Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Πανελλήνιες ξανά...


Σε τρεις μέρες θα δούμε πάλι το ίδιο έργο να παίζεται , ένα έργο που χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο μονότονο και άνευρο- οι Πανελλήνιες εξετάσεις...


Πριν 10-15 χρόνια όλη η Ελλάδα χόρευε στους ρυθμούς τους και καρδιοκτυπούσε στις εισόδους του Υπουργείου Παιδείας περιμένοντας την ανάρτηση των αποτελεσμάτων τους.


Στις μέρες μας μια άχρωμη εικόνα τους θυμίζει κάτι από τις "παλιές δόξες"...το μόνο που , δυστυχώς , μένει ίδιο και χειρότερο είναι η εξαπάτηση χιλιάδων νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους και η συστηματική αφαίμαξη του πορτοφολιού τους.


Ένα δημόσιο σχολείο απαξιωμένο στα μάτια των ίδιων του των πρωταγωνιστών , μαθητών και καθηγητών , ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που ζουν μέσα από το κύκλωμα της παραπαιδείας , σχολές επί της ουσίας ανύπαρκτες που περιμένουν πως και πως το φοιτηταριό να τις γεμίσει , για να μην κλείσουν και μαζί με αυτές να μην μαραζώσει και η τοπική οικονομία που στηρίζεται στην ύπαρξή τους...


Και κάπου εκεί τα παιδιά μας , το μέλλον του τόπου μας , που στα καλύτερα και πιο δημιουργικά τους χρόνια ασχολούνται με πράγματα που τίποτε δεν έχουν να τους διδάξουν για τη ζωή...Η ζωή είναι εκεί έξω αλλά αυτά είναι χωμένα μέχρι το λαιμό σε βιβλία , φωτοτυπίες , βοηθήματα και κυνηγούν , τι αλήθεια; Μια θέση στον ήλιο;Πόσους πτυχιούχους άνεργους χωράει αυτός ο τόπος;


Γι' αυτό χάρηκα και το κείμενο της φίλης μου της Ανεστασίας που μιλάει για έναν μαθητή της στην Άνδρο που θεωρεί πρότυπο ζωής έναν ψαρά ο οποίος επέλεξε συνειδητά να ασχοληθεί με τη θάλασσα , που τόσο αγαπούσε , και με την προστασία του περιβάλλοντος.


Πότε ως λαός θα ξεπεράσουμε τα συμπλέγματα και τις εμμονές και θα δούμε καθαρά πως η ευτυχία στη ζωή δεν είναι άθροισμα πτυχίων αλλά ώριμων επιλογών ;


Πότε θα στήσουμε ένα σχολείο που θα μας διδάσκει όχι τη θεωρία αλλά την πράξη της ζωής;


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου