.
Ως εκ τούτου, τις περισσότερες φορές πρόκειται για κενό γράμμα και ως τέτοιο απατά και απογοητεύει. Γι' αυτό κανείς θα πρέπει , πριν φτάσει να ζητήσει ή να δώσει τη συγγνώμη του , να έχει εξετάσει σε βάθος τον ίδιο του τον εαυτό , να έχει αντιληφθεί το νόημα των λόγων και των έργων του και να είναι διατεθειμένος να αλλάξει επί της ουσίας την οπτική του και την στάση ζωής του.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Πάροδος

Στα αρχαία θέατρα οι πάροδοι ήταν οι πλευρικές οδοί δια των οποίων εισερχόταν ο Χορός και κάποιοι υποκριτές στην ορχήστρα ή την σκηνή.

Ήταν δρόμοι μικροί , πλάγιοι , δευτερευούσης σημασίας σε σχέση με τα σημαντικά που διαδραματίζονταν στο κέντρο του θεάτρου.
Από αυτές τις αρχαίες , πλάγιες οδούς πήραν το όνομά τους και οι σημερινές πάροδοι...αυτές βέβαια δεν οδηγούν σε καμιά ορχήστρα...αλλά διευκολύνουν πολλές φορές τις μετακινήσεις , καθώς μέσω αυτών καταλήγει κανείς στις κεντρικές λεωφόρους.

Ίσως, επειδή , η σημασία αυτής της λέξης σχετίζεται με ένα σύντομο πέρασμα που οδηγεί σε κάτι άλλο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο , λέμε , επίσης πως κάτι είναι παροδικό , δηλ. περαστικό ή κάτι χαρακτηρίζεται από παροδικότητα , δηλαδή είναι περαστικό και πεπερασμένο.

Όσα , όμως , κι αν μας λένε τα λεξικά για τις λέξεις και τις σημασίες τους , είναι τελικά η ίδια η ζωή που έρχεται να επιβεβαιώσει τις έννοιες και τους ορισμούς.

Κοιτάξτε γύρω σας , παρατηρήστε ουσιαστικά και όχι φευγαλέα , την ίδια σας την καθημερινότητα και θα διαπιστώσετε το μέγεθος και την ουσία της λέξης παροδικότητα.
Ακόμη και το ίδιο μας το πρόσωπο αλλάζει μέρα με τη μέρα ,  ώρα με την ώρα , και όσα γύρω μας θεωρούνται δεδομένα είναι - αλίμονο  -  περαστικά και εφήμερα.

Κι επειδή αυτή είναι μια δύσκολη διαπίστωση , ο καθένας βρίσκει τρόπους να την ξορκίζει...
Άλλοι ζουν επιπόλαια και επιφανειακά φοβούμενοι να συνδεθούν με πρόσωπα και πράγματα, για να μην πληγωθούν , όταν τα χάσουν...
Άλλοι ξεγελούν τους φόβους τους επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τα ίδια πράγματα , δημιουργώντας μια βολική ρουτίνα που δίνει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας.
Άλλοι τέλος αρνούνται την παροδικότητα των πάντων καταντώντας γραφικοί , ξεγελώντας το χρόνο μα περισσότερο τους ίδιους τους εαυτούς τους...

Η συνειδητοποίηση της παροδικότητας  , όσο κι αν πληγώνει τον ανθρώπινο εγωισμό μας ,  μπορεί να καταστεί λυτρωτική , αν την δούμε σαν μονοπάτι προς μια καλύτερη και ουσιαστικότερη βίωση της ίδιας της ζωής.

Διότι μόνο αν γίνει κάτι τέτοιο , θα βιώνουμε σε όλο της το μεγαλείο κάθε στιγμή της ζωής μας, κάθε ευτυχή συνάντηση με αγαπημένα πρόσωπα που δίνουν νόημα στην ύπαρξή μας , κάθε μικρή ή μεγάλη χαρά...το κελάηδημα ενός πουλιού , το γέλιο ενός παιδιού , μια δημιουργική μέρα στη δουλειά , μια βόλτα στη θάλασσα...

Τι άλλο είναι η ζωή μας παρά στιγμές;

Όπως αναφέρει κάπου και ο Δημόκριτος :

«Ὁ κόσμος σκηνή, ὁ βίος πάροδος· ἦλθες, εἶδες, ἀπῆλθες...»